Fen West nei Aest

Citaat uit mijn boek: “We zijn dus op Terschelling. Even iets over het ontstaan van dit eiland. Je weet ons land is opgehoogd door de rivieren. En we kregen toen een strook die we nou Noordzeekust noemen. En nou zijn we nog niet klaar. Er moesten nog duinen komen.”
Staat er ergens een blik duinen dat we open kunnen trekken? Heerlijk, die kinderlijke eenvoud waarmee tegen de strijd tegen het water wordt aangekeken. We kregen een strook, want die stond op ons verlanglijstje en vervolgens wilden we die niet meer kwijt, want wat je krijgt wil je behouden. Dus was er een of ander lefgozertje die met z’n vingers knipte en riep: “Duinen, jongens. We moeten even wat duinen boetseren. Wie heeft er nog geschikt materiaal?”

Hoe oud was ik toen ik dit schreef. Elf, denk ik. In juli zou ik twaalf worden. Over een maand word ik zeventig. Er is enorm veel gebeurd in die 58 jaar die er tussen zit.

Ik herinner me het kamp op Terschelling een jaar later. Ik zat in de brugklas van de middelbare school en de leerlingen die dat wilden en toestemming hadden van hun ouders, konden aan het eind van het schooljaar, in juni meen ik, vijf dagen logeren in kampeerboerderij De Jonge Jan in Formerum. Tegenwoordig heet het Thuishaven De Jonge Jan en telt het vier wennen-aan-wonen-appartementen en is het een logeerhuis voor Terschellinger kinderen met een indicatie.
Het kamp in juni 1969 werd een afknapper voor me. In mijn naïviteit was ik ervan uitgegaan dat het een herhaling zou worden van het kamp van het jaar daarvoor. Maar nee. Er was niets georganiseerd en het werd hangen bij de kampeerboerderij. De zogenaamde leiding had besloten om zelf de bloemetjes maar eens buiten te zetten op het eiland en had weinig oog voor de kinderen die mee waren. In mijn herinneringen was het een ongestructureerde bende en werden wij aan ons lot overgelaten. Bovendien kwam er van slapen niet veel, want ‘s nachts was er een hoop gedoe en onrust in de twee slaapzalen. Verder heeft dat kamp weinig indruk op me gemaakt. Het zou enkele jaren duur voordat ik weer op Terschelling zou komen.

Vanochtend fiets ik fen aest nei west. Eerst door Oosterend richting wierschuur. Het is zonnig maar er staat een krachtige zuidwestenwind. In Oosterend maak ik een foto van boerderij De Groede. De boerderij heeft twaalf tweepersoons appartementen. Katja Boersma is de gastvrouw en woont in het voorhuis.

Ik herinner me dat we daar drie maal een appartement voor een week hebben gehuurd. Beneden was de keuken en het zitgedeelte en boven was de slaapkamer en de badkamer. Rustig gelegen en vanuit het appartement liep je in enkele minuten naar de waddendijk. De laatste keer dat we daar hebben gehuurd kwam ik in Harlingen tot de ontdekking dat ik de beide displays van onze elektrische fietsen thuis had laten liggen. Tegen onze gewoonte waren we nogal wat rommelig weggegaan, omdat we de dag ervoor naar een crematie moesten. Ik heb een middag en ochtend behoorlijk de pest in gehad en me afgevraagd hoe ik zo dom had kunnen zijn om die dingen te vergeten, totdat Willy zei dat ze even naar fietsverhuurbedrijf Zeelen zou gaan om daar een paar displays te lenen. Het bedrijf zat vlakbij ons logeeradres en voor een tientje konden we de displays een weekje meenemen. Opgelost.

Ik fiets door naar de wierschuur. Ook hier een stop.
Ik herinner me dat we altijd naar deze plek toegingen om te genieten van het uitzicht over het wad en het eiland, maar vooral om de eilandsfeer op ons in te laten werken (en de vaste wal sfeer af te schudden).

Langs de waddendijk trap ik tegen de wind in de veertien kilometer naar West-Terschelling. Het is hoog water en de zee is best ruig, maar ik heb geen haast en geniet van de tocht. Veel schapen op de dijk en telkens als ik een hek en een rooster passeer denk ik, hier was het….of toch niet. 
Ik herinner me dat ik op 14 mei 2022 op de dijk een foto van Willy heb gemaakt.

Eenmaal op West loop ik even bij het VVV binnen. Weinig nieuwe dingen, daarna langs Galerie Barentsz & de Duif. Die gaat morgen open. Wist ik ook wel, maar ik kijk door de ramen naar binnen en kom morgen wel weer. Hoop dat Else er dan ook is. Kunnen we even bijkletsen. Vorige keer dat ik op Terschelling was heb ik bij haar een werkje van René Tweehuysen gekocht. Dat is ze een paar weken later bij mij thuis komen brengen.

Ik herinner me de keren dat we in deze galerie iets gekocht hebben. De galerie had toen nog een andere eigenaar. Deze objecten staan nu in mijn huis in Garderen en ik geniet er iedere dag van.

Wanneer ik de eilandwinkel Wuxalia in de Torenstraat binnenloop om daar gewoon even rond te struinen, klinkt Southern Cross van CSN ineens uit de luidsprekers. Ik betrap me erop dat ik het hele nummer mee loop te fluiten. Afkomstig van het album Daylight Again uit 1982. Wanneer het nummer afgelopen is, verlaat ik de winkel en koers naar De Walvis aan het Groene Strand voor een cappuccino en een tosti ham/kaas. Helaas dinsdag en woensdag gesloten. Jammer. Morgen beter. Ik ga terug naar de Torenstraat om daar in het Raadscafé hetzelfde te bestellen.
Ik herinner me die keer in het Raadscafé dat Willy daar haar collega Marjo en haar man trof. Zij waren ook een paar dagen op Terschelling en wachtten op de boot van half één die hen terug naar Harlingen zou brengen. We hebben heel gezellig zitten praten.

Na de tosti en de cappuccino doe ik de ansichtkaart voor Jan op de bus en loop ik terug naar m’n fiets. Over het Groene Strand en door de duinen weer terug naar Midsland. Ik besluit om de hoofdstraat van dit dorpje op en neer te lopen en zet mijn fiets neer bij het voormalig postkantoor van Midsland.
Ik herinner me de keren dat we in de jaren 80 hier vaak girobetaalkaarten hebben verzilverd. Tweehonderd gulden kon je destijds maximaal opnemen. Later werd dat verhoogd naar 300 gulden. Pinpassen bestonden toen nog niet. Het geld vloog er naar mijn gevoel doorheen. Het was zo op.

In de hoofdstraat van Midsland zit weer een warenhuis. Na Novalux en Warenhuis Ben de Jong is het nu de beurt aan Kapinga’s warenhuis. Voor zover ik kan zien is het assortiment een beetje hetzelfde. Jammer dat boekhandel Rozenberg weg is. Alleen nog online. Van café De Stoep maak ik nog een foto en denk daarbij aan de eigenaar: Joop Mulder met zijn markante snor. Grondlegger van Oerol. Op 10 januari 2021 overleed hij. Zijn gedachtengoed zal blijven voortbestaan in de toekomstige edities van Oerol en in de Streken, een landschapskunstwerk door Marc van Vliet, dat begin juni bij de dijk bij Oosterend zal worden opgebouwd.

Ik loop terug naar de fiets en rijd via voormalig kampeerterrein Nieuw-Formerum en Camping Vis naar de Jumbo supermarkt (Mier) in Formerum voor wat boodschappen. Dan via de hoofdweg en langs camping Appelhof en het Wrakkenmuseum van Hille van Dieren terug naar Tjermelân. 

Ik herinner me onze eerste keer op Tjermelân. Het was tijdens het Paasweekend van 1987. Els en Kees Kuiper, eigenaren van camping De Riesen in Hee, hadden Tjermelân erbij gekocht en wilden dat ontwikkelen tot kampeerterrein/chaletpark. Aan de boerderij/woonhuis moest nog zeer veel gebeuren en het kampeerterrein was nog erg basic. Toch gingen wij er naar toe met ons tentje. Jan ging ook mee en zette zijn tent naast die van ons op. Regelmatig kregen we bezoek van Jonas, de herdershond van Els en Kees, een schat van een hond, die blij was met onze aandacht. Wat wij gingen doen was een schoolkamp voorbereiden. Een maand of twee later zouden Willy en ik met de kinderen van groep 8 van De Regenboog uit Voorthuizen en een aantal collega’s en ouders naar kampeerhuis Heit in Formerum. 
Dat weekend hebben we onder andere een hele fotospeurtocht in West-Terschelling voor de kinderen in elkaar gedraaid. De foto’s ontwikkelde Jan bij hem thuis in Groningen. Opdrachten werden bedacht en ons hoofdkwartier werd café De Zeevaart in de Torenstraat. We kwamen er regelmatig en kenden kroegbaas Sjors goed. Die vond het prachtig. Tijdens het kamp was de speurtocht een succes. Het was mooi weer, de kinderen waren een groot deel van de middag bezig met de opdrachten en wij zaten gezellig in De Zeevaart achter thee, koffie of frisdrank. Iedere keer dat ik op Tjermelân kom, moet ik denken aan die eerste keer, toen, in het voorjaar van 1987. Kees en Els zijn al lang uit de tijd en Tjermelân is overgenomen door een neef van hen, Melis de Vries. Het is geen kampeerterrein meer. Er staan houten bungalows en chalets, maar wij kwamen er graag en ik kom er nu ook nog met plezier. 

Ik herinner me die keer dat we op een zonnige vrijdagochtend op het terras bij De Heeren van de Schelling in Oosterend zaten en dat ik bijna werd herkend door de man van onze administratrice , terwijl ik me die dag daarvoor bij haar had ziek gemeld. De zaterdagavond daarop waren we bij Hessel in café De Groene Weide en zou ik iets te drinken halen aan de bar. Toen stond zij daar ook. Gelukkig was het stampvol in het café en heeft ze me niet gezien. Ik heb meteen rechtsomkeert gemaakt en we zijn niet lang gebleven. 
Wij gingen zondag met de boot van half één ‘s middags weer terug, want maandag moest ik weer aan het werk. Mijn collega en haar man bleven nog een dag langer op het eiland en gingen maandag weer terug. Dinsdag zagen we elkaar weer op school. “Ben je weer opgeknapt?” “Ja, hebben jullie een leuk weekend gehad? Nog bij Hessel geweest? 
Willy en ik hebben er achteraf vreselijk om kunnen lachen. “Jij ook altijd. Dat je dat durft.”

Tot zover , tot morgen!