Tromsø, 70 graden noorderbreedte, dag 1

Al voor de wekker afloopt ben ik wakker. Douchen, even naar de lobby voor een bak koffie. Om kwart over acht loop ik het hotel uit richting centraal station. Het is wederom zonnig. Wel iets meer sluierbewolking en rond het vriespunt. 
Maandagochtendspits. Iedereen weer naar het werk. Treinen rijden af en aan en het moet maar weer eens gezegd; ze rijden hier stipt op tijd. Binnen een half uur ben ik op de luchthaven. Bagage inchecken gaat ook hier helemaal menu gestuurd. Net als op Schiphol. Door de security. Mijn rugtasje wordt grondig doorzocht. Riem weer af, schoenen weer uit, maar het gaat allemaal vlot.
De Boeing 737 van Scandinavisch Airlines (SAS) is niet vol en vertrekt stipt op tijd: 11:15 uur. Ruim een uur later, om ongeveer vijf over half één wordt de landing ingezet. Wanneer het toestel door de wolken zakt, zie ik het landschap van Noord-Noorwegen: hoge besneeuwde bergen met daartussen water. Het toestel schudt vanwege de harde valwinden tussen die hoge toppen. Tussen die bergen door vliegt de Boeing op Tromsø aan, draait een paar keer scherp en koerst dan vanuit het noorden op de luchthaven af. Het is nog geen 13:00 uur wanner de wielen de grond raken.

Passagiers en bagage zijn er vlot uit. Ik kijk om me heen en besef dat ik me in de arctische wereld bevind. Overal sneeuw, hoge ongenaakbare bergen en fjorden. En dit is Tromsø nog maar, nou ja, nog maar. Het vriest niet. De thermometer geeft vijf graden aan.
De bus staat tegenover de vertrekhal en ik neem lijn 26 naar het centrum. In de vertrekhal van de luchthaven heb ik via de Svipper app - zo heet de busmaatschappij - een seniorenkaartje geregeld. Het werkt allemaal perfect.
De wegen zijn goed begaanbaar maar in de bermen liggen nog ladingen sneeuw van circa twee, drie meter. Kom daar in ons land eens om. Ongelooflijk. Om kwart over twee stap ik uit op de halte Skippergata, twee minuten van mijn logeeradres: The Norwegian Fjord Explorer, een voormalig veerbootje. Nu wordt het soms gebruikt als tourschip, bijvoorbeeld om het noorderlicht te aanschouwen. Het bootje ligt afgemeerd in een haven van Tromsø, vlak onder de grote brug over de fjord die de oostoever van de stad met het centrum verbindt.
Ik word zeer vriendelijk welkom geheten door de twee uitbaters. Waar ik vandaan kom en waar ik naar toe ga. Naar Svalbard, de Noorse naam voor Spitsbergen. ‘Pas op voor de ijsberen. Er lopen er nogal wat rond en ze jagen op mensen. Zien hen als een smakelijke hap. Wist je dat het op Spitsbergen verboden is om je deur op slot te doen? Mensen die achterna worden gezeten door zo’n monster, moeten achter elke deur kunnen openen om veiligheid te zoeken’.
Ook de geopolitiek komt meteen ter tafel. Als Trump Groenland inpikt dan wil Poetin Svalbard. En China annexeert Taiwan. Zo wordt er hier gedacht. 
Ik krijg hut nummer 9 toegewezen, in de boeg van het schip. Klein, heel knus, schoon. Ik denk dat ik hier heerlijk zal slapen. Door de harde wind deint het scheepje enigszins. De verwarming is loeiheet, dus die draai ik eerst maar wat lager. De patrijspoort kan open. Ik kijk uit op de grote brug over de fjord. Schitterend!

Nadat ik me heb geïnstalleerd, loop ik het centrum in. De hoofdstraat ziet er gezellig uit. Veel winkeltjes met souveniers. Overal noorderlicht afbeeldingen, elanden, Noorse truien en vesten en ook heel veel trollen. Ik ga op zoek naar de plek waarvandaan ik morgenochtend om negen uur vertrek om op walvissafari te gaan. Dat blijkt ongeveer 10 minuten lopen van mijn logeeradres.

Om half vijf ben ik weer terug in mijn ‘hotel’. Ik ga in de ontbijtruimte zitten en krijg koffie aangeboden, terwijl ik het reislogboek bijwerk. Heerlijk. Door de ramen kijk immuniteiten over de fjord. Het scheepje deint licht.  
Wanneer het gaat schemeren loop ik het centrum nog even in. Tegen half acht ben ik weer terug. Voor vanavond staan er verder geen activiteiten op het programma. Beetje lezen, denk ik en bijtijds de kooi in.