Epupa Falls

Vanochtend heeft het nog weer geregend. Wanneer ik de gordijnen open schuif, hangt er in het noordwesten nog een donkere wolk. Ook rommelt het nog wat. We zouden vandaag met zes personen van onze groep in een busje met gids naar de Epupa watervallen op de grens met Angola. Het is een tocht van 180 kilometer en normaal gesproken staat er drie uur voor deze tocht. Drie uur heen en drie uur terug. Op het laatste moment krijgen we te horen dat we met twee Toyota terreinwagens gaan. Er is een grote kans dat we door het water moeten en met het beoogde bus gaat dat niet. Drie personen in de ene auto en drie in de andere. Ik kom samen met Greet en Ramona bij gids/chauffeur Arres te zitten. Sander, Gerrit en Patrick volgen ons. Hun auto heeft echter geen airco, dus dat wordt afzien. Zullen we de watervallen bereiken vandaag?

Maar eerst even dit:

Bij rouw of op herdenkingsdag
Is het traditie om de vlag
Halfstok te doen als eerbetoon
Maar ik verleng de stok gewoon

We rijden de heuvel af en verlaten Opuwo in noordelijke richting. Er staan behoorlijk wat plassen op de weg die Arres handig ontwijkt. De rode aarde is blubberig en wanneer je te hard rijdt, raak je in een slip. Het gaat ruim twintig minuten goed. De bui van vanochtend laten we achter ons en de zon komt erbij. Maar dan ineens staan we voor een kolkende rivier. Het water stroomt met een enorme vaart over het wegdek en valt daarna ongeveer twee meter naar beneden. Hier doorheen gaan met de auto is levensgevaarlijk. Wat nu? Arres gooit een kei in het water. Die gaat meteen koppie onder, maar na enkele minuten wachten wordt-ie weer zichtbaar. Het water is dus aan het zakken en in een vrij snel tempo. Dit kei gooien doet hij nog een paar keer. Er komen meer auto’s bij staan en ook aan de overkant van deze machtige rivier staat een stel te wachter tot ze erdoor kunnen. Arres loopt op blote voeten het water in en wil iets uit de stroom trekken. Lukt niet. De man van de auto aan de overkant loopt ook tot zijn knieën het water in. Regel: als het water tot onder de knie komt, kun je er met de auto door heen. Na ruim een half uur wachter komt er een pick-up truck met locals aangereden. Die aarzelen niet en gaan door het water. Oké. Instappen en we wagen het erop. Het lukt. Verderop nog twee keer door een kleiner stroompje en dan kunnen we door naar Epupa Falls.

Onderweg zien we veel kuddes geiten en koeien, die Arres van de weg af toetert. Met een gangetje van rond de honderd kilometer stuift hij over de dirt road. Af en toe afremmend wanneer hij door een droogstaande bedding moet. Eén sanitaire stop in een gehucht en dan weer door. Een stop bij een enorme baobab boom en dan de laatste achtendertig kilometer naar de Epupa watervallen. 
Wanneer we daar aankomen is er geen toerist te bekennen en het uitzicht op de watervallen is fenomenaal. Het is prachtig weer, strakblauwe lucht en het geraas van de watervallen is oorverdovend. Deze watervallen zijn de derde in een reeks die begint bij de Victoria watervallen. De Ruacana watervallen zijn de tweede. 

Aan de overkant van de Kunene rivier begint Angola, dus we zitten op de grens vandaag. Arres parkeert de auto. De toegang tot het uitzichtpunt is 70 Namibische dollars per persoon. Ongeveer €3,50, maar nergens is een toegangspoort, een kaartjesautomaat of iets dergelijks. Er zit een jongedame onder een afdakje met een lijst in een map en een balpen. Ze heeft iets aan wat op een uniform lijkt. We gaan ook onder het afdakje zitten en genieten van onze lunch en het uitzicht.

Die lunch is trouwens een verhaal apart. Ze zijn bang dat we verhongeren op deze tocht. In een grauwe papieren zak zitten achtereenvolgens: een enorme schnitzel, in tweeën gedeeld en verpakt en aluminiumfolie, een stuk kaas, een gebraden worstje, twee dik belegde tosti’s, een flesje water, een pak koekjes, een appel, een pakje vruchtensap een zakje pinda’s en rozijnen en een fles water. Niemand van ons kan dit op. Daarnaast heeft Arres nog een grote koelbox mee met allemaal frisdrank. 

Het toilet is achter een omheining van palen in de openlucht.  Gaan we ook even uitproberen. Keurig netjes. Een aantal van ons loopt de berg af naar beneden en ik schiet de toegangsprijs voor ons zessen even voor. Wel gek dat dit niet bij de excursie inzit. Ik noteer mijn naam op de lijst, land van herkomst, aantal personen, datum, bedrag en ik zet een paraafje. Klaar. Arres en rijden vervolgens naar beneden om de anderen op te pikken. Het is half twee wanneer de Epupa Falls weer verlaten. Wonderschoon. 

Om vier uur zijn we terug bij ons hotel op de heuvel, het Opuwo Hotel. Even op het terras nog wat nakletsen. De andere vier personen van onze groep hebben vanochtend een stadswandeling gemaakt in Opuwo zelf, onder leiding van een gids. Ook dat heeft veel mooie foto’s opgeleverd. Mensen zijn hier totaal geen blanke mensen gewend.

Net als gisteren komt er ten noorden van ons hotel weer een enorme bui tot ontwikkeling. De lucht betrekt, het begint te waaien en het onweert. Zo’n zware regenval als gisteren wordt het echter niet, maar het is wel een spectaculair gezicht, zo’n bui die in de vallei hangt. Na de bui kleurt de lucht weer prachtig rood. Om zeven uur gaan we aan tafel en twee uur later gaat iedereen naar de kamer. Ik blijf nog even op het terras zitten om m’n verslag bij te werken. Ik zat samen met Patrick, Fons, Els en Gerson aan tafel en dat leverde ook weer interessante gesprekstof op. 

Morgen om kwart voor negen vertrekken we uit dit oord. Dan weer zuidelijker naar Kalmanjab. Ongeveer 260 kilometer over een goed geasfalteerde weg.

Tot zover, tot morgen!