Op naar Spitsbergen

Wanneer ik tegen acht uur 's ochtends opsta, schijnt de zon alweer. Er zijn gisteravond een paar lichte buitjes gevallen, maar die regen had niet veel om hakken. Douchen en maar even ontbijten. Om tien uur neem ik de bus naar de luchthaven van Tromsø. Lijn 24 dit keer. Die volgt een iets andere route en doet er wat langer over, maar ik heb de tijd. En dan kom ik ook nog eens een keer door een ander gedeelte van Tromsø. Mooie buurt. Veel vrijstaande huizen en het ziet er allemaal heel zomers uit. Eind maart was de situatie totaal anders. Ik kan het me bijna niet voorstellen. 

Op de luchthaven check ik in. Ruimbagage gaat gelabeld op de transportband en ik loop naar de security. Ik ben de enige. De spullen die ik bij me heb doe ik in de bakken en die gaan door de scanner. De schoenen hoeven niet uit deze keer. Valt mee. De broekriem hoeft niet eens af en een Noorse schoonheid zegt me door het poortje naar haar toe te komen. Daar kan ik geen 'nee' tegen zeggen. Dit gaat allemaal wel heel erg vlot vergeleken met enkele maanden geleden.

Wanneer ik zit te wachten bij Gate 22 klinkt ineens mijn naam via de omroepinstallatie. Eerst heb ik het niet door maar na de tweede en zelfs derde keer weet ik het zeker. Niet alleen op de Veluwe, Amersfoort en omstreken en Amsterdam Oost ben ik redelijk bekend, maar in Tromsø ook al. Wat willen ze van me? Ik ga naar de balie en daar willen ze mijn paspoort nog een keer zien. Bent u hem? Nee, tikkie, jij bent hem. Niks bijzonders dus.

Het vliegtuig van Norwegian Air vertrekt op tijd. Er is nogal wat turbulentie en de gezagvoerder gaat gelukkig op een andere hoogte vliegen, zodat de crew met koffie, thee en dergelijke (Jet en Koosje Veenendaal) rond kan gaan. Tegen half drie in de middag ben ik weer op luchthaven Gardermoen ten noorden van Oslo. Op naar de volgende vlucht. Die staat gepland voor 16:10 uur. 

Ik moet een behoorlijk eind lopen naar een andere gate. Gate F26. Wanneer ik daar ben aangeland, neem ik eerst een broodje met een potje bier. Om kwart voor vier zie ik de eerste passagiers het toestel instappen. Ik zie ook nog dat mijn bagage op de band het vliegtuig ingaat. Da's mooi dan. De Boeing 737-800 van Norwegian Air vertrekt uiteindelijk een half uurtje later dan gepland. Ik zit bij de nooduitgang, dus ik heb genoeg beenruimte. Beetje lezen, een lekker wit wijntje erbij. Al met al een prettige vlucht. Na ruim tweeënhalf uur landt het toestel op Longyearbyen Airport. Er staat behoorlijk veel wind en de landing is spectaculair. Razend knap hoe de gezagvoerder het ding veilig op de landingsbaan krijgt. Er klinkt zelfs applaus in de cabine.

De bagage is vlot uit het vliegtuig en er staan maar liefst vier bussen klaar om de mensen naar hun hotels te brengen. De aanblik is geheel anders dan enkele maanden geleden. De meeste sneeuw is weg. Er ligt her en der nog wel wat op de bergen, maar dat is niets vergeleken met eind maart, begin april. Het is wel bewolkt maar de zon laat zich af en toe ook zien en dan glijdt er een mooi licht over de bergen.

Tegen half negen arriveert de bus bij mijn hotel voor de komende vijf nachten; de Coal Miners Cabins. Ik doe mijn schoenen uit en loop meteen door naar de receptie. Ze kunnen in de computer zien dat ik weer terug ben. Ik krijg een kamer in hetzelfde gebouw als de vorige keer. Maar voordat ik naar die kamer ga, val ik aan op de daghap. Ik heb een dinner deal geboekt voor vijf avonden. Voor 95 euro vijf avonden lang een prima maaltijd. En schep gerust een tweede keer op. Niet alles is duur in Noorwegen. Bovendien vind ik de eetzaal gezellig. Eigenlijk vind ik het heel leuk om hier weer terug te zijn. Na het eten blijf ik aan mijn tafel zitten om m'n verslag te schrijven. Die kamer komt straks wel, als ik ga slapen. En dat gaat niet zo heel lang meer duren. 

Tot zover, tot morgen!