De Sandwich

Goedemorgen. Heb je lekker geslapen? Ik begin met een gedicht over Namibië van de Britse dichter Viv Wigley…..

Here's a place on the globe that everyone's heard
And the place is 'God knows where’,
But instead of a phrase God gave it a word
And the word is 'Solitaire'

Zo zou programmamaker, cabaretier, neerlandicus, publicist en kleinkunstkenner Jacques Klöters zijn zondagochtendprogramma op NPO radio 5 een keer kunnen beginnen. Of hij daar nog de kans voor krijgt is uiterst twijfelachtig. Het programma verdwijnt om één of andere onbenullige reden. Jammer, want de muziek die er gedraaid wordt, spreekt mij altijd bijzonder aan.

Gisteren kwamen we vanaf Solitaire naar Swakopmund gereden en aan het eind van de middag kwam ik terecht in de Rooms-Katholieke kerk in Swakopmund, een opvallend gebouw in dit Namibische kustplaatsje. Wanneer je de palmbomen die er omheen staan wegdenkt, zou je zweren dat je je in Beieren bevindt. Een typisch Duitse aandoende Zwiebelturm. Ik raakte in gesprek met de koster van het gebouw en hij vertelde me over de geschiedenis van de kerk. Uit 1911. Toen was dit land nog Reichsgebiet. En dat er vooral onder jonge mensen weer meer religieuze belangstelling is. De kerk telt momenteel 500 parochianen. 

Op m’n gemak bekijk ik het gebouw en maak wat foto’s. Dan stappen er twee jonge dames binnen. Dat zijn Pia en Laura. De tweede heeft een foedraal op haar rug hangen waar een gitaar in zit. De koster vertelt met dat ze iedere dag tussen vijf en zes uur ‘s middags naar de kerk komen om te oefenen. Pia speelt piano en Laura gitaar. De piano staat permanent in de kerk.  Ik word nieuwsgierig en wil graag horen wat ze gaan spelen. Ze beginnen aarzelend op hun instrumenten en vervolgens zingen ze een melodie. Ik kan niet verstaan wat ze zingen, maar het klinkt goed. Ik blijf een tijdje staan luisteren en geniet van de muziek. Helaas moet ik ervandoor, want ik moet om half zes bij het hotel zijn.

Maar nu die sandwich…..
Om half acht word ik samen met zes anderen van de groep bij het hotel afgehaald door een busje dat ons naar Walvisbaai zal brengen. Deze industrieplaats ligt ongeveer 35 kilometer ten zuiden van Swakopmund. Er zitten nog meer mensen in het busje en de beenruimte is bijzonder krap. De chauffeur jakkert als een bezetene door de ochtendspits, want hij is aan de late kant. Ongeveer twintig minuten later zijn we op de plaats van bestemming. Ergens op een industrieterrein in Walvisbaai aan het water. Daar is het kantoor van het bedrijfje dat onze excursie verzorgt. We moeten nog even betalen en dan kunnen we vertrekken.

is er nog iemand die naar het toilet moet? Dat kan verderop. Ik besluit nog maar even te gaan. Voor een souvenierwinkeltje staat een bord: Toilets here, Free. In het winkeltje staat een enorme rij voor de twee beschikbare toiletten. En er hangt een A4-tje: Sorry, no water. Toch kan er wel worden doorgespoeld en kun je je handen na afloop wassen. Er is dus wel water. Geen reden om alle hoop te laten varen dus. Het gaat allemaal snel en de toiletten zien er proper uit. Dat scheelt een hoop.

Met z’n zevenen worden we aan Jannie en Pieter toevertrouwd, onze chauffeurs en gidsen voor vanochtend. We stappen in de twee 4wheel drive Toyota’s en scheuren over een smalle salt road richting kust. Eerst langs de lagune van Walvisbaai, het leefgebied van de vele flamingo’s in deze regio. Ook zien we pelikanen. Verder naar het zuiden staat een enorme zoutfabriek. Hier wordt enorm veel zout gewonnen en we zien de zoutkristallen langs de weg liggen. Bij de fabriek zelf liggen grote bergen zout.

Om bij Sandwich Harbour te komen moeten we nog ongeveer 40 kilometer zuidelijker. Dat kan alleen met 4x4 terreinwagens en bovendien heb je een vergunning nodig. 
Met een gangetje van 80 tot 100 kilometer per uur scheuren onze chauffeurs door het zand. Veelal rijden ze in de sporen van andere auto’s. Samen met Marius, Adinda en Patrick zit ik bij Pieter in de auto. Het is een geweldige sensatie. Bij de controlepost moet de vergunning worden getoond en dan kunnen we weer verder. Snelheid 100 kilometer per uur langs de vloedlijn. Rechts de oceaan met een stevige branding en links de duinen die steeds hoger worden. Er hangt nog wat zeedamp, want het is nog vroeg. Wanneer de zon hoger komt te staan, verdwijnt dat snel.

Jannie, op blote voeten, en Pieter willen zo snel mogelijk bij de Sandwich Harbour lagune zijn, want straks wordt het vloed en dan wordt het moeilijk om weer terug naar Walvisbaai te rijden. En we doen natuurlijk ook nog een picknick op het eindpunt. Dus op de heenweg weinig stops, op de terugweg meer. Tenslotte scheuren we met de wagens tegen de duinen op. Die zijn ongeveer zestig tot zeventig meter hoog. Gas op de plank. Het lijkt of we in een achtbaan zitten. Spectaculair! Op het hoogste punt is er tijd voor een fotostop. Naar het zuiden zien we de lagune, naar het noorden alleen maar duinen en oceaan en landinwaarts een onafzienbaar duingebied. Geen begroeiing, alleen maar heel veel fijn zand. Pieter zegt ons dat hij met de auto naar beneden gaat rijden en dat wij het duin af moeten lopen. Jannie zegt precies hetzelfde tegen zijn groep. Wanneer wij eenmaal beneden zijn, hebben zij de boel voor de picknick klaar staan. 

Rosé champagne, kip, stukjes stokbrood met tomaat, oryxvlees, calamaris, gehaktballetjes, vissticks. Het kan niet op! Het smaakt allemaal goed zo rond half elf. We lopen wat rond, maken foto’s en genieten van de omgeving. Er staat ook nog een houten toilethokje. In de middle of nowhere en er zit een dame bij die het schoonhoudt. Overigens verdwijnt de zeedamp nu snel en komt de zon erbij.
Na een half uur stappen we weer in de wagens en scheuren over de duinen richting Walvisbaai. Jannie en Pieter maken er een spelletje van. Tegen een flinke helling oprijden. Op het hoogste punt wachten en dan naast elkaar naar beneden rijden. Hellingen van 45%, schat ik. Rollercoaster gevoel. Sensationeel. Onderweg nog een paar keer stoppen om foto’s te maken, onder andere bij een meertje waarin het water aan de oevers rose kleurt. Overal zoutkristallen hier. Een fascinerend gezicht!

Rond het middaguur zijn we weer terug in Walvisbaai. Met een busje worden we daarna weer keurig naar ons hotel in Swakopmund gebracht. Wat een geweldige ochtend was dit. Een spectaculaire tocht door een heel bijzonder gebied.

De rest van de middag loop ik nog wat door Swakopmund. Drink een mok cappuccino met daarbij een stuk Torte bij Café Anton, een Konditorei met Duitse uitstraling. In het pand is een muurschildering van  de Duitse steden Kleve en Königsbergen. Marius en Adinda komen even later ook bij me zitten. Ik koop nog een t-shirt, kijk in de boekhandel, koop nog een ansichtkaart voor m’n oudere ‘broertje’ in Groningen en wil nog wat geld pinnen. Echter, overal staan enorme rijen voor de pinautomaten. Wanneer ik aan het eind van de middag bij BZN zit, achter een biertje, komen Fons en Els bij me zitten. Met z’n drieën eten we een bordje ravioli en drinken er een wit wijntje bij. Gezellig. BZN staat hier trouwens voor Bar Zonder Naam. 

Wanneer we teruglopen naar het hotel wagen we nog een poging om geld uit de muur te sleuren. Die rij is geslonken tot één of twee wachtenden voor ons. Het is al aardig donker als we bij het hotel aankomen. Naar de kamer, beetje aan het logboek werken. Morgen weer vroeg vertrekken. Half acht. Dus bijtijds naar bed en zo langzamerhand aan de malariapillen gaan denken. We gaan morgen weer meer het binnenland in en meer naar het noorden. Nou ja, we zien wel of die muggen vervelend gaan doen.

Tot zover, tot morgen!