Gerson, Fred en de kleuren van Schellingerland

Gistermorgen kreeg ik een berichtje van Gerson, onze reisleider in Namibië. Ik had hem de volledige tekst van ons liedje Swolsman Fred  gestuurd samen met enkele foto’s van ons optreden in De Wardborg van zaterdag jl. Tijdens de reis had ik hem hierover verteld en hem beloofd om de tekst op te sturen. Zijn reactie was hartverwarmend: Goedemorgen mijn vriend, fijn om weer van je te horen. Wauw, ik zie dat je helemaal op je plek bent, bedankt! ( ) Zorg goed voor jezelf, je bent een geweldig mens. Natuurlijk een prachtig bericht om de dag mee te beginnen. Hartverwarmend. 
Gisteren liep ik ook even bij het VVV naar binnen. In 1968 schreef ik daarover het volgende: Op het havenplein staat ook het VVV kantoor en de vlag van Terschelling hangt buiten. Die kleuren van de Terschellinger vlag zijn: rood, blauw, geel, groen en wit. Op die vlag is ook een rijmpje gemaakt, nl. rood is de lucht, blauw is de zee, geel is het strand, groen is het land, wit is het zand, dat zijn de kleuren van Schellingerland. 
Ik zat er behoorlijk naast destijds, had het niet helemaal goed, maar wat wil je, het was mijn eerste keer op Skylge. 

Deze vlag is bij raadsbesluit op 11 februari 1963 bevestigd als gemeentelijke vlag van de gemeente Terschelling. Toch was de vlag al veel langer in gebruik. In april 1857 werd deze vlag door de burgemeester reeds als zeevlag opgegeven aan de minister van Binnenlandse Zaken. 
Nogmaals het bijbehorende versje, maar dan goed:

Rood zijn de daken,
Blauw is de lucht,
Geel zijn de halmen,
Groen is het gras,
Wit is het zand,
Dit zijn de kleuren van Schellingerland

Ik herinner me de vele stickers van de vlag die we altijd op de achterruit van onze auto plakten. Ik ga weer een nieuwe halen bij het VVV, want ik rijd momenteel zonder de Terschellinger kleuren.

Het heeft gestormd vannacht. Een zomerstormpje. Hier wel eens vaker meegemaakt in juni. Vanochtend waait het ook nog hard en vallen er af en toe buien maar die zijn in een mum van tijd over het eiland. ik ga maar eens op pad. Over het schelpenpad richting begin van de Boschplaat. Nog niet naar de eerste vogelwachtershut. Misschien morgen. Eerst naar het strand en dan langs de vloedlijn naar Heartbreak Hotel voor een bak cappuccino. Op het strand word ik gezandstraald. Heerlijk, die harde wind. Wat voor weer het ook is, het blijft mooi.

Ik herinner me die keer dat Willy en ik vanaf het begin van Boschplaat naar het Amelander Gat zijn gaan lopen. Het was vroeg in het voorjaar en we logeerden in Boschrijk in West. Hadden daar een mooi appartement gehuurd. Helemaal achter de stuifdijk langs liepen we tot aan het baken. De Kleine Kaap? Op de terugweg zagen we de zware bui steeds dichterbij komen. Nergens een plek om te schuilen en we regenden dan ook kletsnat. Gelukkig waaide het hard en was de bui snel over ons heen. Toen we weer bij onze fietsen waren, hadden zon en wind onze kleding al weer gedroogd.

Na de cappuccino en cranberry cheesecake loop ik over het strand weer terug naar mijn fiets. Dan door de duinen richting West. Harde wind tegen, maar mijn e-bike heeft er geen moeite mee. Door het Hoornse bos en dan langs het huisje met de handschoenen en basisschool ‘t Jok. In het Hoornse bos trekt een bord mijn aandacht. ‘Kom genieten in onze bosbubbel!’ Bosbubbel. Alleen het woord al. Onthouden en thuis uitproberen op de langsrijdende en wandelende toeristen. Genieten jullie ook zo van de bosbubbel?

Bij het nieuwe appartementencomplex Elements bij Formerum aan Zee neem ik een kijkje. Wat een luxe boel. Het ziet er keurig uit en vergeleken bij wat het was, is dit wel een verbetering, vind ik. Beter geïntegreerd in het landschap, maar of ik er zou willen zitten…..
Het hotel dat er naast staat, Strandhotel Terschelling, wordt momenteel opgeknapt. Daar wordt nog druk aan gewerkt.

Ik herinner me de vele malen dat we hier ‘s avonds nog even aan het strand gingen kijken. Meestal de avond voordat we weer naar huis moesten. Vanaf kampeerterrein Nieuw-Formerum als we daar met onze tent stonden of vanaf camping Vis waar we een aantal jaren een stacaravan hadden staan.
Ik herinner me de eerste keer dat we samen met ons nieuwe tentje op Nieuw-Formerum stonden. Het was in de zomer van 1980. We kenden elkaar net een paar maanden. Willy was een paar weken met familie in Frankrijk geweest. Ze hadden daar een huisje gehuurd en ze zat in de zenuwen vanwege het feit dat ik met Jan een aantal weken in Schotland aan het fietsen en kamperen was. Zou ik niet vallen voor een roodharige Schotse schone? Dat gebeurde natuurlijk niet en toen we allebei weer terug in Nederland waren, besloten we om nog een dag of tien naar Terschelling te gaan. Het was Willy’s eerste kennismaking met het eiland en ook zij was meteen verkocht. Sindsdien gingen we altijd met z’n tweeën.

Vlak voor West, aan de voet van het Seinpostduin, ga ik even zitten op een bankje om een croissantje te eten. Het bankje is opgedragen aan Nynke de Jong (1970-2021). In liefdevolle herinnering.
Leef, lach en geniet met volle teugen
Morgen kan alles anders zijn
Ik herinner me de dag dat Willy het fatale nieuws te horen kreeg: 8 september 2022. Vanaf dat moment werd alles anders.

Ik ga naar Galerie Barentsz & De Duif. Else is er en net als vorige keer raken we aan de praat. Af en toe komen er andere mensen de galerie in en kan ik op m’n gemak rondkijken. Er hangt en staat mooi werk van onder anderen René Tweehuysen, Gert-Jan Veenstra en Flip Gaasendam. Ik heb m’n zinnen gezet op het drenkelingenhuisje van Tonny de Brouwer. Vorige keer toen ik op Terschelling was, heb ik er al uitgebreid naar gekeken en sindsdien heb ik er over nagedacht. Ik vind het een mooi bronzen object, het is herkenbaar als het drenkelinghuisje dat tussen paal 23 en 24 staat, en de plek en het huisje hebben voor mij een emotionele waarde.

Ik herinner me dat we er altijd naar toe liepen wanneer we op Terschelling waren. Soms was dat vanaf de strandopgang bij het begin van de Boschplaat en de laatste keer was dat vanaf Heartbreak Hotel. In mei 2022. Een flinke tippel. We namen er ruimschoots de tijd voor. Willy verzamelde toen veel ‘scheermessen’. Daar heeft ze toen een aantal lichtjes van gemaakt. Een glazen potje, de scheermessen zette ze met dubbelzijdig tape horizontaal vast tegen het glas, een laagje Terschellinger zand er in, waxinelichtje en bijna klaar. Bijna? Ja, want bij het VVV kocht ze nog een paar meter Terschellinger lint. Er moest nog een lintje om de scheermessen. Strik er in en klaar. Het lichtje staat nog altijd bij mij op tafel. Een aantal andere lichtjes heeft ze als cadeautje weggegeven. 
We klommen altijd in het drenkelingenhuisje en fotografeerden elkaar. Nu loop ik er alleen naar toe en komen de mooie herinneringen weer boven. Daarom wil ik dit object bij mij in huis en natuurlijk krijgt het een mooie, prominente plek.

Na de galerie fiets ik naar De Walvis aan het Groene Strand, bestel een biertje en een tosti en geniet van het uitzicht. Wat een fantastische plek is dit toch.
Daarna fiets ik weer richting Tjermelân. Ik heb het nu voor de wind. Bij Halfweg sla ik links- en daarna meteen rechtsaf, want ik wil even langs De Riesen, het terrein waar we in de jaren 80 en begin jaren 90 vaak zijn geweest.

Ik herinner me alle keren dat we in de jaren 80 en begin jaren 90 bij Els en Kees Kuiper op De Riesen een houten stacaravan huurden. Meestal was dat in het voorjaar tijdens de paasvakantie of in de herfstvakantie in oktober. De ouders van Jan hadden een vaste staanplaats bij Els en Kees en wanneer die ook op het eiland waren, wat regelmatig het geval was, moesten we altijd een ochtend bij hen op de koffie komen. Dat waren beregezellige ochtenden. Met z’n vijven dronken we eerst koffie, waar steevast Appelmeisjes bij werden geserveerd en na de koffie kwam er een borreltje op tafel. Jan, Willy en ik vertelden dan verhalen over de gekkigheden die we op school hadden meegemaakt tot groot vermaak van Jan zijn ouders. Er viel altijd wel wat te lachen.

Over Midsland fiets ik terug en ik wil een foto maken van Gasterij De Drie Grapen, maar m’n telefoon is leeg. Andere keer dan maar. Hier zijn we wat keren wezen eten. Met z’n tweeën, met Jan erbij. En altijd was het prima. Van eigenaren Karin en Rutger kregen we meestal de ronde tafel bij de open haard en meestal namen we Grote Kaap als gerecht. De menukaart van De Drie Grapen was op zich al een taalkundig genot.
Ik herinner me die keer in 1991 toen ik er een avondje Ierse en Schotse folkmuziek zou spelen op mijn accordeon. Ik werd met veel bombarie aangekondigd. Bord in de tuin met Live Music erop. Dus instrument mee naar het eiland. Mijn optreden werd geen succes. Niet dat ik slecht speelde, maar een aantal mensen was van mening dat ik te veel lawaai maakte. Ze konden elkaar niet verstaan. Dus werd ik verbannen naar de tuin, waar ik verder speelde. Gelukkig was het prachtig weer. In die tijd dat wij er waren, traden The Dubliners op in bar/dancing Dellewal. We zaten met hen op de boot terug naar Harlingen.

Terug naar Tjermelân. Nog een paar boodschappen bij Jumbo Mier op Formerum. Langs de molen. De koffiemolen.
Ik herinner me de talloze malen dat we hier cappuccino met cranberrytaart hebben gegeten. Iedere keer weer genieten, met volle teugen. Tot het anders zou worden.

Tot zover, tot morgen!