Trondheim, maandag 21 juli 2025

Gisteren was hier in het centrum van Trondheim een pro Palestina demonstratie. Een kleine. Hooguit een man of dertig. Ze maakten wel een hoop kabaal. Gezwaai met vlaggen. Twee politieagenten erbij om de demonstratie in goede banen te leiden.. Het bleef verder rustig in het centrum. Hoe ik daar nu zo ineens bijkom? Enkele dagen geleden kreeg ik van mijn goede vriend Bob een essay van Arnon Grunberg toegestuurd. De titel luidde: Van Hitler komen we nooit meer los. De vraag die Grunberg zich in het essay stelt is of we hedentendage, precies honderd jaar na het verschijnen van de eerste editie van Mein Kampf, in staat zijn hedendaagse drogredeneringen en hallucinerende samenzweringstheorieën beter te herkennen. Grunberg is daar niet meer zo zeker van als in 2018, het jaar waarin in Nederland de vertaling van de wetenschappelijke editie van Mein Kampf verscheen, met een handzame toelichting van historicus (tevens kunstkenner) Willem Melching. Volgens Grunberg wijst momenteel niets erop dat er een effectief vaccin bestaat tegen verlossers van bedenkelijk allooi (En altijd als ik een schreeuwer zie, met een alternatief voor de democratie….) Wat mij met name trof in het essay van Grunberg was de volgende alinea. Bob en ik hebben het er meerdere malen over gehad maar Grunberg weet het kernachtig te verwoorden. Als het politiek-religieus messianisme van de Israëlische regering zich voortzet zoals het zich nu aan ons toont, is het slechts een kwestie van tijd tot Hitlers massamoord op de Europese Joden in brede kring zal worden begrepen als een preventieve aanvalsoorlog. Die zin bleef bij mij hangen. Het ondenkbare is dus denkbaar geworden.

Genoeg serieuze overpeinzingen nu. Het belooft wederom een warme dag te worden in Trondheim. Ik voel me beter, heb goed ontbeten en zal m’n dagtempo in verband met de hitte naar beneden moeten bijstellen. Wanneer ik het hotel uitloop, zit er vlakbij de uitgang een Nederlands gezin; man, vrouw, dochter en zoon. Pa en moe zijn aan het discussiëren met zoonlief, een slungelachtige puber van een jaar of vijftien, schat ik. De dochter is ouder, heeft dit puberstadium achter zich gelaten, lijkt het. Voor vandaag althans. Pa en moe wijzen zoonlief er duidelijk hoorbaar op dat hij alleen maar negatieve aandacht genereert. Ik loop langs hen heen en kan het niet laten. Voor ik het weet is het eruit: ‘Wat zijn ze leuk hè, op die leeftijd.’ Ze kunnen er gelukkig om lachen.

Langs de rivier loop ik richting oude stadsbrug. Hier is het enorm druk. Allemaal Duitse toeristen. Ik loop naar boven, naar de Kristiansten vesting. Ook hier is het vergeven van de Duitsers. Wanneer ik vanaf de vesting richting haven kijk, zie ik de oorzaak. Er ligt een gigantisch cruiseschip van Tui. Zie foto. Het biedt plaats aan bijna 3000 toeristen. De bemanning bestaat uit 1100 koppen. 
Het Nederlandse echtpaar loopt ook bij de vesting rond. Zonder zoonlief. Dochter maakt een foto van haar vader, die stoer bij een kanon gaat poseren. Dan een foto van pa en moe samen bij het kanon. Ik zie het vanuit een stoeltje in de schaduw aan. ‘En nu nog eentje waar jullie met z’n drieën op staan’, zeg ik. Dat willen ze wel. Zo te horen komen ze uit het zuiden van Nederland. ‘Blijft jullie zoon in zijn eigen vesting vandaag’, vraag ik. ‘Ja, maar die draait wel weer bij.’ Ik wens hen een fijne dag en loop terug naar het centrum van Trondheim. Cappucino met een brownie bij Starbucks. Vervolgens terug naar het hotel. Douchen en ik houd de komende uren mijn gemak. Siësta. Tegen vier uur  ‘s middags ga ik weer aan de wandel. Via Dronningens gate en Hospitalløkken loop ik richting Skansen, een voorstadje van Trondheim. Vervolgens ga ik over het spoor en loop langs het water weer terug. Mooi tochtje. Veel mensen liggen in zwembroek en bikini te zonnen en op sommige plekken mag er gezwommen worden in de fjord. Het water is glashelder. Ik krijg ook wel zin in een duik, maar m’n zwembroek ligt nog thuis. Had totaal niet op dit weertype gerekend. Misschien kan ik er woensdag nog een scoren in een sportwinkel hier.

Morgen staat het mijnbouwstadje Røros op het programma. Het staat op de UNESCO-lijst van Werelderfgoed. Het stadje en het gebied er omheen is bekend vanwege de kopermijnen. 
Tot zover, tot morgen!