Encore! Swolsman Fred

Het is nog donker wanneer we om kwart voor zes vertrekken. Om half zes stond er al koffie voor ons klaar. Een ontbijtpakket krijgen we mee. Vandaag staan de steenrode zandduinen en de kleipannen van de Sossusvlei op het programma. We gaan zo vroeg op pad, omdat de kleuren en schaduwen in het park dan op z’n mooist zijn. Na een dik uur rijden staan we in een rij van auto’s te wachten tot we er in mogen. Om 07:20 uur, dan is de zon boven de horizon, gaat het hek open en kunnen we doorrijden.  Is de zon onder, dan gaat het hek weer dicht.
In m’n hoofd zit een oorwurm, een liedje dat Poul en ik ooit schreven voor onze toenmalige gymdocent Fred. We schreven dat in het Zuid-Afrikaans. Ik ben van plan om aan Gerson te vragen of we dat goed gedaan hebben. De tekst zit in m’n hoofd. Misschien lukt dat op enig moment vandaag.

De Oranjerivier voert al miljoenen jaren gigantische hoeveelheden zand mee tijdens zijn loop van het hoogland van Lesotho, waar de rivier ontspringt, naar de Atlantische Oceaan. De Benguelastroom neemt dat zand vanaf de riviermonding mee naar het noorden en zet het daar aan de kust af, waar het duinen vormt. Vervolgens stuift het vanwege de sterke wind naar het noordoosten. Momenteel rukken de duinen gemiddeld twintig meter landinwaarts op.

Vanaf de ingang van het park is het nog zestig kilometer rijden over een geasfalteerde tweebaansweg. Onder weg stopt Gerson diverse malen, zodat we van het uitzicht kunnen genieten. Her en der lopen wat springbokken en we zien een jakhals. In de verte hangen drie heteluchtballonnen boven het gebied. Een prachtig gezicht. We passeren het Sterduin, Duin 40 en het bekende Duin 45. De getallen geven aan hoe ver we ons van de ingang van het park bevinden.
Met onze bus kunnen we tot op vier kilometer van de vlei of pan komen. Er is een grote parkeerplaats en we zijn niet de enige. Ben je in Namibië, dan moet je naar deze plek.

De laatste vier kilometer overbruggen we in een open terreinwagen die door het zand scheurt. Het is een wilde rit en het lijkt wel of je in een achtbaan zit. Af en toe worden we volledig door elkaar geschud. 
Het is ongeveer half tien wanneer we door het zeer fijne steenrode zand naar de kleipan, de Dead Vlei kunnen lopen. Het is hier best druk. Veel mensen hebben het in hun hoofd gehaald om hier naar toe te gaan en banjeren moeizaam door het mulle zand.
Er zijn enkele opties: het is mogelijk om de anderhalve kilometer naar Dead Vlei te lopen, maar je kunt ook een eind het hoogste duin van het park op te lopen, de Big Daddy. Dat is wel een pittige klim door het mulle zand. Vier van onze groep gaan dat doen. Ik kies voor de eerste optie. Is ook al zwaar, vind ik. Eenmaal in Dead Vlei loop ik een tijd tussen de duizenden jaren oude bomen door, maak foto’s en probeer er geen mensen op te krijgen. Het wordt ondertussen snel warmer. Gelukkig heb ik genoeg water bij me. 

Na ruim een uur heb ik het wel gezien en loop ik terug naar de parkeerplaats waar de open terreinwagens staan. Gerson staat in de schaduw onder een boom. Ik loop naar hem toe en vertel hem het verhaal over  mijn toenmalige collega, gymdocent Fred. Zijn ergernissen aan de rotzooi op school, zijn creatieve oplossing - stickers plakken op een thermometer- en uiteindelijk het liedje dat we voor hem gemaakt hebben:

Ons he nog nie in zo’n skone skool gewees
Dankzij Swolsman Fred en sij opgeruimde gees
Nu ga hij weg, vier wij al die dage fees
Ons he nog nie in zo’n skone skool gewees

Gerson vindt het prachtig. Ik doe nog twee coupletten. Geweldig! Het rijmt. Maar nu de vraag van mij. Is het goed Zuid-Afrikaans? Ja, ja, ja, het klopt helemaal. Mooi! Sta ik hier in de woestijn van Namibië nog een oud succesnummer van ons voor te dragen. Had ik nooit kunnen bedenken toen ik het schreef.

Een paar anderen van de groep zitten in de schaduw van een boom. Ik ga erbij zitten. Even later zitten we met z’n zessen in een open terreinwagen die ons terug naar de parkeerplaats brengt waar ons busje staat. Weer een dolle rit. We zien enkele personenauto’s vast zitten in het zand. Onze chauffeur stopt bij één van de auto’s. Hij stapt uit en gaat er naar toe. Er zitten twee Franse knapen in. Die dachten zeker dat ze wel eventjes met hun personenauto door het mulle zand konden scheuren. Nee, dus. Er moet lucht uit de voorbanden. En veel ook. Dan gaat hij achter het stuur van hun huurauto zitten en zegt dat zij moeten duwen. De wagen schiet vooruit. Los. Vervolgens keert hij de wagen, zegt dat ze in moeten stappen en vervolgens brengt hij hen met hun auto terug naar de parkeerplaats. De bijrijder van onze hulpvaardige chauffeur brengt ons ook terug naar diezelfde parkeerplaats. Met een voetpomp worden de banden van de twee waaghalzen weer op spanning gebracht.

We eten de rest van ons ontbijtpakket op en wanneer we compleet zijn, rijden we weer terug naar de ingang van het park. Gerson moet eerst nog even betalen. De entree betaal je bij het verlaten van het park. Duurt eventjes omdat het druk is en omdat alles handmatig moet. Wifi signalen zijn hier ook erg zwak.
Daarna gaan we naar de Sesriem Canyon. De rivier de Tsauchab heeft hier een spectaculair, veertig meter diep ravijn uitgesleten in de miljoenen jaren oude kiezel- en schistafzettingen. De canyon dankt zijn naam aan de eerste kolonisten die hier met hun ossenkarren kwamen en zes lange leren rieme nodig hadden om voor hun dieren water in de diepte van de kloof te kunnen putten.

Hier blijven we niet lang. Het is eigenlijk ook te warm. We rijden terug naar de weg, de C27. Voor de shuttleservice van vanochtend moet nog worden betaald en daarna rijdt Gerson naar de ‘vulstatie’, want er moet weer diesel in. Gelukkig is er ook een winkeltje waar iets te eten en te drinken is te halen. Onder het afdak eten we wat van de gekochte chips en drinken ons blikkie fris of flessie bier, Windhoekie. Vervolgens gaan we om kwart voor drie terug naar de lodge, waar we ruim drie kwartier later arriveren. 

De schoenen en sokken worden ontdaan van alle zand. Daarna douchen en dan lekker in de lounge zitten en het reisblog bijwerken. 
Om zeven uur ‘s avonds is er het buffet voor het avondeten en om half negen vindt iedereen van de groep het welletjes. Morgen gaan we naar Swakopmund, een stadje aan de kust. Half acht vertrekken. Vanaf zes uur ontbijt. Zeven uur wordt de bagage gehaald. Gerson: ‘Dit is geen vakantie, dit is een reis!’

Tot zover, tot morgen!