Op stap in Kaapstad, maar……

we beginnen op de Domtoren in Utrecht. Op 24 maart 2017 werd vanaf dit icoon van deze provinciehoofdstad, door zangeres Marjolijn Peper en cabaretier Vincent Bijlo, en een hoop vrijwilligers, de Nationale Dag van de Muziek uitgeroepen. Ivo de Wijs schreef ter gelegenheid daarvan het volgende:

Op het strand viel mijn oog op haar navel
Een oase in bruin chocolavel
En ik hoorde op slag
Een cantate van Bach
En daarna de Bolero van Ravel

Nu weet bijna iedereen die dit leest dat muziek een grote rol speelt in mijn leven, maar vandaag gebeurt dat weer eens op een speciale manier.

Na het ontbijt verlaat ik rond een uurtje of tien het hotel. Ik loop richting centrum over Long Street. Die straat doet z’n naam alle eer aan, want het blijkt nog een behoorlijk eind lopen om bij het Victoria & Alfred Waterfront te komen. Op de stadsplattegrond lijkt het niet zo ver, maar in de praktijk valt het vies tegen. Het stratenpatroon is rechthoekig en je loopt eigenlijk van blok naar blok. De blokken worden doorsneden door straten en verkeerswegen. Verkeerslichten voor voetgangers staan meestal op rood en wanneer ze op groen staan is dat meestal maar kort. Niemand trekt zich iets aan van deze verkeerslichten. Als er geen verkeer is, steek je over, of het nu groen of rood is. Ik pas me snel aan. Stads wijs, stads eer. Wel even goed uitkijken, want men rijdt hier links.
De Long Street loopt eigenlijk een beetje van het V & A Waterfront af en ik kom bij het centraal station van Kaapstad uit. Niet erg. Ik sla linksaf en loop over de Hans Strijdomweg recht op het oude havencomplex af.

Wanneer je de brochures moet geloven is het Victoria & Albert Waterfront het hart van Kaapstad. Het complex werd geopend in 1992 en heeft het economische verval dat de oude havens sinds de jaren 60 van de vorige eeuw in z’n greep had, gekeerd. Nu is het een bedrijvig havengebied, maar ook een van de drukstbezochte toeristische bestemmingen van Zuid-Afrika, met restaurants, winkels en vertier. Vanaf hier kun je haven- en baaitochtjes maken, helikoptervluchten boven Kaapstad en excursies naar Robbeneiland boeken. Dit eiland is vooral beroemd als locatie waar Nelson Mandela gevangen werd gehouden.

De haven begon vorm te krijgen in de tweede helft van de 19e eeuw toen prins Alfred, de zoon van de Britse koningin Victoria, begon met de bouw van het Alfred Basin. Er is natuurlijk een hoop veranderd sinds die tijd maar er staan nog diverse victoriaanse gebouwen aan de kade.

Langs het Zeitz Museum of Contemporary Art loop ik richting Klokkentoren. Het museum is gevestigd in een voormalige graansilo. Het is het grootste museum ter wereld dat gewijd is aan 21ste-eeuws kunst uit Afrika en de diaspora. Bovenop het museum bevindt zich The Silo Hotel.
De Klokkentoren dateert uit 1882 en is een overblijfsel uit de victoriaanse tijd.

Over de moderne draaibrug loop ik in de richting van de Victoria Wharf Shopping Mall. Hier staat de airco aan. Heerlijk. Het begint buiten behoorlijk warm te worden en ik heb ook wel trek in koffie. Het gebouw is opgetrokken uit rode baksteen en witgeschilderd gietijzer en bevat veel glas. Het wekt bij mij de indruk van een oude victoriaanse orangerie maar dan zonder kuipplanten of sinaasappelbomen, maar met luxe winkels. En dan is Willy ineens weer heel dichtbij. Wat zou ze dit mooi hebben gevonden. Ze hield ervan om in deze winkelcentra rond te kijken. In de winkeltjes te snuffelen. Maar ook het heerlijke weer en de omgeving en niet te vergeten de mensen die allervriendelijkst zijn. Dit was echt iets voor haar geweest. 
Ik zie een Starbucks en bestel een medium cappuccino en vanille chocolade koek. Nog geen vier euro. Kom daar in Nederland eens om. Mijn voornaam wordt correct op de kartonnen beker geschreven, maar op de bon staat ‘Folf’. Mijn naam is voor sommigen een probleem. In de loop der tijd ben ik eraan gewend geraakt: Roffel, Rof en nu dan Folf. Ik neem mijn beker cappuccino en m’n koek mee naar buiten en ga op een lekkere lounge stoel onder de overkapping zitten. Uitzicht op de haven en de Tafelberg. En dan hoor ik ineens de achtergrondmuziek. Ik noem het maar fusion. Beetje ongrijpbare muziek, kop noch staart muziek, maar het komt enorm bij me binnen. Ik word twaalf jaar terug geslingerd in de tijd. Door die muziek.

Willy en ik zijn in Spanje. Het is voorjaar 2014 en we zijn naar Barcelona gevlogen. Hebben op het vliegveld een auto gehuurd en zijn naar Villafortuny gereden. Dat ligt tussen Salou en Cambrils. Daar hebben we voor twee weken een appartement aan het strand gehuurd. Langs de promenade liepen we de ene dag naar Salou en de andere dag naar Cambrils. Heerlijk. Wanneer we naar Salou liepen, dronken we meestal een cappuccino in een strandtentje. De eigenaar noemden we Silverado. Zo heette hij natuurlijk niet, maar zo noemden wij hem, want hij leek op de hoofdrolspeler uit de western Silverado uit 1985, de acteur Scott Glenn. Hij vertolkte de rol van Emmett, de good guy. We hebben de film in de bioscoop gezien, vlak voor éën van onze grote Amerikareizen. Vanwege de mooie natuuropnames maakte de western grote indruk op ons. Veel shots in de Canyon de Chelly, waar wij ook naar toe zouden gaan. Silverado praatte ook een mondje Nederlands. Cappuccino werd bij hem ‘koffiemelks’. Wanneer we daar zaten, uitkijkend over de Middellandse Zee, genoten we. Met volle teugen. En op de achtergrond klonk muziek en diezelfde muziek hoor ik nu weer. En ik zit nu in Kaapstad en vind het prachtig, maar in gedachten zit ik weer met Willy in Spanje. Daar in dat strandtentje. De beelden zijn heel sterk. Gelukkig heb ik m’n zonnebril op. 

Verderop staat de vuurtoren van Green Point. Ik besluit om er naar toe te lopen. Nog een flinke tippel. Het is behoorlijk warm maar de oceaan geeft wat verkoeling. Ik loop langs het stadion en de appartementencomplexen. Die zien er luxe uit, zijn bijna allemaal omheind en er lopen veel private security mensen rond. De verschillen tussen rijk en arm zijn hier groot. 
De vuurtoren van Green Point is de oudste vuurtoren van Zuid-Afrika. Hij werd op 12 april 1824 in gebruik genomen. De toren is 16 meter hoog. Vandaag sta ik voor een dichte deur maar morgen en de rest van de week is het gebouw van 10 tot 15 uur te bezichtigen. 

Ik loop het hele eind weer terug naar de Victoria Wharf Shopping Mall en merk dat ik veel verdamp. Er moet vocht in. Dom dat ik geen water bij me heb. Ik kom terecht in de Time Out food market en bestel een heerlijk koud tapbiertje. Daar knap ik van op. Ik loop vervolgens nog even door een andere hal waar allerlei lokale kunstnijverheid wordt verkocht. Ook leuk. Wil ik nog wel een keer naar toe, maar ik begin m’n voeten te voelen en naar het hotel is ook nog een flink eind lopen.
Rond half vier ben ik weer in Kloofstraat. Ik houd m’n gemak verder vandaag. Even douchen en eten in het restaurant beneden en ‘s avonds ga ik er niet meer uit. Voor morgenochtend heb ik via Jethro een taxi geregeld. Ik red het niet om lopend om half negen morgenochtend bij de Klokkentoren te staan. Dat is te ver. De boot naar Robbeneiland vertrekt vanaf daar om 9:00 uur. 

Voor de dagsluiting ga ik weer naar Utrecht. Jeroen van Merwijk. Hij maakte het volgende gedicht:

Wat is een zwaard zonder een schede
Een wijngaard zonder druif
Een tafelrede zonder rede
Een kuifmees zonder kuif

Wat is een kerstman zonder arrenslede
Wat is vrede zonder duif
Wat is oorlog zonder vrede
Een schuifdeur zonder schuif

Wat zijn schatten zonder kostbaarheden
Wat is een huifkar zonder huif
Wat is een sportclub zonder leden
Wat is eigeel zonder struif

Er kan geen eerste zijn zonder een tweede
Geen snuifdoos zonder snuif
Geen heden zonder het verleden 
Geen voetbal zonder Cruijff

Vandaag is het tien jaar geleden dat Johan Cruijff overleed. Wat mij betreft de beste voetballer die Nederland ooit gehad heeft.

Dit was nog ‘n pragtige warm dag.

Tot zover, tot morgen!