Zeg maar 'nee', dan krijg je er twee.

Vrijdagmiddag. Het loopt tegen vieren. Mijn telefoon gaat. Het reisbureau belt me op met een onthutsende mededeling: mijn reis kan niet doorgaan wegens te weinig deelname. Shit. Het minimale aantal van elf deelnemers is niet gehaald. Er hebben zich slechts acht personen aangemeld voor de rondreis door Zuid-Afrika, Namibië, Botswana en Zimbabwe. Dat zijn er te weinig. Mijn hersenen draaien op volle toeren, terwijl de juffrouw aan de andere kant van de lijn met allerlei alternatieven aan komt zetten. Mijn gedachten dwalen af en ik luister maar half. Dan vang ik het woord 'bezinken' op en ineens ben ik weer alert. Ik vraag bedenktijd. Ik wil dit nieuws even op me in laten werken. Moet er over nadenken. Plan B. We spreken af dat ik me de komende dagen zal gaan beraden over mijn volgende stappen. Wil ik omboeken naar een andere reis of ga ik voorlopig niet op reis? Is dat laatste het geval dan krijg ik m'n geld terug. Maar dat wil ik eigenlijk liever niet. We beëindigen ons gesprek en ik ga over tot de orde van de dag. Ben ik teleurgesteld? Niet echt. Het is natuurlijk ook een luxeprobleem en ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik in zulke situaties op m'n best ben. Of zoals een goede vriendin later tegen mij zal zeggen: 'Misschien komt er een mooiere reis voor in de plaats'. Zou ze gelijk krijgen?

Ging het vorig jaar ook niet op een soortgelijke manier? Ik wilde naar Spitsbergen. Contact gezocht met een reisorganisatie. Optie genomen op een reis. Die bleek enkele dagen later volgeboekt. Informatie gezocht over een alternatief. Daar een optie op genomen. Vervolgens enkele dagen niets gehoord en toen bleken er voor die reis ook geen plaatsen meer beschikbaar te zijn. Vervolgens een dag intern beraad met mijzelf waarna ik besloot om op eigen houtje te gaan. Achteraf bezien een wijs besluit. De geschiedenis herhaalt zich niet, maar wil nog wel eens rijmen. Zeker met die vrijgevochten rijmschema's van tegenwoordig. Voor Heinz Polzer - daar is-ie weer, de doctorandus - die wat betreft rijmschema's bijzonder streng was voor zichzelf, zou die moderne rijmelarij een gruwel zijn geweest. Ik kan hem geen ongelijk geven. Maar goed, ik dwaal af.

Maandag 23 maart zal dus niet de vertrekdatum worden en ik veeg mijn agenda op m'n iPad tot en met 12 april leeg. De dagen na het telefoontje van de reisorganisatie bedenk ik wat ik nu uiteindelijk wèl wil. Wil ik echt op reis? Ja. Wil ik naar Namibië? Ja, dat lijkt me bijzonder mooi. Wil ik naar Botswana en daar met een kano door de grootste binnenlandse delta ter wereld peddelen? Niet per se, hoewel UNESCO Werelderfgoed. Maar ik denk aan de muggen die er ongetwijfeld zullen zitten en het op mij gemunt zullen hebben en de daar aanwezige nijlpaarden en krokodillen die een hapje uit de kano of desnoods uit mij kunnen nemen. Dat vind ik dan een minder aantrekkelijk idee. En dan de Victoria watervallen. Die gaan eveneens aan mijn neus voorbij. Nou ja, jammer, maar zoals ik hierboven al schreef, ik beschouw het als een luxeprobleem. Er zijn veel ergere dingen. 

En dan Zuid-Afrika. Kaapstad. Daar zou ik met een rechtstreekse vlucht op 23 maart naar toe vliegen. Had me ik me op verheugd, maar ja, slechts één dag in deze, volgens velen schitterend gelegen stad. Dat vind ik persoonlijk erg kort. Te kort. Onbewust wordt de VOC mentaliteit in mij toch weer aangewakkerd. Als ik nou eens langer in Kaapstad zou kunnen blijven en daarna door naar Namibië voor een rondreis van een week of drie.......Dat idee dringt zich steeds meer op.

Uiteindelijk vind ik een 21-daagse groepsreis door Namibië. Het vertrek staat gepland op 22 april a.s., een maand later dus, maar dat maakt me niet uit. Ik vlieg vanaf Brussel via Frankfurt naar Windhoek, de hoofdstad van Namibië. Op papier belooft het een prachtige reis te worden: Fish River Canyon, Giant's Playground en Quiver Tree Forest, Sossuvlei en het Namib-Naukluft NP, Dune 45, Swakopmund, Twijfelfontein, Peet Alberts Koppie en natuurlijk het Etosha NP en het Waterberg Plateau Park. Ik heb het idee dat ik tijdens deze reis meer van het land te zien krijg dan bij die andere, geannuleerde reis. Bovendien is het reisschema zodanig dat de afstanden, die bijna dagelijks moeten worden overbrugd, korter zijn. Ik besluit om de geannuleerde reis naar deze reis om te boeken. En, ook niet onbelangrijk, deze trip is ook nog eens stukken goedkoper. Ik krijg een flink bedrag terug en dat is toch iets wat mij als landgenoot van de Nederlandse chirurgijn en koopman  Jan van Riebeeck (1619 - 1677) tevreden stemt. Van Riebeeck was in dienst van de Verenigde Oostindische Compagnie (VOC) en stichtte in 1652 de eerste Nederlandse handelspost in Zuid-Afrika, in een gebied (de Kaap) dat toen bewoond was door verschillende Khoikhoi-stammen. De nederzetting met Fort de Goede Hoop bij Kaap de Goede Hoop zou uitgroeien tot de Kaapkolonie en uiteindelijk tot de huidige Republiek Zuid-Afrika.
 

Ik onderzoek de mogelijkheden voor een verblijf in Kaapstad.  Kan ik een week in Kaapstad doorbrengen voorafgaand aan mijn reis door Namibië? Is er een vliegverbinding tussen Kaapstad en Windhoek? Of een busverbinding? Wat kost het om de afstand tussen deze twee steden met een huurauto te overbruggen? Eigenlijk wil ik het bedrag dat ik van de reisorganisatie retour krijg, gebruiken voor een verblijf in Kaapstad. Hoe lang zal ik in Kaapstad blijven? In welk hotel? Dit zijn allemaal zaken die ik zelf kan regelen. Heb ik geen reisorganisatie voor nodig. Gezeten achter mijn laptop kom ik erachter dat er geen vliegverbinding is tussen beide steden op de datum die ik in gedachten heb. Wel een busverbinding. Goedkoop. Ook veilig? Slechts enkele tientjes, maar wel bijna 24 uur in een bus. Ik zie het mezelf niet doen. Autohuur? Kan. Maar erg prijzig voor twee dagen. Langzamerhand begint zich iets in mijn bovenkamer uit te kristalliseren. Wanneer ik met mijn goede vriend Bob een dagje in Amsterdam ben en we natuurlijk boekhandel Scheltema met een bezoek verblijden, voel ik mij als een kind in een snoepwinkel. Dat geldt trouwens ook voor Bob. We wanen ons in dit boekenparadijs in een kinderdroom. Ik scoor een reisgids over Kaapstad en wanneer ik in de trein terug naar Putten zit en de gids doorblader, ben ik vastbesloten. Ik ga minimaal acht dagen naar Kaapstad. Niks, één dagje. Er is daar zoveel te zien en te doen en daar wil ik wat meer tijd voor nemen. Ik besluit de Kaapstad trip los van de Namibië reis te koppelen. Niet één, maar twee reizen dus. Ik boek de vluchten en vertrek op de oorspronkelijke datum, maandag 23 maart, vanuit Garderen richting Schiphol om daar de rechtstreekse lijnvlucht naar Kaapstad te nemen. Ik boek een kamer in het Kloof Street Hotel in het centrum van Kaapstad. Omdat ik 's avonds laat aankom, word ik met een taxi van het vliegveld worden gehaald. Het kan niet op!

Op woensdag 25 maart boek ik alvast een tour naar Robbeneiland, de plek waar Nelson Mandela (1918 - 2013) door het Apartheidsregime gevangen werd gehouden. De ervaring leert dat deze excursies snel volgeboekt zijn. De komende weken ga ik mij op m'n gemak maar eens verdiepen over hetgeen ik allemaal verder wil gaan doen in Kaapstad. 
Op 31 maart vlieg ik 's avonds laat weer terug naar Amsterdam waar ik de volgende ochtend zal landen. Drie weken later, op 22 april, vertrek ik dan vanuit Brussel richting Namibië. Op 12 mei weer ben ik weer terug in het vaderland. 

De stedentrip naar Kaapstad beschouw ik als amuse, een reisje om de vakantiepapillen op gang te brengen. Tussen de gerechten hoort dan wat ruimte te zitten. In mijn geval is dat drie weken, waarna het hoofdgerecht, de reis door Namibië, wordt geserveerd. Ik haal m'n iPad weer tevoorschijn en plan de data in. Doen jullie dat ook?

Tot zover, tot binnenkort!