Een kleine penis

Peter, een Tsjechische knaap, komt me met een Toyota busje van Arctic Husky Travellers ophalen bij mijn hotel. Het heeft vannacht geregend en het waait nog steeds flink. Ik heb vannacht de verwarming op mijn kamer zelfs maar iets aangezet. Peter werkt hier nu zo’n anderhalve maand en hij is ook een beetje verslaafd geraakt aan Svalbard, de Noorse naam voor Spitsbergen. Hij vraagt of ik hier wel eens eerder ben geweest en of ik al eerder een tocht met Husky’s heb gemaakt. Ja, dus. Ik vertel hem wat ik de afgelopen drie weken heb gedaan en hij is onder de indruk.
We rijden richting kolenmijn nummer 7. Die was in maart van dit jaar als enige kolenmijn nog in bedrijf maar sinds enkele weken is-ie gesloten. Geen kolenwinning meer op Spitsbergen.
Bij die voormalige kolenmijn houdt de weg ook op. Zover gaat Peter echter niet. Hij neemt een afslag en rijdt op een gravel road de heuvel op. Daar komen we aan bij de husky kennel van Arctic Husky Travellers.

Eigenaar van dit kleine familiebedrijf dat zich ongeveer tien kilometer buiten Longyearbyen bevindt, zijn de Noorse Tommy  Jordbrudal en zijn vrouw Janne Søreide. Sinds 2007 wonen ze met hun twee kinderen bij de kennel. De kennel is inmiddels uitgegroeid tot meer dan 50 husky’s. Tommy komt van oorsprong uit de oliebusiness. Hij klom tegen de pijlers van boorplatforms op om zaken te repareren. Een zeer intensieve, gevaarlijke klus, die goed werd betaald. Twee weken werken, twee maanden vrij. Toch was dat niet waar zijn passie lag. Die lag uiteindelijk bij de natuur, het buitenleven en sledehonden. Hun oprechte interesse willen ze graag delen met anderen. Daarnaast streven ze ernaar hun ecologische voetafdruk te minimaliseren, zodat ook de volgende generaties het ongerepte Arctische gebied kunnen ervaren. Tommy zegt er wel bij dat de klimatologische veranderingen de afgelopen twintig jaar gigantisch zijn geweest.

Tommy en zijn vrouw geven twee dagen per week les aan jongvolwassenen aan de plaatselijke volkshogeschool over dierverzorging, hondensledetochten en het leven in de buitenlucht in het poolgebied. Het examen bestaat uit een zevendaagse hondensledetocht naar de oostkust van Svalbard. Daarnaast bieden ze zomer- en winterstages aan voor studenten natuurgidsen in het poolgebied.

Tommy, gids en eigenaar, heeft inmiddels meer dan dertig jaar ervaring in het poolgebied met langere hondensledetochten in Noord-Noorwegen, Spitsbergen, Alaska en zelfs naar de Noordpool (de laatste keer was met een stel Jamaicaanse muzikanten die nog nooit sneeuw hadden gezien). Hij heeft de langste hondensledetochten ter wereld (Iditarod, Alaska) en in Europa (Finmarksløpet, Noorwegen) volbracht. Daarnaast maakt hij deel uit van het gletserreddingteam in Longyearbyen.
Tommy’s vrouw Janne (mede-eigenaar) begon midden jaren negentig met Inuithonden op Spitsbergen, waar ze langere expedities begeleidde. Later begon ze met Alaska-husky’s en liep ze de langste sledehondenrace van Europa, de Finmarksløpet. Ze was van plan dierenarts te worden, maar haar passie voor Spitsbergen deed haar kiezen voor mariene biologie. Tegenwoordig werkt ze fulltime als professor aan het Universitair Centrum op Svalbard, waar ze de impact van klimaatverandering op het maritieme leven bestudeert. In haar vrije tijd helpt ze met gidsen en de administratie. 

We zijn met een groepje van zes en hijsen ons in de pakken. Laarzen aan, een buff om, pet op, helm op, handschoenen aan. Tommy gaat mee en Catharina ook. Zij komt eveneens uit Tsjechië en werkt hier nu anderhalf jaar. Ze heeft een jaartje als serveerster in Amsterdam gewerkt, maar dit vindt ze helemaal geweldig. De honden worden ingespannen en we gaan op pad. De heuvel af en langs de hoofdweg. Af en toe even stoppen om ze water te geven. Het waait hard, het motregent af en toe maar het is een mooie ervaring. Heel anders dan in de sneeuw. Mijn voorkeur gaat toch uit naar een sledehondentocht in de sneeuw. Dat vond ik spectaculairder. Bovendien liepen de honden beter bij minus tien graden.

Wanneer we weer terug zijn, krijgen we van Tommy nog een rondleiding door de kennel. Hij laat ons Panda zien, een poolhond die meegaat om ijsberen af te schrikken. Als het moet vallen deze honden de beren aan. Later laat Tommy daar een filmpje van zien. Ongelooflijk. De poolhond is zeer agressief naar de ijsbeer en valt het beest aan. Hij bijt hard in de snuit van de ijsbeer. De beer gaat op de loop. Ook heeft Tommy een hondenhotel gemaakt. Een overdekt onderkomen voor de honden waar ze kunnen schuilen tijdens sneeuwstormen. Dan vertelt hij waar een goede Husky aan moet voldoen. Eén van de voorwaarden is een kleine penis. Dat is een lichaamsdeel dat bij strenge vorst snel kan bevriezen en er dus af kan vallen. Dus is het een hard criterium dat Husky’s geen flinke piemelot dienen te hebben.

Het is tijd voor de lunch en we gaan met z’n allen in de woonkamer van Tommy en Janne’s gezellige houten huis zitten. Ze hebben een heerlijke bonensoep voor ons gemaakt met crackers en er is koffie, thee en water. Er hangt een reusachtig scherm in de kamer en tijdens de lunch vertelt Tommy aan de hand van een presentatie met foto’s en filmpjes over wat hij en z’n vrouw allemaal doen en hebben gedaan. Het is een ontzettend interessant verhaal en ik heb lang niet alles kunnen onthouden. Over zijn dramatisch verlopen tocht in Alaska, over hoe hij ijsberen verjaagd - met vuurwerk - over zijn tochten naar de Noordpool, over het bezoek dat de Noorse koninklijke familie kortgeleden aan hun kennel bracht, over hoe hij kinderen met Husky’s leert omgaan. Ik vind het een ongelooflijk boeiend verhaal en dan ineens zijn er anderhalf uur versteken. Het weer wordt langzamerhand beter en we besluiten nog even een wandeltochtje over de toendra te maken. Een van de Husky’s gaat aangelijnd mee.

Tommy laat ons plantjes zien en resten van rendieren en walvissen. Beenderen van tienduizenden jaren oud. Schelpen en fossielen die dateren uit de laatste ijstijd. Ongelooflijk boeiend allemaal. Tegen half vier is het afgelopen en brengt hij ons weer naar Longyearbyen. Tommy zet me keurig af bij de Coal Miner’s Cabins en ik ga even naar m’n kamer. 

Na een kwartiertje pauze loop ik richting Longyearbyen. De zon laat zich steeds meer zien en ik loop richting de begraafplaats met de witte houten kruisen. Toen ik hier eind maart, begin april van dit jaar was, was er niets van te zien vanwege de sneeuw, maar nu wel. Hier liggen de slachtoffers van de Spaanse griep die na de Eerste Wereldoorlog zo veel slachtoffers heeft gemaakt. Ook hier op Svalbard.
Door naar het centrum. Kijk wat rond in de souvenierswinkel en loop richting Svalbard museum. Vorige keer kocht ik daar een boek over Svalbard. Maar een boek over Sjef van Dongen liet ik staan. Van Dongen wordt beschouwd als de eerste Nederlandse poolheld en het boek is geschreven door Michelle van Dijk, de eigenaresse van de camping die tegenover het vliegveld ligt. Misschien kom ik er tijdens de e-bike tocht nog langs en kan ze het boek voor me signeren.

Het weer wordt steeds beter en ik loop naar het water en maak wat foto’s en filmpjes. Dan is het ineens ook vijf uur geweest en ik besluit om terug te lopen naar mijn hotel. Is zeker nog drie kilometer. Op mijn telefoon zie ik dat het 16 graden is in Longyearbyen. Dit is abnormaal. Ik loop in mijn zwarte lange broek, mijn bergschoenen, t-shirt, wollen schipperstrui en winddichte jack te puffen van de hitte. 
Wanneer ik terug ben op mijn kamer trek ik jas en trui uit. Mijn t-shirt is doorweekt. 78°NB en dan deze temperaturen.
Tegen half zeven loop ik de eetzaal binnen voor het dagmenu. Vis  en salade. Heerlijk. Ondertussen schrijf m’n verslag, deze keer met een pakkende titel. Eentje die de leescijfers hopelijk in opwaartse richting zullen gaan stuwen.

Tot zover, tot morgen!