De Nordenskiöld op (1051 meter).

Lang heb ik geaarzeld of ik deze tocht zou gaan doen. Waarom? Ik ben geen held als het om hoogtes gaat en deze trekkingtocht gaat tot boven de 1000 meter. Waarom dan toch geboekt? Afgaande op de foto’s en de wervende tekst schijnt de tocht wel mee te vallen. Geen steile hellingen of afgronden. Een afstand van 12 kilometer. De etappes van het Pieterpad zijn langer en daar heb ik geen moeite mee. Ervaren gids mee. Ik waag het erop. Wil me niet laten kennen.

Om kwart over negen in de ochtend word ik gehaald door Maitjen, een Noorse dame van reisbureau PoliArctici. Alex, een jongen uit Charkov, Oekraïne, gaat ook mee. We zitten in hetzelfde hotel. Hij is gevlucht voor de oorlog in zijn land en woont nu in Estland. Verder zit er nog een Italiaans gezin in de auto: vader, moeder, dochter, zoon, en een jong Engels stel. Maitjen rijdt ons naar het startpunt van de tocht. Die blijkt vlak achter mijn hotel te liggen. 

Achter het busje doen we even een voorstelrondje. Maitjen verdeelt de thermoskannen met heet water en het expeditievoedsel. Zelf heeft ze nog chocolade, pinda’s, koekjes, siroop, koffie en thee bij zich. En het geweer en pistool met lichtkogels moeten natuurlijk mee. Je weet het maar nooit me die ijsberen. Maitjen zegt ook meteen of ze niet zeker weet of we de top van de Nordenskiöld wel zullen halen vandaag. Er staat erg veel wind en de top hangt af en toe in de wolken. De condities om daar te gaan lunchen zijn niet goed. Het eerste deel van de route valt nog wel mee, maar al snel nemen we een behoorlijk steile weg omhoog door een smalle vallei. Gelukkig heb ik twee wandelstokken meegekregen van Maitjen. Dat scheelt wel, maar het is zeker een paar honderd meter naar boven klauteren over stenen en zand. Goed uitkijken waar je je voeten neerzet. Die klim hakt er meteen in. Een paar maal pauzeren voor fossielen en de schedel en het gewei van een rendier.

Wanneer we boven komen staan we op een enorm plateau. Hier staat een koude wind te blazen. De top van de Nordenskiöld is af en toe te zien. Er ligt sneeuw op. We pauzeren vijf minuten. Daarna gaan we verder. Voordat we aan de beklimming van de Nordenskiöld kunnen beginnen, moeten we eerst een andere piek zien te ronden. De weg daarnaar toe voert over een richel die steeds smaller wordt. Aan weerskanten steil naar beneden aflopende hellingen. Ik heb hier zo m’n twijfels over. Op de richel vangen we ook de volle wind.  Er komen ons twee jonge mannen tegemoet met wie Maitjen even in gesprek gaat. Daar sta je dan, op zo’n smalle richel in de volle koude wind. Geen pretje. De condities om de berg verder op te gaan zijn niet goed. Te harde wind en slecht zicht. Bovendien wordt de richel zo smal dat ik niet verder durf en Alex inmiddels ook niet. Wat nu? De groep splitsen is geen optie. We moeten bij elkaar blijven in verband met de ijsberen. Een aantal wil nog wel verder naar de top, maar Maitjen zegt dat de weersomstandigheden daar te slecht zijn. 

We gaan een stuk terug naar beneden en bespreken het alternatief. We kunnen over het plateau gaan lopen. Aan het eind kunnen we dan naar beneden en komen bij het kerkje van Longyearbyen uit. Maar we moeten eerst nog terug naar het plateau. Dat blijkt nog een flink eind. Uiteindelijk lunchen we daar in de volle wind. Ik krijg het koud en eet toch maar wat expeditievoedsel. Chili con carne uit een zakje. Heet water uit de thermosfles erop. Er is koffie en als toetje Bix koeken en chocolade. Als we de lunch op hebben gaan we verder over het plateau. Dat ligt helemaal vol met leisteen en hier is het ook weer oppassen geblazen. Kijk goed waar je loopt, blijf geconcentreerd, want je moet hier niet vallen. Een van de groepsleden valt toch en bezeert haar knie lelijk. Het is op dit moment wel even afzien. 

Vijf rendieren staan doodgemoedereerd te grazen en we kunnen vrij dichtbij hen komen. Er staat een monument voor een jonge vrouw die hier in 1996 door een ijsbeer is aangevallen. Ze heeft het niet overleefd. Haar vriendin wel. Die heeft weten te ontkomen. Zulke incidenten gebeuren helaas nog steeds.

Wanneer we het plateau eindelijk over zijn, hebben we een mooi uitzicht op Longyearbyen. Langzamerhand beginnen we aan de afdaling. We zijn zeker nog op 600 meter hoogte. Ook nu weer, goed uitkijken waar je je voeten neerzet. Ik heb het inmiddels niet koud meer, maar ben wel bekaf. Dat wordt een gigantische spierpijn morgen. Toch had ik deze tocht voor geen goud willen missen. Ondanks het bewolkte weer zijn de vergezichten fenomenaal. En morgen heb ik geen zware excursies meer gepland. Alleen ‘s middags een e-bike tour van een paar uur. Dat moet te doen zijn, lijkt me.

We lopen terug naar de auto en Maitjen zet me keurig af bij het hotel. We geven elkaar een hand en nemen afscheid. Ze vindt dat ik me kranig heb gehouden. Dat vind ik zelf ook wel. Tjonge, jonge, op die smalle bergrug kreeg ik het toch wel even te kwaad. Maar goed, het is uiteindelijk toch goed gekomen en de Nordenskiöld was vandaag sowieso niet bereikbaar. Ik ga naar m’n kamer, was m’n handen en gezicht en ga even poosje liggen. Bijkomen van alles. Van 09:30 tot bijna 17:00 aan de sjouw over terrein dat ik in Nederland totaal niet gewend ben. Niet niks.
’s Avonds nog een hapje eten en dan op tijd naar bed.

Tot zover, tot morgen!