De laatste aflevering

Wat een nacht. Maar eerst, wat een avond. Ik ga gisteravond tegen negen uur nog even terug naar de eetzaal van het hotel. Boek over Sjef van Dongen, de Nederlandse poolheld die in de vergetelheid is geraakt, mee en nestel me met een tonic lekker in een stoel aan een ronde tafel. Als ik goed en wel zit te lezen, klinkt er ineens: 'Hi Rolf.' Het is Alex met wie ik gisteren de bergtocht maakte (en die het ook doodeng vond). Hij komt er gezellig bij zitten en we raken aan de praat. 

Over de oorlog in Oekraïne natuurlijk. Alex woont al tweeënhalf jaar in Estland. In Talinn om precies te zijn en is vrijwel meteen uit Oekraïne gevlucht na de Russische invasie. Zijn ouders wonen nog in Charkiv, in het Donetsk gebied. Hij heeft geen probleem met Russen. In Estland zijn het vooral de oudere Russen die terugverlangen naar de oude Sovjetstaat, maar dat is een utopie en het is een minderheid. Jonge mensen willen de vrijheid en zien veel meer in een Verenigd Europa. Ik trek de vergelijking met de voormalige DDR. Dat er ouderen zijn in het oosten van Duitsland die ook terugverlangen naar de DDR. 

Bijna alle onderwerpen komen aan bod. Mijn vroegere werk. Alex - hij is net 40 - werkt als accountant en heeft goed Engels leren spreken van zijn tante. Zij is lerares Engels. Ik zeg dat ik als vrijwilliger les geef aan onder andere Oekraïnense studenten in Nederland. Hij had niet gedacht dat ik al gepensioneerd ben. Hij schat mij eind vijftig, net zestig. Alex kan voor mij niet meer stuk. 'Je ziet er nog zo jong uit', zegt hij. Ik vertel hem over mijn moeder. Hij vindt het geweldig en moet lachen. Maar ook over wat me overkomen is en het motto dat Willy en ik hadden: Later is allang begonnen en vandaag komt nooit meer terug. Alex is het hier roerend mee eens. 

Hij vraagt waar ik woon in Nederland en ik laat hem de kaart van mijn land zien. In het midden. Klein dorpje, beetje buitenaf. Ik laat hem een paar foto's zien. Hij vindt het prachtig en vooral dat rasterwerk op de schuur. Daar zit diepte in. Bijzonder dat dit hem meteen opvalt. Alex is ook wel eens in Nederland geweest en heeft ook enkele kleinere plaatsen bezocht. Die vond hij leuker dan Amsterdam. Ik vertel hem over de schoonheid van de Waddeneilanden.

Natuurlijk hebben we het ook over andere onderwerpen: de energietransitie. Hij wist niet dat Nederland zo'n enorm gasveld in het noorden had. Dat ons land daar rijk van geworden is en dat de gaskraan is dichtgedraaid vanwege de aardbevingen in het gebied.  Dat we Russisch gas hebben moeten importeren, maar dat we daar nu van af zijn en op zoek zijn naar andere vormen van energie. Alex vindt het zeer interessant en vertelt op zijn beurt over de enorme inflatie in Estland. Drie maanden geleden betaalde je voor een knipbeurt omgerekend 22 euro aan de kapper. Nu 35! Zorgelijk!

En zo komt de avond wel om. Plotseling loopt het tegen elf uur. We hebben er geen erg in, omdat het niet donker wordt. We nemen afscheid en wensen elkaar welterusten en nog een goede reis. Ik ga naar mijn kamer.

Wanneer ik een uur geslapen heb, gaat het brandalarm ineens af. Iedereen in het houten gebouw is wakker. Deuren gaan open, geloop op de gangen, maar het blijkt loos alarm. De slaap kan ik daarna niet meer vatten. Korte hazenslaapjes, dat is alles en 's ochtends word ik beroerd wakker. Sta te slingeren op m'n benen en het ontbijt werk ik met pijn en moeite naar binnen. Toch maar inpakken, want de bus naar het vliegveld staat om 10.00 uur voor het hotel. 

Brak zit ik in de bus. Ik zie nog wel dat er een poolvosje in het centrum van Longyearbyen loopt. Klein, schichtig, grijs-zwart beestje. Heel bijzonder. Meerdere mensen in de bus zien het diertje ook. Inchecken en security gaan allemaal vlot gelukkig. Dan is het wachten op de A320 Airbus van SAS. Die is op tijd en we vertrekken volgens schema, het voorzienrooster, zoals onze zuiderburen zouden zeggen: 12:15 uur. 

Tijdens de vlucht schrijf ik aan mijn verslag. Dan gaat de tijd teminste wat sneller, lijkt het. 

Om 14:59 uur landt het toestel op de luchthaven Gardermoen. Mijn bagage is er vlot uit en ik neem de trein van 15:43 uur naar Oslo. Om zes minuten over vier arriveer ik weer op het centraal station van Oslo. Wanneer ik het station uitloop, kom ik midden in een pro-Palestina demonstratie terecht. Weliswaar een kleine, maar eentje die met een hoop kabaal en vlagvertoon gepaard gaat. Ik loop er omheen met mijn bagage.

Het hotel heb ik snel gevonden. Het Thon Astoria Hotel in de Dronningens Gate. Keurige één-persoonskamer met eigen douche en toilet. Inclusief ontbijt. Hier houd ik het nog wel een nachtje uit.

Bij Egon is het druk en ik moeten even wachten op een plaatsje, maar dat duurt gelukkig niet lang. Na het eten loop ik nog even naar de Akershus vesting en ik ga daar op een bankje zitten.

Ik ga afsluiten. Het zit er op. Links van mij het water, de veerboten die naar de vele eilandjes varen. Voor mij het Nobelvredescentrum en het Nationaal Museum en rechts het stadhuis van Oslo. Het waait hard. In de verte hangen donkergrijze wolken. Een mooie plek en een mooi moment om af te sluiten. Morgen ga ik terug naar huis. Voordat ik vertrek wil ik nog even naar de winkel van het Nationaal Museum. Om 10.00 uur is die open en ben ik daar klaar, dan neem ik de trein van 11:54 uur naar de luchthaven. Om 14:15 vliegen en om 16:00 uur landen op Schiphol.

Wanneer ik terugloop naar het hotel barst de bui los en word ik toch nog behoorlijk nat. Voor het eerst tijdens deze tocht. M'n schoenen regenen helemaal schoon. Het onweert zelfs.

En hier wil ik het maar bij laten. Vier weken was lang en of ik ooit weer zo lang alleen op reis ga...zoals het nu lijkt niet. Het is ook fijn wanneer je belevenissen met elkaar kunt delen. Nu waren er dagen bij dat ik niemand sprak. Dat zal ook zeker aan mezelf gelegen hebben. Wanneer ik 's avonds in de lobby van een hotel op m'n tablet met het verslag bezig was bijvoorbeeld. Dat geef je een signaal af van ‘ik wil niet gestoord worden.’

Gelukkig is alles verder goed gegaan op die ene valpartij en de paar dagen buikloop na. In zulke gevallen is het bijzonder fijn dat je met iemand kunt videobellen. Iemand die zorgzaam is en tegen je zegt dat je wat kippenbouillon moet nemen. 

En natuurlijk was er het dagelijkse reisverslag dat door veel mensen werd gelezen. Ook voor mij was het goed om te weten dat er mensen uitkeken naar mijn belevenissen. De bekende stok achter de deur. Men zat er als het ware 's avonds op te wachten. En die ene keer in Bodø dat ik te moe was om te schrijven....Ik heb het geweten.

De praktische tip die ik kreeg. Gooi er af en toe een witregel tussendoor, want zo'n hele lap tekst leest niet prettig. Heel logisch. Dat ik daar zelf niet op kwam.

En last but not least de vele reacties. Via de reislogger app, via WhatsApp, Signal, mail, telefoon. Ik heb ze gelezen, herlezen, aangehoord en opgeslagen. Heel veel dank daarvoor.

Fijn dat jullie meelazen!