Wildlife en glacier safari

Om kwart over acht in de ochtend stopt er een lijnbus bij het hotel. De gids van vandaag springt er uit en leest de namen op van de mensen die vandaag meegaan met de wildlife en glacier safari. Hij noemt mijn naam als eerste. Ik stap de bus in en na mij nog een aantal anderen. Bij andere hotels worden nog meer mensen opgehaald, totdat de groep compleet is. Bij de haven worden we afgezet en lopen we naar het schip waarmee we vandaag gaan varen. Het is een beetje een raar model catamaran, de MS Bard. Er kunnen in totaal 146 passagiers op, maar vandaag zijn het er niet meer dan 90. De bemanning bestaat uit 5 koppen.

Fred, een Franse jongen met Roemeense roots, legt uit wat de veiligheidsvoorschriften zijn. Mochten we onverhoopt van boord moeten dan dienen we onze schoenen uit te doen en de waterdichte pakken aan te trekken. Hij laat zien hoe dat moet. Daarna de zwemvesten aan. Een of ander aluminium tasje voor de mobiele telefoon. Fred demonstreert het allemaal. Een heel gedoe. We kunnen dan via een glijbaan de reddingboten in. Ik ga er van uit dat het niet nodig zal zijn. Iwan, een jongen uit Oekraïne, runt de bar. Als we koffie willen, moeten we die de eerste maal betalen (30 Noorse kronen), daarna zijn alle refills gratis en kunnen we net zoveel koffie drinken als we willen. De hele uitleg duurt ruim tien minuten, daarna mogen we aan dek. De boot is inmiddels vertrokken en het is prachtig weer. Aan dek is het heerlijk.

Wanneer het schip de Adventfjord uitdraait en naar het noorden koerst, komt het in water terecht, dat direct in verbinding staat met de Noordelijke IJszee. Fred heeft de passagiers tijdens zijn inleidende praatje al gewaarschuwd dat er veel wind staat vandaag. Daar heeft-ie dus helemaal gelijk in. Plotseling komt de catamaran in volle zee en volle wind terecht en begint het schip te stampen en te slingeren. Ongelooflijk. Van het ene op het andere moment gaat het ineens flink tekeer en iedereen moet zich vasthouden aan tafels en relingen. Ik kijk af en toe met een scheef oog in de stuurhut maar de kapitein blijft rustig koers houden. Aan het eind van de dag zal hij met een grijns op zijn gezicht tegen de passagiers zeggen: ‘Heerlijk weer vandaag!’ Maar zover is het nog niet. Na ongeveer drie kwartier wordt het gestamp en geslinger minder en komt het schip in rustiger vaarwater. Het vaart de Billefjord binnen. 

Bij de eerste inham die we binnenvaren, spotten we een walrus die lui op het land ligt. Die beesten vreten zich vol. Porties van 200 kilogram en gaan vervolgens ruim een week of twee hun eten liggen verteren. Wat een leven. Er zwemmen twee beluga’s, witte walvissen, in de buurt van de boot. Af en toe laten ze zich zien. Verderop in de inham zie ik enkele kajakken op het land liggen. Er staan wat tentjes bij. Er kamperen hier mensen. Dit is wel ijsbeergebied. Eenmaal uit de inham koerst het schip richting het voormalige Sovjet mijnbouwstadje Pyramiden, genoemd naar de berg die erbovenuit torent. We gaan niet aan land, maar varen er dicht genoeg langs om alles goed te kunnen zien. In de Sovjettijd woonden en werkten hier ruim duizend mensen. Nu nog slechts twintig in het hotel dat er staat. Naar dit plaatsje had ik een excursie zullen maken, maar die werd vorige week gecanceld. Reden? Technische problemen met het schip. Maar de aanhoudende Russische agressie in Oekraïne speelt hoogstwaarschijnlijk ook een rol. Men doet geen zaken meer met Russen hier op Spitsbergen. Geef ze eens ongelijk. Jammer. Die klotenoorlog ook. Leidt allemaal tot niets.

De kapitein koerst vervolgens richting Nordenskiöldbreen, een gletsjer die is vernoemd naar de Finse geoloog Adolf Erik Nordenskiöld (1832 - 1901). De gletsjer is 25 kilometer lang en 11 kilometer breed. Hij eindigt in de Adolfsbukta, een zijtak van de Billefjord. De kapitein vaart er zo dicht mogelijk naar toe en legt het schip dan stil. Iedereen aan boord is onder de indruk van de enorme ijsmassa. Het enige wat je hoort is het gekrijs van vogels en het knappen van het ijs. Af en toe valt er een stuk ijs in zee. Enorm indrukwekkend. Wanneer we ruim een kwartier stil gelegen hebben, start hij de motoren weer. We gaan verder. Het duurt echter niet lang of de motoren gaan weer uit. Er komt een flink aantal beluga’s richting schip gezwommen. We kunnen ze duidelijk zien. Ze duiken, komen weer aan de oppervlakte, spuiten water uit. Ik ben er stil van en iedereen aan boord met mij. Af en toe wordt er wat gefluisterd. Dit is zo mooi!

Langzamerhand koerst de kapitein weer richting Longyearbyen. En ja hoor, wanneer we de Billefjord uitvaren, komen we weer in volle zee. Er staat zo mogelijk nog meer wind dan vanochtend, dus het stampen en slingeren begint weer. Het schip klapt af en toe hard op het water en ik zie mezelf al met zo’n reddingspak aan in het water dobberen. De kapitein gaat minder hard varen en koerst zigzaggend op de Adventfjord af. Dat scheelt. Tegen half drie zijn we weer terug in de haven van Longyearbyen. Ik besluit om in downtown Longyearbyen uit de bus te stappen, want ik wil nog naar het Husky Café. Even iets drinken en, nou ja, gewoon gezellig, om daar weer te zijn. 

Daarna loop ik naar het kerkje van Longyearbyen, ga naar binnen, doe mijn schoenen uit en loop naar boven naar de kerkzaal. Deze zaal heeft iets huiskamerachtigs en dat spreekt mij wel aan. Daarom wilde ik ook terug. En natuurlijk steek ik een kaarsje aan voor allen die mij dierbaar zijn. Ik ga zitten en raak in gedachten verzonken. Heel fijn, zulke momenten waarin je je alleen waant met je overpeinzingen.

Eenmaal buiten loop ik terug richting Coal Miners’ Cabins. Het is mooi geweest voor vandaag. Morgen een wandeldag. Een trekkingtocht, de berg op. 1051 meter boven de zeespiegel. De Nordenskiöld top. 12 kilometer in totaal. Ik ga dan weer met PoliArctici, de club waar ik vorige keer ook twee excursies mee heb gemaakt, onder leiding van Steffi. Wie weet is zij morgen ook van de partij. 

In de eetzaal eet ik het dagmenu - kip, gebakken aardappelen en groente - en werk aan mijn verslag. Biertje erbij en op de achtergrond draaien ze muziek uit de jaren 70 en 80. Helemaal goed. Eagles, Steely Dan, Van Morrison, Tom Petty, Little River Band, Neil Young, nou ja, noem ze allemaal maar op. 

Tot zover, tot morgen!