Damaraland en malariagebied

Vanochtend mogen we wat uitslapen van Chief Gerson, maar ik zit toch om half acht al aan het ontbijt. Samen met Patrick en Gerson. Heerlijk geslapen. Vandaag rijden we ongeveer 250 kilometer. Wel hoofdzakelijk over dirt roads, maar er staan geen activiteiten gepland. Gerson gaat het ventilatierooster van de airco nog even reinigen voordat we vertrekken. Daar komt een enorme hoeveelheid stof uit. Tegen half tien verlaten we de lodge. Eerst richting Khorixas, dat veertien kilometer westwaarts van de lodge ligt. Daar moet de tank eerst weer vol. Er staat een auto van de Namibische overheid naast ons. Malaria Spraying Vehicle staat er op. Zou deze auto malaria verspreiden?

Vanochtend ben ik begonnen met de malariapillen. Vanaf nu wordt dat toch wel geadviseerd. 

Vanaf het tankstation rijden we richting Palmwag. Het landschap is schitterend. Surrealistisch. Veel tafelbergen. En af en toe wat zebra's en giraffen. Vlak voor Palmwag staan we voor een groot hek. Controle. Een juffrouw komt met een formulier naar Gerson toe. Hij vult het in. Het hek loopt vanaf de Westafrikaanse kust tot aan oost Botswana. Het staat er om de bestrijding van mond- en klauwzeer, bek- en klauwzeer, tegen te gaan. De  controleur heeft prachtige blonde vlechten en een gouden voortand. We passeren het hek. Een paar kilometer verderop is een mooie Gondwana lodge, waar we gaan lunchen. 

Na de lunch is het nog een dik uur rijden naar de Khodwari Lodge. Het ligt nogal afgelegen en we worden verwelkomd met een welkomstdrankje en een heerlijk koel verfrissingsdoekje. Het is behoorlijk warm en we worden naar onze rooms begeleid door Mieta. Het is een tent. Glamping. De deuren moeten wel op slot want er lopen bavianen rond. Toilet en douche zijn buiten en er hangt een klamboe over boven het tweepersoonsbed. Verder is er ruimte genoeg. Koelkastje, koffie en thee kun je in de tent zetten.

Ik loop even naar de bar voor een biertje, koop een kleine bundel mb's om WiFi te kunnen gebruiken en ga om kwart voor zeven naar mijn kamertent om een lange broek aan te trekken en me in te smeren met DEET. Maar tijdens het avondeten valt het erg mee. Ik heb het wel eens veel erger meegemaakt. In Alaska of New England bijvoorbeeld. 

Het avondeten is fantastisch. We zitten buiten aan een lange tafel en genieten van de heerlijke avond. Ten slotte wordt er gezongen en gedanst voor ons. Tegen half tien gaan we naar onze tenten.

Morgen pas om 10.00 uur vertrekken. We moeten onze energie sparen want Etosha NP komt nu dichtbij en daar moeten we voor zonsopgang zijn. Nog een paar dagen rust dus.

Tot zover, tot morgen!