As ons links kijk, zie ons rechts niks

Veel inwoners van Hentiesbaai zijn woedend. Dit plaatsje ligt ongeveer zestig kilometer ten noorden van Swakopmund. Waarom ze kwaad zijn, staat in The Atlantic Gazette, een gratis krantje die ik in een supermarkt zie liggen. Vette kop ‘Hentiesbaaiers se bloed kook’. Het gaat ‘oor die manier waarop die dorp se munisipaliteit die installering van sowat 5000 automatiese watermeters hanteer.’ Bovendien stijgen de watertarieven ook nog eens met bijna 80%. En dat pikken de inwoners niet. 
Het scheelde niet veel of wij waren de supermarkt niet ingekomen en dan had ik die lokale krant nooit gezien, laat staan dit artikel gelezen. Wat gebeurde er vanochtend toch allemaal?

Er staat voor vandaag een lange reisdag gepland. Rond half acht rijden we bij ons hotel vandaan. Gerson wijst me de brievenbus bij het postkantoor, want ik moet nog even een ansichtkaart op de bus doen. Zo gepiept. Een paar honderd meter verder zit een enorme Spar supermarkt. Daar kunnen we iets voor de lunch kopen. Maar….de zaak is nog niet open. Het is 1 mei, Dag van de Arbeid, een public holiday. We moeten tot acht uur wachten en dat gaan we niet doen. Onverrichte zake lopen we terug naar ons busje. Dan komt het personeel ons achterna. Ze maken een uitzondering. Voor ons gaan ze open. Elf mensen die iets willen kopen voor de lunch. Business. Omzet. Geld verdienen. Die laat je niet zomaar lopen. We gaan naar binnen en scharrelen onze lunch bij elkaar. 

Bij de kassa zie ik een krantje liggen met een kop in het Zuid-Afrikaans erboven. ‘Hentiesbaaiers se bloed kook’. Over ‘gemorswerk en ongerief met watermeters, geheimsinnigheid oor “koopwater” meters, en watertariewe die styg deur die bank met 80%. Nou, dat lijkt me wel aardig om te lezen. Zodra we weer in de bus zitten en Swakopmund hebben verlaten, begin ik het artikel te lezen. De gemeente, munisipaliteit, hanteert de haar bekende bulldozertechniek. Watermeters moeten worden vervangen en installateurs vragen geen toestemming aan de bewoners om die te vervangen. ‘Hulle doen dit bedags as huisbewoners nie tuis is nie.’ Dat kan natuurlijk nie. Komen de inwoners na hun werk thuis dan zitten ze zonder water, want de nieuwe meters moeten nog geactiveerd worden en dat kan alleen tijdens kantooruren op het gemeentehuis. Een hoop gedoe en er moet fors meer voor het water worden betaald en daar zitten de inwoners niet op te wachten.

Men vraagt zich af wie dit miljoenenproject heeft goedgekeurd en wie de installateur is en of die installateur er al miljoenen aan heeft verdiend. Bovendien ‘die inwoners beweer hier is een slang in die gras en die munisipaliteit sal moet verduidelik.’ En dan is er nog die buitenproportionele stijging van de tarieven voor waterverbruik. Het artikel eindigt met: “Dit is eenvoudig absurd en die munisipaliteit is nie in voeling met ons as inwoners nie”, het een briesende huiseienaar van hom laat hoor.
Er moet dus nog wel wat water door de zee voordat het vertrouwen in de munisipaliteit weer hersteld is.

Wij gaan met een boog om Hentiesbaai heen en maken een korte stop aan het strand bij het wrak van de Zelia. Deze trawler werd in 2008 verkocht aan India om daar te worden gesloopt en was al ontdaan van haar motor. Op 25 augustus datzelfde jaar werd het de haven van Walvisbaai uitgesleept maar al snel brak de kabel. Een sterke zuidenwind dreef het schip naar het noorden. Vijftig kilometer ten noorden van Swakopmund liep het aan de grond. De twee bemanningsleden werden gered. Sindsdien ligt het hier en dient het als beschutting en broedplaats voor vogels.

Er liggen trouwens veel meer scheepswrakken hier voor de kust, die de Skeleton Coast wordt genoemd, vanwege de vele walvisbeenderen die er ooit aanspoelden. Vroeger, toen er nog op deze dieren werd gejaagd, werden deze naar Walvisbaai gebracht en daar verwerkt. De beenderen werden terug de zee in gegooid. Die spoelden vele kilometers noordelijker weer aan.
Voor schepen is het een verraderlijk stuk zee hier. 

Wij nemen de C35 richting Uis en rijden, als gevolg van het koude oceaanwater, nog enkele kilometers door laaghangende mist. Maar hoe verder we landinwaarts komen, des te zonniger het wordt. Voor ons doemen de contouren van de Brandberg op, de hoogste berg van Namibië, 2573 meter.
Veertien kilometer voor Uis verandert de asfaltweg weer in een dirt road. Gerson had er al voor gewaarschuwd. Het wordt veel hubbelyhubbely vandaag. In Uis wordt de tank weer volgegooid en is er nog gelegenheid om naar die badkamers te gaan. Daarna verder. 

Vanaf de C35 slaat Gerson een D-weg in richting de rotstekening, want die gaan we vandaag bezoeken. We passeren de Brandberg nu aan de noordkant. De weg is bijzonder slecht en ik ben toch heel blij dat ik deze tocht toch niet in m’n eentje heb gedaan. Af en toe denk ik dat de bus uit elkaar rammelt. Hard kun je hier echt niet rijden. 

Af en toe passeren we een Himba dorpje. Lemen hutten in een kring. Mensen die met lege waterflessen zwaaien om je tot een stop te verleiden om vervolgens hun lokale producten aan je te slijten. Gerson rijdt door. Bij een iets grotere nederzetting stopt hij. Veel kraampjes en veel kleurrijk geklede dames, zowel Himba als Herrero. Ze stellen zich meteen op in een rij en gaan poseren voor de foto’s. Gerson geeft hen 200 Namibische dollars. Ongeveer 10 euro. Veel lachen, veel gepraat. Allemaal reuze gezellig. Daarna moeten we mee de kraampjes in. Kleurrijke tasjes, poppetjes, houtsnijwerk, kralenkettinkjes en armbandjes. Prachtig allemaal maar ik heb niets nodig.

Daarna weer verder. Bij een camping die helemaal leeg is lunchen we onder de bomen. Veel vogels hier. Zelfs een toekan in de boom. 
‘s Middags gaan we onder leiding van gids Tekla de eeuwenoude rotstekeningen bekijken. Het is af en toe flink klauteren over de rode stenen en het is behoorlijk warm. Pet op en insmeren. Na een uurtje hebben we het gezien en gaan we door. Vóór het plaatsje Khorixas bezoeken we het versteende woud. Ook hier krijgen we een rondleiding van een gids en ook hier lopen we weer in de volle zon. Nergens beschutting. Hier staan ook veel Welwitschia planten.

Vanaf het versteende woud is het nog een uurtje rijden naar de lodge. We komen door Khorixas. De weg is hier weer geasfalteerd. Dat rijdt toch een stuk prettiger. 
Even na half zes komen we bij de lodge aan. Het is er weer één uit de Gondwana keten. Die hebben we eerder gehad. Zijn erg goed. 

Om zeven uur worden we verwacht aan her buffet, dus er is nog wel even tijd om te relaxen en een biertje te drinken op het terras. De lodge is gebouwd in een cirkel. In het midden een zwembad met bomen en gras er omheen en dan allemaal vrijstaande huisjes in ruime cirkels er om heen. Ik zit in nummer 55, buitenste ring. Tuintje voor en achter.

Na het avondeten ga ik meteen naar huis. Het is half negen en ik ben behoorlijk moe. Nog even wat aan het reisverslag werken, maar voordat het half tien is, val ik al in slaap. Morgen weer een dag.

Tot zover, tot morgen!