Oslo, dag 3, het schiereiland Bygdøy.

Ik zat aan m’n ontbijt…….en zag een ding staan. Ook hier dus. En dan dringt die prachtige tekst van Jeroen zich toch weer op. Eenmaal buiten koers ik meteen op het ding af. Bygdøy moet maar heel even wachten. Het is een strak ding en er hangen voor de verandering nu eens geen dingen aan. Foto gemaakt. Eerbetoon aan Jeroen van Merwijk, voor mij één van de beste tekst- en liedjesschrijvers van Nederland.

Goed, op naar de bus met m’n seniorendagkaart op de mobiele telefoon. Wat een uitvinding! Voor omgerekend vijfeneenhalve euro 24 uur lang met tram, bus en metro door de stad crossen. Het wordt een dagje waaghalzerij bekijken. Allereerst in het maritiem museum. Hier wordt de geschiedenis van de Noorse zeevaart gepresenteerd. Vanaf het allereerste begin tot nu. Er zijn prachtige scheepsmodellen, allerlei maritieme voorwerpen, schilderijen, kaarten, veel foto’s en enkele films te zien. Op de tweede verdieping is zelfs een afdeling speciaal voor kinderen.
Het museum gaat om elf uur open en ik ben te vroeg. Niet erg. Het is wederom schitterend weer: strakblauwe lucht, bijna geen wind en een graadje of negen. Fantastisch uitzicht over de Oslofjord richting stad.  
Na het maritiem museum ga ik naar het tegenovergelegen Frammuseum. Het herinnert aan de poolonderzoeker (en latere gezant en winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede) Fridtjof Nansen (1861-1930). Hij had het plan opgevat om zich met het op drift geraakte ijs naar de Noordpool te laten meevoeren. In 1893 vertrok hij met zijn schip, de 35 meter lange eikenhouten Fram, vanuit de Oslofjord naar het noorden in de hoop de Noordpool te bereiken. Zijn plan was om zich op de zeestroming mee te laten drijven en met dat doel liet hij zijn schip, dat onder de waterlijn tegen de druk van het ijs met koper was beslagen, voor de Siberische kust invriezen. Het plan mislukte en Nansen besloot op ski’s verder te trekken. Samen met zijn reisgenoot Hjalmar Johansen (1867-1913) bereikte hij op 7 april 1895 86 graden 14’ noorderbreedte, het noordelijkste punt dat tot dan toe door mensen was gehaald. In 1896 keerden ze met de Fram terug in Oslo. Ze werden als helden onthaald.
Twee jaar later vertrok Otto Sverdrup (1854-1930) met hetzelfde schip, dat de naam had het sterkste van zijn tijd te zijn, om het gebied ten noordwesten van Groenland te verkennen en in kaart te brengen. Ook Roald Amundsen (1872-1928), die op 11 december 1911 als eerste de Zuidpool bereikte, voer naar Antarctica met de brede, maar korte driemaster. 
Samen met veel andere bezoekers ga ik aan boord van dit legendarische schip, dat in de hal van het museum wordt bewaard. Ook van binnen is het te bekijken. Verder worden er veel foto’s, voorwerpen uit de uitrustingen, kaarten van de poolreizen en krantenknipsels tentoongesteld. Kortom, er valt heel veel te zien en te lezen.
Het is al over half twee wanneer ik het museum verlaat. Ik loop nog even binnen bij het Kon-Tiki museum, waar het legendarische balsahouten vlot Kon-Tiki is ondergebracht. Samen met vijf metgezellen liet de Noorse antropoloog en zoöloog Thor Heyerdahl zich in 1947 van Peru naar Polynesië drijven. In de hal ernaast bevindt zich de Ra II, de replica van een papyrusboot uit het oude Egypte, waarmee Heyerdahl in 1970 met een zevenkoppige bemanning in 57 dagen vanuit Marokko de Atlantische Oceaan overstak.

Prachtig allemaal maar ik geloof het wel voor vandaag en neem de bus naar Huk, aan de zuidkant van Bygdøy. Een populaire strandlocatie. Hoewel het slechts negen graden is, zitten veel mensen lekker in het zonnetje. Er staat nauwelijks wind en dat maakt het aangenaam. Het terras bij de kiosk zit vol. Ik loop een rondje over de paden en zie de veerboot naar Kiel vertrekken. De vergezichten zijn prachtig. Op Bygdøy staan bovendien riante huizen en de omgeving doet me enigszins aan Cape Cod denken. 
Ik neem de bus terug naar het centrum. Het Openluchtmuseum laat ik schieten. De staafkerk van Gol zie ik vanuit de bus.

Eenmaal in het centrum loop ik naar het prestigieuze operagebouw. Deze spectaculaire blikvanger stijgt in de vorm van een drijvende ijsberg op uit een voormalige haven. De Opera, waarvan de bouw 5 jaar duurde, is met een lengte van 207 meter en een breedte van 110 meter en een prijs van 520 miljoen euro, het grootste cultuurproject waar Noorwegen zich tot nu toe aan gewaagd heeft. Vlak na de opening werd het tijdens het World Architecture Festival in Barcelona in 2008 meteen al uitverkozen tot Cultuurgebouw van de Wereld. Via een hellend pad loop ik naar boven naar het dak. Niet omdat ik de muze met voeten wil treden, maar om, evenals de vele andere bezoekers vanmiddag, te ervaren dat er in Noorwegen geen kloof bestaat tussen de bevolking en haar cultuur. Het één kan niet zonder het ander. Ik begeef mij dus op het hellende pad naar het dak en eenmaal daar geniet ik van het uitzicht. 
Ook van binnen is het gebouw prachtig. Het heeft een totale vloeroppervlakte van 38.500 vierkante meter en telt meer dan 1500 ruimtes. De Grote Zaal biedt plaats aan ongeveer tweeduizend bezoekers.
Ik stap nog even naar het nabijgelegen Munch museum en loop snel door de museumwinkel. Morgen maar. Naast Munch en zijn tijdgenoten is er een expositie van werk van Georg Baselitz. Lijkt me ook wel aardig.

Tegen vijf uur terug op de hotelkamer. Half uurtje bijkomen en dan naar de markthal voor een hapje eten. Dit keer wordt het Vietnamees. 
Na het eten laat ik me door bus en tram nog een tijdje door het centrum van Oslo rijden. Het raadhuis is mooi verlicht maar verder is het niet zo spectaculair. Nou ja, je kunt niet alles hebben en vandaag was het al met al best veel.