Portier, hoe laat gaat de bar open?

Mijn taxichauffeur heet Nkosi, Nkosi Makusu. Hij staat me op te wachten in de ontvangsthal van Cape Town International Airport. De KLM Boeing 787 waarmee ik vanochtend om half tien vanaf Schiphol ben vertrokken, landde om 21:41 uur lokale tijd in Kaapstad. Sinds gisteravond hebben Nkosi en ik al contact via Whatsapp. Hij zal me in ongeveer twintig minuten naar mijn hotel in het centrum van de stad rijden. Het Kloofstraat Hotel in Rheede Street. De in Kaapstad woonachtige Nederlandse singer-songwriter Stef Bos, geboren op 12 juli 1961 in Veenendaal, zingt er een prachtig nummer over op zijn album Kloofstraat dat in 2010 verscheen. Vorig jaar was ik om deze tijd in Longyearbyen op Spitsbergen, 78° noorderbreedte en banjerde en sneeuwscoorterde ik door de sneeuw. Nu ben ik in Kaapstad, 55° zuiderbreedte, de hoofdstad van de provincie West-Kaap en tevens het wetgevende centrum van Zuid-Afrika. Na Johannesburg is Kaapstad de grootste stad van het land. Maar hoe verliep de dag die nu grotendeels achter me ligt?

Rond kwart over vier was ik wakker vanochtend. Even een bakkie thee en een banaan, douchen, tandenpoetsen, de laatste spullen inpakken en om iets over half zes brengt mijn overbuurman me naar het station in Putten. De stoptrein vertrekt op tijd, 05:59 uur, en ruim een kwartier later ben ik op station Amersfoort Centraal. Daar moet ik ongeveer twintig minuten wachten op de trein die me naar Schiphol zal brengen. Met ongeveer acht minuten vertraging - na Duivendrecht wordt het druk op het spoor - kom ik aan op onze nationale luchthaven. Hier valt het mee met de drukte. Op naar vertrekhal 2, daar de bagage afgeven, en dan naar de security. Ik heb een QR code voor de fast lane en kan meteen doorlopen. Handbagage in de witte bakken. Jas uit, riem af. En ik ga klaar staan voor de bodyscan. Lichte spreidstand, armen iets van het lijf. Maar ik moet terug. Dat overkomt me bijna altijd. Dit keer zijn het m’n schoenen. Ik draag m’n bergkisten en die moeten uit. Nou ja, zo gebeurd. Wanneer ik voor de tweede maal voor het scanapparaat sta, verschijnt er gewapende marechaussee. Iedereen moet terug. Er worden linten gespannen en de hele zone wordt leeggemaakt. De handbagage blijft achter op de transportband. Wat er aan de hand is, is onduidelijk. Erg mededeelzaam is men niet. Iedereen in mijn rij wordt ergens anders naar toe gedirigeerd. Hoe lang gaat dit duren? Geen idee. Andere rij. Ander scanapparaat. Het hele gedoe kost ongeveer een kwartier. Uiteindelijk ga ik zonder problemen door de scan en kan ik m’n spullen weer ophalen bij de balie waar ik zojuist stond. Schoenen weer aan, riem om. Jas aan. Rugtas en handtas weer mee. Het waarom van deze actie is me echter ontgaan.

Vervolgens paspoortscan, langs de douane en naar de gate. Ongeveer 6 minuten lopen. Druk is het niet en het boarden gaat snel. Ik heb een stoel met extra beenruimte gereserveerd. Een fijne plek waar ik m’n benen heerlijk kan strekken. Het toestel is niet vol en de stoelen naast me zijn niet bezet. Die mag ik ook gebruiken, laat de stewardess me weten. 

We vertrekken een half uur later dan gepland want er is een dronken passagier aan boord en die wordt onder begeleiding van twee beveiligers het toestel uitgebonjourd. Z’n bagage moet weer uit het ruim en dat kost tijd. Laveloos, om half tien ‘s ochtends. Ik doe het hem niet na. Ik moet meteen denken aan de mop die Wim Sonneveld in een van z’n shows vertelde.

Het is één uur 's nachts en bij de nachtportier van een hotel gaat de telefoon. Een enigszins aangeschoten man vraagt aan de nachtportier: "Hoe laat gaat de hotelbar open?"
De nachtportier zegt: "Morgenochtend om tien uur gaat de bar open."
”Een uur later gaat weer de telefoon bij de nachtportier. Dezelfde man, nu behoorlijk dronken, vraagt:
"Hoe laat gaat de hotelbar open?" Weer zegt de portier:"Meneer, morgenochtend om 10 uur gaat de hotelbar open.”
Om drie uur 's nachts gaat nogmaals de telefoon bij de nachtportier. Dezelfde man belt weer, dit keer volkomen laveloos en stomdronken, en vraagt: "Hoe laat gaat de bar open."
De nachtportier wordt nu boos en schreeuwt in de telefoon:
"MORGENOCHTEND OM 10 UUR GAAT DE BAR OPEN, EERDER KOMT U ER NIET IN!!!"
Zegt die dronken man: “Ik wil er niet in, ik wil eruit…….”
De dronkelap in het vliegtuig wilde er hoogstwaarschijnlijk niet uit, maar hij werd gedwongen.

De vliegtijd naar Kaapstad bedraagt 10 uur en drie kwartier. De route gaat over België, Luxemburg, over Genève en bij Marseille steken we de Middellandse Zee over. Tussen Algiers en Tunis beginnen we aan de tocht over het Afrikaanse continent. Boven de noordelijke Sahara heeft het toestel te maken met een stevige straalstroom. De veiligheidsriemen moeten weer vast. Lang duurt dit ongemak echter niet.

Ik raak aan de praat met een jong stel uit Haarlem. Ik schat ze achter in de twintig. Ze hebben twee jonge kinderen bij zich. Hun zoontje Pelle is nog net niet leerplichtig en hun dochtertje is amper één jaar. Ze gaan vijf weken naar Zuid-Afrika. Een hele onderneming, lijkt me. De kinderen gedragen zich voorbeeldig en de beenruimte voor me verandert af en toe in een peuterspeelzaal. Hij heeft gestudeerd, maar is vrij snel weer gestopt. Doet nu iets met houding en beweging. Wat precies is mij niet helemaal duidelijk. Ze hebben tijdens hun jonge jaren veel gereisd en ik krijg een beetje de indruk dat ze dit leventje missen en er mee door willen gaan. Maar met kinderen wordt je leven heel anders, verzucht hij. Tja. Hoe vaak heb ik dat verhaal niet gehoord. Vorig jaar zijn ze op Bonaire geweest. Ook een flink stuk vliegen. Zij was toen in verwachting van hun dochtertje. Het jochie had zich prima vermaakt met zand en water. Maar ja, dat kan op Terschelling ook, denk ik dan. Daar hoef je volgens mij geen tien uur voor in een vliegtuig te zitten. En die jonge kinderen….die zal het een zorg zijn waar ze met hun emmertje en schepje in het zand zitten. Of zie ik dat verkeerd?

Over Algerije, Niger, Nigeria, Kameroen, Equatoriaal-Guina en Gabon. Dan volgt er een mededeling van de gezagvoerder: er is geconstateerd dat er twee keer gerookt is op de toiletten aan boord. Dit is verboden en gevaarlijk. Er zijn rookmelders op de toiletten en sprinklers die in werking kunnen treden. Het duurt vervolgens een tijd om dit weer stop te zetten en in die tussentijd kunnen de toiletten niet worden gebruikt. Mocht dit weer gebeuren, zo laat de gezagvoerder weten, dan volgt arrestatie en wordt de persoon in kwestie overgedragen aan de Zuid-Afrikaanse politie.

Vervolgens een stuk over de oceaan om daarna halverwege Angola weer over land. Tenslotte vliegen we over Namibië en Zuid-Afrika. 
Tijdens de landing zit ik nog een tijd met één van de stewardessen te praten. Ze blijft met de hele bemanning tot vrijdag in Kaapstad. Hebben een paar dagen vrij. Heerlijk. 

Wanneer het toestel om 21:41 uur landt op Cape Town International Airport is het al lang donker. Temperatuur 23° Celsius. Ik wens het stel achter me een fijne vakantie. De stewardess bedank ik voor haar goede zorgen en wens haar fijne dagen in Kaapstad. Ze wenst mij hetzelfde. Ik ben snel uit het vliegtuig. Douaneformaliteiten gaan zeer snel en efficiënt. Ik krijg een stempel in mijn gloednieuwe paspoort. Mijn reistas rolt al op de bagageband en ik loop naar de ontvangsthal. Trek nog even wat Zuid-Afrikaanse Rand uit een machine en loop richting Nkosi. 

Samen lopen we naar zijn taxi, een mooie Mercedes bolide. Nkosi laat me links achterin instappen, want daar heb ik meer ruimte.  Even schakelen. Natuurlijk, ik ben in Zuid-Afrika, het verkeer rijdt hier links en de chauffeur heeft z’n stuur aan de rechterkant. Nkosi komt oorspronkelijk uit Johannesburg maar woont al lang met zijn vrouw, drie dochters en een zoontje in Kaapstad. Het bevalt hem hier beter.

Om kwart voor elf meld ik me bij Jethro, de receptionist van het hotel. Hij is allervriendelijkst en overlaadt me met informatie. Ik probeer mijn aandacht erbij te houden, maar begin ook wel naar m’n kamer en m’n bed te verlangen. Ik krijg een kamer met een terras aan de straatkant met uitzicht op de Tafelberg. Ik word naar mijn kamer begeleid door weer een andere vriendelijke jongeman. Hij draagt zelfs mijn tas. Dat hoeft toch echt niet, we leven niet meer in het koloniale tijdperk. Maar hij staat erop. Op de kamer vertelt hij me hoe alles werkt: minibar, nespresso-apparaat, airco, kluis, wifi, maar ik wil eigenlijk nog maar één ding: de boel uitpakken en even tot mezelf komen en uiteindelijk toch maar slapen. 
Dit was ‘n lang dag.

Tot zover, tot morgen!