Oslo (Reprise)

De Duitse dichter, schrijver en denker Johan Wolfgang von Goethe (1749-1832) heeft ooit geschreven dat je elke stad eerst van bovenaf moet leren kennen. Zijn raad ga ik vandaag opvolgen. Had ik natuurlijk meteen tijdens mijn eerste bezoek aan Oslo moeten doen, maar ik had andere prioriteiten destijds. Bovendien staat het in mijn reisgids pas op pagina 70 genoemd. Als de auteurs bij het schrijven consequent waren geweest, hadden ze Goethes raad ook moeten volgen en meteen met het tripje naar het ‘groene dak van Oslo’ moeten beginnen.
Ik ga naar Holmenkollen vandaag, koop een dagkaart voor het openbaar vervoer en stap rond 10:00 uur in de metro naar Frognerseteren, het eindpunt van de lijn dat 500 meter hoger dan het centrum ligt. Een paar haltes verder stapt er een groepje basisschoolleerlingen in. Ze gaan samen met hun leerkracht ook naar het eindpunt van de metrolijn, zo blijkt later. Ik schat in dat ze in groep 7 of 8 zitten, die leeftijd ongeveer. Vijf jongens gaan bij mij zitten. Ze hebben er zin in. Praten en eten wat en af en toe komt juf even langs. Het gaat er allemaal heel gemoedelijk aan toe. Ik denk terug aan mijn tijd als leerkracht, lang geleden. De uitjes die ik met klassen heb gemaakt. Je bent en blijft docent.
Vanaf metrostation Majorstuen rijdt het treintje boven de grond en ik heb aanvankelijk een mooi uitzicht op de mooie houten villa’s. Hoe hoger ik kom des te weidser wordt het uitzicht. Prachtig! Na ruim een half uur is het eindstation Frognerseteren bereikt. Iedereen stapt uit. Er ligt hier ook nog behoorlijk wat sneeuw weg te smelten, dus oppassen dat ik niet uitglij.
De leerlingen gaan naar het Roseslottet, het Rozenkasteel, een kunstinstallatie gemaakt door de broers Vebjørn en Eimund Sand. Gemaakt in 2020 ter ere van de 75e verjaardag van de bevrijding van Noorwegen. In het kunstpark zijn schilderijen en installaties te zien die het verhaal vertellen van de Tweede Wereldoorlog in Noorwegen en de basisprincipes van democratie, de rechtsstaat en het humanisme, die tijdens de Duitse bezetting werden afgeschaft. En nu weer onder druk staan, denk ik er voor het gemak maar even bij. De naam van het Rozenkasteel is geïnspireerd op de Duitse geweldloze verzetsgroep. De Witte Roos. Bekendste leden van deze groep waren Hans en Sophie Scholl.

Ik ga het kasteel niet in maar ga aan de wandel. Het is heerlijk weer, volop zon en 11 graden. Via een mooie route daal ik weer af naar Holmenkollen. Er ligt in dit gebied maar liefst 1200 kilometer aan wandelpaden. Bovendien zijn er honderden meren.
Allereerst kom ik langs het schitterend gelegen restaurant Frognerseteren. Panoramisch uitzicht op Oslo en de fjord waar de stad aan ligt. Anderhalve kilometer verderop passeer ik de Holmenkollen Kapell, gebouwd in de nationaal-romantische ‘drakenstijl’. Helaas is-ie meestal niet opengesteld voor publiek. Nu ik er ben is de kapel ook dicht. Wel een populaire trouw- en dooplocatie. Wachttijden van meer dan een jaar!
Vlakbij de kapel ligt een enorm modern skicomplex waarvan de schrikbarend steile schans de Holmenkollenbakken (60 meter) hoog boven de bomen uitsteekt. Elk jaar wordt hier de World Cup Nordic gehouden. Wereldkampioenschappen noords skiën. Ik krijg al hoogtevrees wanneer ik er naar kijk. Verderop ligt het gerenommeerde en luxueuze hotel Scandic Holmenkollen Park, waar ook leden van het Noorse koningshuis vaak te gast zijn. Echter, nu ik er ben, laten ze het ook afweten. Zo langzamerhand daal ik weer af naar het metrostation Holmenkollen, waar ik tien minuten op het volgende treintje moet wachten.

In het centrum stap ik uit bij het Nationaal Theater en loop dan weer richting raadhuis, Nobel Vredescentrum en Nationaal Museum. Ik eet een hotdog en drink een colaatje en ga dan het Nationaal Museum in, een strak en supermodern gebouw, vlak achter het Nobel Vredescentrum. Hier staat en hangt ook bijzonder veel moois. Ik besluit alleen even in de museumwinkel te kijken en dat had ik beter niet kunnen doen. Zie iets moois en…..kost me weer een vermogen. 

In de tram terug richting centraal station. Vandaar nog even naar de winkel van het Munch museum. Hier beheers ik me en houd het bij een lief kaartje en een poster.

Op een bankje bij het operagebouw blijf ik een poosje zitten. Daarna richting hotel. Het is inmiddels vier uur en ik houd me tot zes uur gedeisd. Dan met de bus richting Markthal. Die is open vandaag. Biertje drinken en dan naar de Vietnamees. Heerlijk gegeten. Om acht uur weer op de kamer. Vanavond houd ik me rustig. Morgen terug naar Nederland.