Longyearbyen, 78° noorderbreedte

Gisteravond nog een biertje gedronken en een panini gegeten in de eetzaal van het hotel. Tablet mee. Hoe het kwam weet ik niet, maar ineens zat ik naar een foto van mezelf te kijken op de website die hoort bij het boek ‘400 jaar Niewe Stadt’ van de veel te vroeg overleden Groninger stadshistoricus Beno Hofman. De foto dateert uit 1966 en is genomen voor de deur van nummer 12a in de Kleine Appelstraat in Groningen. Het is winter en er ligt sneeuw. In de deuropening staat mijn opa, mijn oma staat er naast. Op straat. Naast haar sta ik. Winterjas aan, muts op, wanten aan. Ik lach. Ik kwam er graag. Zou het ontstaan van die voorliefde voor noordelijke gebieden te maken hebben met het feit dat ik ben opgegroeid in het hoge noorden van Nederland? Ik weet het niet, maar na reizen door IJsland en Alaska en nu weer Spitsbergen geeft het wel te denken. 

Ook op Spitsbergen is de zomertijd vannacht ingegaan. Veel nut heeft het hier volgens mij niet. Het vriest nog ongeveer 12 graden overdag dus van zomer is nog geen sprake. Bovendien wordt het hier vanaf de derde week van april niet meer donker ‘s nachts. Dus dat gewriemel aan die wijzers lijkt me op deze plek weinig zinvol.

Vanochtend hoef ik niet vroeg op. Ik word niet met het busje opgehaald. Ook wel lekker. Vanmiddag om drie uur pas. Kalm aan dus. Na het ontbijt naar Longyearbyen gelopen. Ongeveer 2,5 kilometer vanaf mijn hotel tot het centrum. De zon schijnt volop, maar het is wel koud. Min 11 graden. Bij het water in de fjord rondgehangen en daarna richting Husky Café voor een warme chocolademelk en een plak kaneelcake. Er zijn nu vier honden, waarvan drie witte. Ze kijken me hoopvol aan wanneer ik binnenkom. ‘Ga je met ons wandelen?’, lijken ze te vragen. Nee, dus. Af en toe klinkt een luide geeuw van verveling. Als ik weer vertrek komt er iemand die ze mee uit neemt. Ze kennen hem en worden helemaal enthousiast als deze man binnenkomt.
Ik loop via het centrum terug naar het hotel.

Om drie uur in de middag word ik weer opgehaald door…..Steffi. Ze zwaait al naar me vanuit de auto. Vraagt of ik het leuk vond gisteren en of ik goed geslapen heb. We gaan vanmiddag op de sneeuwscooter naar een ijsgrot. Het is ongeveer 20 minuten rijden. Nadat we de pakken, laarzen etc. weer aangetrokken hebben, stappen we op de sneeuwscooter. Er gaan nog twee Italianen mee. Marco en Camilla. Weer Italianen. Dat komt omdat de eigenaar van het excursiebedrijf een Italiaan is, Stefano Poli. Maar Steffi praat in het Italiaans en in het Engels. Geen probleem dus.
Over de bevroren en besneeuwde rivier gaan we richting mijn hotel. Daarna gaat het behoorlijk omhoog. Tot we uiteindelijk bij de ingang van de ijsgrot komen; een getimmerde opening waar we de eerste meters op handen en voeten door moeten kruipen. Lampje op de helm en zo schijnen we onszelf een beetje bij. Via een aluminium laddertje en twee houten trappen dalen we af.
Steffi leidt ons rond en het is goed uitkijken waar je loopt. De ijsformaties zijn indrukwekkend. We lopen als het ware door het binnenste deel van een gletsjer. Op een gegeven moment staan we in een enorme grote ruimte. Die verandert elk jaar van formaat omdat het ijs smelt en ook door de druk van het ijs. Op een andere plek lijkt het ijs wel gemarmerd. Iedereen transpireert enorm in de scooterpakken, laarzen en helmen maar het is indrukwekkend. We maken foto’s en Steffi wijst ons op de leeftijd van de diverse soorten ijs. Op een gegeven moment zitten we in een grote ruimte, de kathedraal, en Steffi vraagt ons of we ons lampje uit willen doen. Het is volledig donker. We kunnen letterlijk geen hand voor ogen zien. Na ruim een half uur gaan we dezelfde weg weer terug door de grot. Je moet hier toch wel een redelijk goede conditie voor hebben, want anders red je het niet. De maximum leeftijd is 67 jaar. Eigenlijk had ik dus niet mee gemogen. Maar Steffi zegt dat ik het beter doe dan menig jongere. Ik kan haar wel zoenen. Als we weer naar buiten zijn gekropen, komt Steffi weer met koekjes, pinda’s, chocolade, thee, koffie, warme limonade aanzetten. Voordat we aan de enorme afdaling beginnen eten en drinken we nog wat op de besneeuwde berg.
Om ongeveer zes uur zijn we terug, verkleden ons weer en Steffi brengt me weer terug bij mijn hotel. Ik bedank haar voor de twee afgelopen dagen en we nemen afscheid.
Ik ga naar m’n kamer en neem meteen een warme douche. Ben doorweekt. In de grot was het warm: plus drie graden.

Daarna ga ik een hapje eten in de eetzaal. De rest van de avond onderneem ik niets meer. 
Even mijn bagage organiseren en inchecken voor de vlucht naar Oslo morgen. Het wordt daar volgens de voorspelling 17 graden dinsdag. Een hele overgang na deze arctische temperaturen.