Huize Hermetica

Vandaag beginnen we rustig. Om negen uur geeft Gerson een korte briefing. Via het Canyon Road House waar hij moet tanken, rijden we terug naar de B4, de geasfalteerde weg naar Aus en Lüderitz. Aan deze weg ligt ook ons logeeradres voor de komende twee nachten: Alte Kalkofen Lodge. Vanmiddag wil Gerson met ons naar de wilde paarden. Die lopen in de Namib woestijn, een eindje ten westen van het gehucht Aus. Om half tien ons vertrek. Benieuwd hoe de dag vandaag weer zal verlopen.

Bij het Canyon Road House hebben we nu meer tijd dan gisteren om alles op ons gemak te bekijken. Erg leuk allemaal. Daarna crossen we over de dirt road richting B4. De weg is slecht vanwege de vele regen die hier gevallen is. Halverwege komt ons een bulldozer tegemoet die de weg aan het schaven is. Gerson stopt en stapt uit. Hij geeft de chauffeur op de bulldozer wat eten en drinken. Die jonge knaap is op zijn beurt heel blij. Hij zwaait naar ons als we weer doorrijden. Wij zwaaien terug. Zulk werk moet je waarderen, zegt Gerson tegen ons. Die jongen zit daar in z’n eentje een aantal dagen moederziel alleen in de woestijn en maakt de weg weer goed begaanbaar voor ons.

Wanneer we de B4 bereikt hebben, gaan we de kant van Aus en Lüderitz op. Voor het gehucht Goageb slaat Gerson linksaf naar de Alte Kalkofen Lodge. Het licht midden in de woestijn, maar het ziet er keurig uit. We kunnen lunchen op het terras, krijgen de kamersleutel en de bagage wordt naartoe kamers gebracht. Eigenlijk zijn het geen kamers maar huisjes. Watertank op het dak. Lekker ruim. Schoon. Mijn huisje heet Hermetica. In deze lodge blijven we twee nachten. 

De lunch is fantastisch en hier men weer uitermate vriendelijk. De eigenaren Frikkie en Hilde hebben hun lodge een bijbels tintje gegeven. We worden ontvangen met een spreuk uit Romeinen, die op een bord bij de ingang hangt. Verder liggen er twee bijbels in huize Hermetica en slaap ik onder een met gekleurde steentjes versierd kruis. Ik ga ervan uit dat het een gezegende plek is, maar spijker me er niet op vast. Helemaal zeker weten, doe ik het niet.

Na de lunch stappen we in de bus en rijden een flink eind westwaarts. Voorbij Aus verandert het landschap. Het wordt droger, nog meer een woestijn. In de berm maken we een stop om het landschap op ons in te laten werken. Overal liggen desert melons, woestijn meloenen. De meeste exemplaren zijn leeg gegeten door zebra’s, springbokken of gemsbokken. Wij mensen vinden ze veel te bitter maar de dieren houden hun vochtgehalte erdoor op pijl.

Een eindje verder slaat Gerson rechtsaf een dirt road in. Verderop is een groot afdak van waaruit we de wilde paarden kunnen zien. Er zijn ook nog struisvogels en springbokken te zien. Wanneer we een tijdje in de observatiepost staan, zie ik links van mij een groep van zeven paarden aankomen. Ze lopen naar het waterbassin om te drinken. Eentje gaat zelfs in het bassin staan om pootje te  baden. Het duurt niet lang of er komt een tweede groep paarden aan. Zij willen ook drinken, maar wachten netjes hun beurt af. Tenslotte komt er ook nog een derde groep aan. Alles wacht keurig op elkaar. Het is een fascinerend gezicht.

Tegen kwart voor zes stappen we weer in de bus en rijdt Gerson ons het hele eind terug naar ons logeeradres. Daar aangekomen brengen we eerst wat spullen naar onze huisjes en schuiven daarna aan aan een keurig gedekte tafel voor het avondeten. Om negen uur gaat iedereen zo langzamerhand naar bed. Gerson wil morgen om 06:40 uur vertrekken. Ons ontbijt krijgen we mee in een papieren zak. Die kunnen we in onze huisjes in de koelkast zetten. Goed geregeld allemaal.

Tot zover, tot morgen!