Kwijt!

Iemand van onze groep is haar belt kwijt. Je weet wel, zo’n heuptasje die je met een verstelbare riem om je middel snoert en waarin je je geld, je pasjes en je paspoort veilig kunt bewaren. Waarschijnlijk heeft ze hem gisteravond na het diner op tafel laten liggen. Ze had hem afgedaan om de dansers en zangers die voor ons optraden nog een fooi te geven en toen heeft ze hem niet weer omgedaan, maar op tafel neergelegd. Vervolgens vergeten. En in het donker valt een zwart voorwerp niet op. Ik zat links van haar en heb niets gezien en degene die rechts van haar zat ook niet. De bagage vier maal grondig doorzocht, haar tenthuisje van onder tot boven op de kop gehad. Niets. Verdwenen. Zou het een baviaan zijn geweest of iemand van het personeel? 

Er waren nog enkele mensen aan tafel en het personeel was de tafel waaraan wij hadden gegeten al aan het afruimen. Toen ik naar m’n tenthuisje liep, kwam iemand van het personeel mij nog achterna lopen met m’n zwarte vestje. Dat had ik laten liggen. Maar zo’n belt met paspoort, bankpasjes en contant geld er in, is natuurlijk verleidelijk voor iemand die het niet breed heeft. En of het een baviaan geweest is…Het kan, maar het personeel heeft de tafel opgeruimd dus die moeten het gezien hebben. Kan bijna niet anders. Enfin, het hele gedoe zorgt ervoor dat we pas tegen kwart voor elf vertrekken. Op zich niet erg, want we gaan vandaag ruim 160 kilometer noordelijker, naar Opuwo, een stadje in het noordwesten van Namibië. Het is de hoofdstad van de regio Kunene en telt ruim 12.000 inwoners. 

De rit er naar toe verloopt vlot. Het weer is goed, warm zelfs en Gerson heeft de airco in het busje op 20° gezet. Onderweg zien we een paar struisvogels, wat springbokken, uitwerpselen van olifanten en baobab bomen. Tegen half twee zijn we bij het Opuwo Hotel. Het ligt boven op een heuvel. Wanneer we de heuvel op rijden, hebben we een mooi uitzicht op het stadje. Het hotel is echter zo gesitueerd dat je uitkijkt over de vallei en de bergen aan de andere kant. Het contrast tussen stad en luxe hotel is enorm. Veel ‘sinke huissies’ aan de randen van de stad. Ghetto’s, volgens Gerson. In het centrum is het ietsje beter, maar vergeleken met Windhoek of Swakopmund is het allemaal erg primitief.

Wij checken in en worden naar onze kamer begeleid. De bagage wordt weer keurig gebracht. Tussen half drie en half vier lunchen we gezamenlijk en daarna ga ik naar m’n kamer. Even een uurtje m’n gemak houden.
Wifi verbinding is alleen in het hoofdgebouw en die is niet zo stabiel. Wanneer ik rond kwart over vijf vanaf mijn kamer naar het hoofdgebouw loop, zie ik in het zuidwesten en enorm donkere lucht. Ik ga op het overdekte terras zitten en besluit om daar af te wachten wat er gaat gebeuren. Af en toe rommelt het. De internetverbinding werkt inmiddels op m’n beide apparaten en ik besluit om Marjan ff te bellen. Leuk. Terwijl we zitten te videobellen, barst de bui los. Ik ga naar binnen vanwege het lawaai van de regen. Terwijl ik binnen zit valt de internetverbinding weg. Jammer. Volgende keer beter. Dit is wel Afrika.

Het water stroomt van het dak en van het terras af. Het uitzicht is verdwenen en pas na een half uur lijkt het met de regen wat minder te worden. Wel spectaculair zo’n bui en heel bijzonder, want zo vaak regent het niet in Namibië.

Maar de derde mei is ook nog om een andere reden een bijzondere dag. In 1993 werd deze dag op aanbeveling van de UNESCO ingesteld door de Verenigde Naties als Dag van de Persvrijheid. Vermoorde journalisten worden vandaag herdacht en er wordt solidariteit gevraagd met collega’s die gevangen zitten of hun werk niet in vrijheid kunnen uitoefenen. 
Al ben ik bij mijn groenteboer al jaren vaste klant
Omdat zijn sinaasappels altijd sappig zijn en vers
Vraagt hij nog steeds na al die jaren: ‘Hand of pers?’
Terwijl het mij niet uitmaakt, want ik pers ze met de hand

Goed, wanneer we aan tafel gaan voor het avondeten komen er kaarsjes op tafel. Niet lang daarna is er weer stroom….en internet. 
We eten gezamenlijk. Morgen gaan er zes van onze groep naar de Epupa watervallen op de grens met Angola. De anderen gaan met een gids mee de stad in. 
Ik ga naar de watervallen. Vertrek is om 8:00 uur. Dus weer behoorlijk vroeg op. Nou ja, we zien het wel. Morgen ook weer meer foto’s.

Tot zover, tot morgen!