Kaap Die Goeie Hoop

Om tien over half acht zit ik op het terras voor het hotel. Er komt geen busje. Gaat het weer mis? Om kwart voor acht krijg ik een appje. Vanwege onvoorziene omstandigheden komt het busje iets later. Oprechte excuses natuurlijk. Om tien voor half negen krijg ik weer een appje: de chauffeur staat voor mijn hotel. Ik ben dan inmiddels weer op mijn kamer en haast me naar beneden. Geen chauffeur te zien. Even later belt hij me op. Wat blijkt. Hij staat me op te wachten in Kloof Street. Dat is om de hoek. Mijn hotel heet Kloof Street Hotel, maar bevindt zich in Rheede Street, een zijstraat van Kloof Street. Al telefonerend loop ik naar de hoek van de straat en daar zie ik het minibusje van African Eagle Tours. De chauffeur is druk aan het telefoneren. Met wie? Met mij natuurlijk. Sal ek dan vandag die Kaap bereik?

Chris Mangu rijdt als een bezetene door het centrum van Kaapstad. Maandagochtendspits. Business as usual. Ik zie bedelaars verdwaasd midden op het asfalt van drukke kruispunten staan. Hopen ze op wat geld of hopen ze dat ze aangereden worden en naar het ziekenhuis kunnen, waar ze een tijdje verzorgd worden. Ik zie een man in een rolstoel op een kruispunt rondjes draaien. Ongelooflijk triest. Chris trekt zich er niets van aan en scheurt er met minstens zeventig kilometer per uur langs. Dat belooft wat voor vandaag. Hij moet nog drie mensen ophalen en dan zijn we compleet. Ons groepje bestaat uit tien personen: een echtpaar met twee dochters uit Stockholm, een wat ouder echtpaar, eveneens uit Zweden, een jongeman uit Brazilië, twee jonge dames uit Engeland en ik, zei de gek.

Wanneer we goed en wel de stad uit zijn richt Chris zich door zijn headset tot ons. Via Camps Bay en Bakoven scheurt hij langs de kust. Dacht ik gisteren nog dat haaien en de stevige branding de redenen waren die mensen ervan weerhield het water in te gaan, vandaag komt Chris met een andere verklaring: het water is ijskoud. Je houdt het slechts enkele minuten vol. 

Chris jakkert naar Hout Baai onder het toeziend oog van de Twaalf Apostelen. Dit is een indrukwekkende bergketen die deel uitmaakt van de Tafelberg en zich langs de kust uitstrekt. Het verhaal gaat dat de overlevenden van een schipbreuk deze bergketen zagen toen ze aanspoelden. Gelovig als ze waren zagen ze de bergketen voor twaalf apostelen aan en dankten ze hen op hun natte knieën voor hun redding. Dat het er uiteindelijk veertien waren en nog steeds zijn, mocht de pret niet drukken. Wie kijkt er nu op een aposteltje meer of minder als je druipend uit het koude water komt.

Tegen half tien stopt Chris in het haventje van Hout Baai. Hier ziet het er veel armoediger uit. De oorspronkelijke bewoners, de Khoikhoi, leven hier voornamelijk van de visvangst en een beetje toerisme. Stalletjes met allerlei prullaria en ook hier weer kinderen die je vragen of je iets te eten voor ze hebt. 
Wie zin heeft kan nog mee met een boottochtje naar een eilandje voor de kust waar het barst van de zeehonden. Iedereen gaat mee. Het duurt drie kwartier. Het vaartuig heeft ook nog een glazen bodem. Ik moeten meteen aan Harrie Jekkers denken:

Ga mee met de glazenbodemboot
Je weet niet wat je beleeft
Omdat de glazenbodemboot
Een glazen bodem heeft
En door de bodem van de glazenbodemboot
Kun je de bodem van de zee goed zien
Ga mee met de glazenbodemboot
Hij vertrekt om half tien

Het is een oude, gammele drijvende bak en ik zou er de volle zee niet zo gauw mee op gaan, maar dat doen we vanochtend ook niet. Alleen maar naar het eilandje met de zeehonden. De opvarenden krijgen instructie hoe ze een reddingsvest aan moeten doen, mocht er onverhoopt toch een noodsituatie ontstaan en dan tuft het ding het haventje uit. Vervolgens begint-ie meteen flink te stampen en te slingeren. Nou ja, op hoop van zegen. Na twintig minuten komen we bij de zeehonden aan en daar blijft het scheepje een tijdje ronddobberen. Er liggen er ontzettend veel op de rotsen en er zwemmen er ook talloze in het water. Fraai gezicht. Na een minuutje of tien varen we weer richting haven.

Wanneer het schip aanmeert staan er op de kade drie oudere mannen. Ik schat ze in de zeventig. Twee hebben rode opzichtige jasjes aan en de ander is gekleed in een lichtgeel kostuum met roze figuren erop. Voor de act die ze gaan opvoeren heeft hij zijn baard zilver geschminkt. Terwijl de andere twee zingen en zichzelf op gitaar en djembé begeleiden, is de zilveren baardman aan het tapdansen of iets wat daar voor door moet gaan. The Lion Sleeps Tonight en Give Me Hope Joanna. Het is een manier om aan geld te komen, maar het heeft iets tragisch.

Over de Chapman’s Peak Drive tolweg gaan we verder. Deze spectaculaire kustweg is bijna tien kilometer lang en verbindt Hout Baai met Noordhoek. De vergezichten zijn werkelijk adembenemend. Volgens Chris is dit de mooiste kustweg ter wereld. Vallende rotsblokken zorgden in het verleden regelmatig voor ongelukken, maar nu zijn er langs veel van de 114 bochten onder deskundige leiding van Zwitserse ingenieurs stalen netwerken geplaatst. Overigens wordt de weg bij slechte weersomstandigheden meteen afgesloten. Chris stopt op een mooi uitzichtpunt en geeft ons de gelegenheid om een foto te maken.

Dan verder. Vanaf de weg zien we het prachtige strand van Noordhoek liggen. Geschikt om paard te rijden.
Voordat we het Tafelberg National Park inrijden, maken we nog een korte stop bij een struisvogelfarm. Ze lopen ook in het wild, evenals bavianen, maar hier zijn ze van dichtbij te zien. Vanuit de bus zien we trouwens maar één baviaan. Vind ik genoeg.
Bij de ingang van het NP is het niet druk. Chris betaalt de entree en we rijden door richting Kaap de Goede Hoop, het uiterste zuidwesten van Afrika. Kaap Agulhas is geografisch gezien het meest zuidelijke punt van Afrika. Dat ligt nog een stuk verder naar het oosten. Daar komen de Indische en de Atlantische Oceaan bij elkaar.

Op de parkeerplaats van Kaap de Goede Hoop is het een drukte van belang: touringscars, minibusjes, personenauto’s. Er staan parkeerregelaars die iedereen zoveel mogelijk een plekje toewijzen. Het is compleet kermis hier. Voor het houten bord met daarop de tekst Kaap de Goede Hoop staat een enorme rij mensen die allemaal met het bord op de foto willen. We blijven hier een minuut of tien en gaan dan verder naar één van de drie vuurtorens op de Kaap. Ook hier is het weer kermis. Een enorme parkeerplaats, winkeltjes met allerlei souvenirs, een restaurant, toiletten, een treintje dat naar de vuurtoren rijdt. Er is ook een goed wandelpad dat naar het torentje leidt. We hebben drie kwartier dus ik loop naar boven. Een flinke klim, maar het uitzicht is fantastisch. Wat zal die Portugese Bartolomeüs Dias gedacht hebben toen hij in 1488 als eerste Europeaan de zuidpunt van Afrika rondde? Wanneer val ik er af?

Er zijn hier diverse wandelroutes uitgezet. Die zijn goed te lopen, maar kosten nu te veel tijd. Om kwart voor één vertrekken we weer en koersen dan richting Simonstown. Genoemd naar de Nederlandse gouverneur Simon van der Stel. Van de wijn, Stellenbosch. Hij kwam al eerder ter sprake. 
In Simonstown bevindt zich een grote kolonie pinguïns. Daar gaan we naar toe. Chris scheurt nog steeds met 80, 90 km per uur over de tweebaanswegen, maar hij lijkt te weten wat hij doet. 

Ook op het parkeerterrein bij Boulders Bay, waar de kolonie Afrikaanse pinguïns zich bevindt, is het weer vechten om een parkeerplaatsje, maar Chris is handig genoeg om een plekkie te vinden. We lopen naar de ingang van het pinguïnoord. Chris heeft voor ons allemaal al kaartjes gekocht en we kunnen meteen doorlopen. Over houten vlonders lopen we naar de pinguïns. De diertjes zijn vrij klein. Ik schat ze zo’n vijftig centimeter groot, maar het is een mooi gezicht ze in het water te zien zwemmen en dan aan land te zien komen. Ook dit trekt weer een hoop publiek en na een kwartiertje heb ik het wel gezien.

Na de pinguïns gaan we ergens een hapje eten in Simonstown. Fish and chips. Samen met de Zweden en de Braziliaan zit ik aan tafel en we raken in gesprek. 
Na het eten koersen we weer richting Kaapstad, stoppen nog één keer op een heuvel met uitzicht op het strand van Muizenberg. Hier is een haaiencontrolepost. De man in het hokje slaat onmiddellijk alarm wanneer er haaien worden gesignaleerd. Dat heeft tot nu toe vruchten afgeworpen, want er zijn sinds 2014 geen fatale ontmoetingen met haaien meer geweest. Voor die tijd waren er jaarlijks veel dodelijke slachtoffers.

Om kwart voor vijf zet Chris me weer keurig voor het hotel af. ‘Dit keer de goede locatie’, zegt hij. Ik bedank hem, geef hem een fooi en ga naar mijn kamer. Het is weer mooi geweest voor vandaag. Vanavond maar eens kijken wat ik morgen nog allemaal wil gaan doen. De uitchecktijd is 10:30 uur, maar ik kan mijn bagage in het hotel laten. Ik app Nkosi of hij me morgenavond om acht uur weer naar het vliegveld wil rijden. Dat wil hij. Morgenochtend hoef ik in ieder geval niet vroeg op. Even op m’n gemak en uitgebreid ontbijten. 
 

Tot zover, tot morgen!