Die bakkie sal binnenkort hier wees

Nee, dus. Forget it. Niks busje komt zo. Om 8:00 uur zou ik opgepikt worden voor de dagtocht naar Kaap de Goede Hoop, maar al wat er komt, geen Austral Africa Tours. Ik zal m’n plannen moeten wijzigen. Het telefoonnummer dat op mijn ticket staat, blijkt niet te werken. Ik ga naar de receptie van het hotel en leg de zaak uit. Ook hen lukt het niet om contact te krijgen met deze reisorganisatie. Ze krijgen nog wel iemand anders via een ander nummer aan de telefoon, maar die blijkt niet meer voor deze organisatie te werken. Even schakelen dus. Wat nu?

Het is wederom prachtig weer. De Tafel is niet gedekt en ik denk erover om met de kabelbaan naar boven te gaan. Aan de mensen van de receptie vraag ik of ze mij iets anders kunnen aanbevelen voor morgen, want ik wil wel graag naar Kaap de Goede Hoop. Opgeven is wel het laatste waar ik aan denk. Ze laten mij een folder van African Eagle Day Tours zien. Zij bieden eveneens diverse trips aan en ook eentje naar de Kaap. Wel een stuk duurder, maar ik ben hier nu en wil zoveel mogelijk zien. Ik krijg een bevestiging mee en ga terug naar mijn kamer. Even wat zaken regelen. De klantenservice van booking.com laat ik weten dat mijn tochtje vandaag niet doorgaat. Binnen een half uur krijg ik al een reactie terug. Het spijt hen verschrikkelijk natuurlijk en de teleurstelling moet voor mij enorm zijn. Dat valt wel mee. Morgen waag ik een tweede poging en vandaag ga ik boven op Tafel zitten.

De blaar prik ik door met een houten tandenstokertje. Even uitdrukken, wat calendulazalf erop en klaar. Het zand uit de schoenen geschud en de sokken uitgeklopt. Zo, dat loopt een stuk prettiger. Even na tien uur verlaat ik het hotel en loop in een rap tempo - als een jonge god, zou ik bijna zeggen - naar het Hop-On, Hop-Off busstation in Long Street. Daar is het niet druk. Ik koop een dagkaart en meteen een ticket voor de kabelbaan die me naar de top van de Tafelberg zal brengen. Dit keer moet ik met de Red Line. Die laat niet lang op zich wachten en ik neem weer plaats op het top deck in de openlucht.

Het is een mooi ritje naar het Lower Cable Station. Vanaf dat punt heb je al een mooi uitzicht op Kaapstad. Maar het is zondag en het lijkt erop dat iedereen vandaag naar boven wil. Logisch natuurlijk, het is schitterend weer, de Tafelberg is één van de zeven wereldwonderen en bovendien ook nog eens in 1957 tot nasionale gedenkwaardigheid verklaar. Er zijn twee rijen: een rij voor mensen zonder ticket en een rij voor mensen met ticket. Iedereen die vandaag de berg op wil is zo slim geweest om van tevoren een ticket te kopen. Ik ook dus. Die rij is dus gigantisch. Had ik nu maar geen ticket gekocht, want in die rij staat niemand.

Minstens een uur wachten, maar ik vind het toch nog best vlot gaan. In de twee gondels kunnen 65 personen (de site http://www.tablemountain.net is de moeite van het bekijken waard). Het gaat allemaal zeer gedisciplineerd. De stemming in de rij is gemoedelijk, niemand moppert, de zon schijnt en ik geniet van het uitzicht. Op deze manier een poosje wachten, ik heb het er graag voor over. Uiteindelijk stap ik met 64 andere personen de gondel in. De gondelier heet ons allemaal van harte welkom en zegt dat we naar boven gaan, zodra ze weet hoe het allemaal werkt. Lachen. Achter me staat een Engels echtpaar. Aan hun gezichten te zien zijn ze doodsbang. De vloer van de gondel draait langzaam rond en de ramen aan de voor- en achterzijde staan open. In een mum van tijd is het ding boven. Onderweg een paar keer slikken vanwege het hoogteverschil, en hoewel ik hoogtevrees heb, vind ik dit totaal niet eng.

Boven is een enorm plateau met diverse wandelroutes. Er is een winkeltje met de geijkte prullaria en een restaurant. Ik besluit eerst maar om de inwendige mens wat te versterken. Met mijn cappuccino en appelkruimeltaart zoek ik een plekje op het terras en geniet van het fenomenale uitzicht. En van de cappuccino en taart natuurlijk. Op zo’n toplocatie betaal ik daar nog geen zes euro voor. 
De komende uren ga ik hier niet meer weg. Ik loop rond, geniet van de vergezichten, maak foto’s, ga af en toe ergens zitten (overal staan bankjes) en kijk naar de mensen. Pas tegen half drie neem ik de gondel die me terugbrengt naar het basisstation.

De Hop-On, Hop-Off bus staat al klaar. Ik stap in, ga weer boven zitten en geniet van de terugrit. Die voert me weer langs de kust. Camps Bay, Bantry Bas, Green Point Lighthouse. Het is druk op het strand, maar in zee zie ik weinig activiteit. Er staat ook een flinke branding en overal wordt gewaarschuwd voor haaien. Die grote witte (Jaws) zwemt hier rond en die knabbelt in een mum van tijd enkele ledematen van je af. Er is veel verkeer langs de kustweg en de bus staat af en toe stil. Dat geef mij de gelegenheid om wat foto’s te maken.

Kort na half vier stap ik uit bij het Waterfront. Ik loop de kunstnijverheidshal nog even door en koop wat lokale keramiek. Daar had ik al een paar dagen een oogje op, dus nu sla ik toe. Daarna loop ik naar de Time Out food market en neem een tapbiertje. Zit wat foto’s te bewerken op m’n telefoon en wanneer dat klaar is, is ook m’n biertje op. Zo langzamerhand wandel ik terug over het Victoria & Alfred Waterfront naar de bushalte bij het MOCAA. De bus laat niet lang op zich wachten. 
Bij de halte op Long Street stap ik weer uit en besluit om via de Compagnietuinen terug naar mijn hotel te lopen. Die VOC mentaliteit zit er bij mij ook nog wel een beetje in. Is misschien ook wel weer aangewakkerd door het repertoire van de Kajuitzangers.

In het restaurant eet ik een heerlijke kipsalade met frietjes, komkommer, kerstomaatjes, fêta kaas, avocado en eikenbladsla. Diverse sausjes erbij. Had ook best trek. Tegen acht uur zoek ik m’n kamer weer op. Het is mooi geweest voor vandaag. Eigenlijk wil ik het Zuiderkruis sterrenbeeld nog even zien vanavond, maar ik wil ook op tijd naar bed, want morgen word ik om 07:40 bij het hotel opgehaald voor de tocht naar het einde van het continent, Kaap de Goede Hoop. Fingers crossed.

When you see the Southern Cross for the first time
You understand now why you came this way
’Cause the truth you might be runnin’ from is so small
But it’s as big as the promise
The promise of a comin’ day

Tot zover, tot morgen!