Eve die bene strek en die territori afbaak

Om half acht verlaten we de Hammerstein Lodge. Het is inmiddels licht en we hobbelen de zandweg af naar de doorgaande dirt road. Het eerste gedeelte hebben we gisteren ook al gereden, maar saai is het niet. We komen meer dieren tegen. Allereerst een familie bakoor vossen. Het zijn er vier. Officieel heten ze batear fox, vanwege hun enorme oren die aan vleermuisoren doen denken. Hun koppies lijken trouwens helemaal op die van een vleermuis. Mooie beestjes. Ze lopen niet ver van onze bus. Wanneer we de afslag naar de Sossusvlei gepasseerd zijn, hebben we inmiddels ook al springbokken en gemsbokken (oryx) gezien. Vervolgens stuitten we op twee wrattenzwijnen die doodgemoedereerd langs de weg lopen. Tot onze volgende stop zien we nog zebra’s en struisvogels. Een flinke oogst voor een dik uur rijden. Zou dat zo blijven vandaag?

Om kwart voor tien zijn we in het gehucht Solitaire. Het boek dat de Nederlandse filmmaker Ton van der Lee hierover schreef, kreeg ik vorig jaar cadeau van twee lieve vrienden van me. Het is een boeiend verhaal en ik kan het iedereen die naar Namibië wil, van harte aanbevelen. Tijdens het lezen heb ik me er een voorstelling van gemaakt, maar nu zie ik het in werkelijkheid. Voorstelling en realiteit komen niet met elkaar overeen. Het benzinestation is inmiddels uitgebreid met een goed draaiende bakkerij, waar ze heerlijke Apfelstrudel verkopen. En niet zulke lullige stukjes als bij ons thuis in Nederland, nee, flinke vierkante hompen en nog warm ook. Er is een lodge, café Van der Lee, een kerkgebouwtje, en een camping. Het ziet er keurig uit en het is er dus druk. Van der Lee heeft Solitaire weer op de kaart gezet. We drinken prima koffie en nemen er natuurlijk iets bij. Patrick uit onze groep is even aan de wandel gegaan en komt terug met foto’s van een mangoest, die in een hol onder een betonnen plaat leeft, en twee grondeekhoorns. 

Na een dik half uur gaan we verder. Het is dan nog 230 kilometer naar Walvisbaai, een industriestadje aan de kust. De weg is af en toe behoorlijk slecht en soms rijden we in de stofwolk van een tegenligger of een voorganger. Gerson rijdt stug door. Precies op de Steenbokskeerkring stopt hij om ons de gelegenheid te geven om foto’s te maken. Dan weer verder, hubbelyhubbely. ‘Gaat dit nog lang zo door Gerson?’ ‘Ja.’ Vervolgens gaan we over de Gaub Pass en over de Kuiseb Pass. Enkele pauzemomenten voor foto’s en sanitaire stops. Gerson: ‘Eve die bene strek en die territori afbaak.’
In dit gebied worden veel mineralen gevonden. Onder andere mika (mica). Kennen we het nog van de jasbeschermers op de fietsen van vroeger? Mika staat bekend om het vermogen om in zeer dunne, flexibele blaadjes te splijten. Het wordt gebruikt in de industrie vanwege de goede isolerende eigenschappen, maar ook in de cosmetica, zoals mascara en lippenstift, om een glinsterend effect te geven. Ik neem een stukje van dit gesteente mee.

Verder ligt er ook veel kwarts. Ook van deze ‘meestersteen’ neem ik een stuk mee. Het zou de energie versterken. Toe maar, nog meer energie! En ik ben al nauwelijks te temmen.

Wanneer we door de Kuiseb Pass rijden, vertelt Gerson ons een angstaanjagend verhaal. Hij wijst op een uitsparing in de weg, een soort parkeerplaats, half onder de rotsen. Er staat een datum op de rotswand. Ergens in 2014. Een stel dat toen met hun camper op pad was had besloten hier te overnachten. Mooie, rustige plek. ‘s Avonds gaan ze barbecueën. Wanneer ze willen gaan slapen, horen ze een plof op het dak van hun camper. De man begaat de fout het raam te openen om te gaan kijken wie of wat dat geluid veroorzaakt. Het blijkt een cheeta te zijn die op de geur van de barbecue af is gekomen. Het beest grijpt de man. De vrouw handelt kordaat en weet haar man uit de klauwen van de cheeta te halen. Maar hij is gewond. Met een noodgang rijden ze naar Solitaire, waar eerste hulp wordt verleend en vervolgens per helikopter naar het ziekenhuis in Windhoek. Hij heeft het overleeft.

Na deze pas rijden we door het hart van de woestijn, een onafzienbare zandvlakte, de Gates of Hell. Hier leeft vrijwel niets, alleen wat slangen en gekko’s.
De weg wordt trouwens wel beter. Het lijkt wel of we op asfalt rijden. Dat is echter niet zo. Het is een zoutweg. Deze wegen vind je vooral langs de kust in de buurt van Walvisbaai en Swakopmund. Ze zijn gemaakt van hard aangestampt zout en zorgen voor een prettige rij-ervaring bij droog weer. Bij vochtig weer, zoals regen en mist, kunnen deze wegen spiegelglad worden, als ‘zwart ijs’. 

De industriële activiteit neemt toe. Ik zie in de verte zoutheuvels en bij een enorme loods staan grote vierkante blokken graniet en marmer klaar voor transport. We passeren de internationale luchthaven van Walvisbaai. In de heuvels waar we zojuist door zijn gekomen, wordt ook uranium gewonnen. Namibië is ‘s werelds tweede of derde producent van uranium, een belangrijke pijler voor de Namibische economie.

Namibië werd in 1990 onafhankelijk. Dat gold echter niet voor Walvisbaai. Zuid-Afrika wilde deze belangrijke stad niet zo maar prijsgeven. Wat denk je ook. Veel producten gaan naar Afrikaanse landen die niet aan zee liggen en dus geen zeehaven hebben, zoals Botswana, Zambia, Zimbabwe. Wie Walvis heeft, heeft macht. Nelson Mandela heeft er tijdens zijn presidentschap voor gezorgd dat Walvisbaai bij Namibië kwam. Dat was in 1994.

We rijden door naar de kust in de hoop dat we flamingo’s te zien krijgen, maar er staat te veel wind en de beesten zijn nergens te bekennen. Misschien morgen. Er staan echter wel mooie huizen. Je kunt hier een stuk grond kopen voor 1 miljoen Namibische dollars. Dat is omgerekend ongeveer 50.000 euro. Dan ben je verplicht om er een huis op te zetten wat minstens drie maal zo duur is. Dus vanaf 150.000 euro. Voor onze huidige begrippen is dat nog niet zo veel, maar de meeste Namibiërs kunnen hier alleen maar van dromen. Zelfs Gerson. De levenstandaard ligt hier een stuk lager dan in ons land. 

We verlaten Walvisbaai en rijden langs de kust ruim 30 kilometer naar het noorden, naar Swakopmund, een historisch havenplaatsje. Hier blijven we twee nachten in het Prost Hotel. Gerson geeft ons eerst een kleine sightseeing tour door het stadje. Het is niet zo heel groot maar doet wel bijzonder gezellig aan op het eerste gezicht. Rechthoekig stratenpatroon. Duitse uitstraling. Mooie boulevard. Zelfs een pier met, aan het begin ervan een prima restaurant, The Tug. Daar gaan we vanavond eten.

De afstanden in het stadje zijn niet zo groot en het is allemaal prima te belopen. Na het inchecken in hotel Prost ga ik maar eens op verkenning. Verdwalen kun je hier niet en in anderhalf uur heb ik al het één en ander bekeken, dat ik morgen nog wat uitgebreider wil zien. Leuke winkeltjes, terrasjes, een markt met allemaal lokale meuk, de vuurtoren, om maar eens wat te noemen. Maar morgenochtend doen we eerst de Sandwich tour. Wat dat is? Stay tuned.

We eten ‘s avonds heerlijk in The Tug. Onder ons rollen de golven van de oceaan op het strand. De zon gaat onder en het wordt al snel donker. Tegen half negen zijn we weer in het hotel. Morgenochtend worden we om 07.15 uur bij de receptie van het hotel verwacht voor onze activiteit. Weer vroeg op dus.

Tot zover, tot morgen!