Noordwaarts!

Treinen. Voor veel mensen een woord dat staat voor de dagelijkse sleur van en naar het werk; voor sommigen zijn ze de poort naar nieuwe werelden; voor enkelen zijn ze het middel om het avontuur tegemoet te gaan. Tussen deze uitersten bevindt zich nog een categorie mensen die van treinen houdt omdat het treinen zijn. Aan de behoefte van deze laatste groep wordt tegenwoordig tegemoetgekomen door een scala van trein simulator spellen: grafische hoogstandjes waarbij je vanuit je luie stoel als treinmachinist allerlei treintrajecten kunt rijden. Met de Deutsche Bahn trein simulator kan zelfs iedereen treinmachinist worden, zo luidt de reclameslogan op de website.

Vandaag ga ik het avontuur weer tegemoet. Eerst met de NS en vervolgens met Deutsche Bahn en ik hoop toch echt op een ervaren en gediplomeerde treinmachinist.
‘s Ochtends krijg ik een lift van mijn buurman naar het station in Apeldoorn vanwaar de trein om twee minuten over elf vertrekt. Ik kom in een zes persoons eerste klas coupé te zitten waar zich al twee personen bevinden. Een meisje dat helemaal opgaat in haar mobiele telefoon. Ze draait zich zelfs half met haar rug naar mij toe. En tegenover me zit een jongeman. Hij is geheel verdiept in zijn laptop, heeft oortjes in en zegt geen boe of bah. Onderhoudend gezelschap. Voor deze jongelui is een praatje maken met medepassagiers iets uit lang vervlogen tijden. 

De aansluiting op het station in Rheine red ik net. Van de veertien minuten overstaptijd zijn er tijdens de rit elf verdampt. Beetje rennen dus. Maar in Osnabrück kan ik het rustig aan doen. De ICE naar Hamburg heeft veertig minuten vertraging. Gelukkig zijn er bankjes genoeg waarop ik kan zitten. De ICE vertrekt uiteindelijk om drie minuten over twee in de middag. Ik heb een comfortabele zitplaats in de eerste klas gereserveerd. Schuin achter me zitten twee oudere Duitse heren. De één is luidruchtig aan het telefoneren en de ander hoest en rochelt naar hartelust. Steeds denk ik ‘nu heeft hij hem te pakken’, maar nog geen vijf minuten later wordt me die gedachte al weer door de neus geboord door een volgende poging de fluim in z’n geheel naar boven te halen. Tot Hamburg Hauptbahnhof gaan deze inspanningen met grote regelmaat door. Wat is er nog over van dat Herrenvolk? Dan stappen ze uit en de zeven minuten tot station Hamburg Dammtor is de stilte in de trein louterend.

Omdat de ICE vertraging heeft opgelopen als gevolg van een reparatie aan een baanvak, mis ik mijn aansluiting naar Kiel en moet ik ruim een half uur op station Hamburg Dammtor wachten. Gelukkig zijn ook hier bankjes genoeg. De treinrit met de Regional Express naar Kiel verloopt voorspoedig en om vier minuten over half zes arriveer ik op het hoofdstation van Kiel. Mijn hotel bevindt zich op loopafstand van het station. Aan de Kaistrasse. En mijn kamer kijkt uit over een deel van de haven. In het winkelcentrum Sophienhof  eet ik wat bij een Aziatisch restaurant en daarna wandel ik over de opvouwbare Hörn brug naar de terminal van de Color Line. Aanstaande donderdagmiddag ga ik me daar inschepen voor de bootreis naar Oslo. Voor vandaag houd ik het voor gezien. Vanavond maar eens een planning voor morgen maken en op tijd onder de wol.