Dag van de Aarde

Vandaag is het 22 april en ik ga maar liefst tweemaal vliegen. Eerst van Brussel naar Frankfurt, een pokke eindje, en dan van Frankfurt naar Windhoek, een pokke eind. En dat op de Dag van de Aarde. Na een oproep van de Amerikaanse senator Gaylord Nelson, werd deze dag voor het eerst gevierd in 1970. Hij riep op om met dezelfde energie te vechten voor het milieu als waarmee er geprotesteerd werd tegen de Vietnamoorlog. Deze oproep verspreidde zich al snel als een milieuvriendelijke olievlek over de hele wereld en inspireerde Theo Danes tot het volgende gedicht:

Het is te heet om te bewegen
Of bossen worden omgeblazen
Of onweer neemt het land te grazen
Of orgelpijpenstelenregen

Misschien is Moeder Aarde boos
Alles van weer is waardeloos

Natuurlijk had ik ook makkelijk met de trein naar Frankfurt gekund. Maar het is een georganiseerde reis en hoogstwaarschijnlijk is een enkeltje Frankfurt veel duurder dan een eindje vliegen. Dus geef ik me over aan de reisorganisatie.
De treinreis naar de Belgische nationale luchthaven verloopt vlekkeloos. Druk is het niet op deze woensdagmiddag en het inchecken gaat vlot. Er staat een groep van zes dames voor me bij de incheckbalie. Ze gaan een paar dagen weg en de sfeer zit er goed in. Amai zeg. Geen rij bij de security. Dit keer hoeven m’n schoenen niet uit, maar het alarm gaat tweemaal af als ik door de bodyscan stap. De beveiligingsbeambte, een vrouw van in de vijftig schat ik, zucht wanhopig en straalt iets uit van ‘Kan die pieper nu even z’n kop houden.’ Ik heb wat sieraden om en die kunnen niet af, dus word ik naar een mannelijke beveiliger doorgestuurd, die mij van top tot teen zal gaan betasten. Ik vraag hem, terwijl zijn handen over mijn kledingstukken glijden, of hij dit werk nu de hele dag doet. Hij moet erom lachen en antwoord bevestigend. Met een handscanner doet hij zijn handwerk nog eens over en dan mag ik doorlopen. Ik bedank hem en we gaan wensen elkaar nog een fijne dag.

Op naar het belastingvrije paradijs. Iedere keer kom ik teleurgesteld uit deze hof van Eden. Verbaas me over de exorbitante prijzen: kleine cappuccino bij Starbucks, €6,20. Sorry, er zijn grenzen. Voor mij althans. Voor een ander kennelijk niet. De tafeltjes zijn allemaal goed bezet. Winkel met Kuifje spullen. Tintin. Een beetje pop van de hoofdfiguur of kapitein Haddock of professor Zonnebloem kost zo rond de 180 euro en de grote onderzeeër met Kuifje en Bobbie erin: 1373 euro. Voor de echte fan wel een hebbedingetje. Ik trakteer mezelf op een paar pufjes Chanel parfum uit een testflacon. Men frageances.

De Airbus 300-320 zit stampvol. Ik verbaas me weer eens over de enorme rolkoffers die mee de cabine ingaan. Het toestel vertrekt tien minuten later dan gepland. Het is prachtig weer om te vliegen. Onbewolkt en de Airbus vliegt niet op maximale hoogte. Daardoor zie ik de Maas en de Moezel onder me. Om vijf minuten voor half zeven landt het toestel op Frankfurt Airport, een enorm grote luchthaven. Het duurt zeker twintig minuten voordat alle passagiers met hun karrevrachten bagage uit het vliegtuig zijn. En dan maar eens op zoek naar de volgende terminal. Dat blijkt C13, een flink eind lopen. Weer door de douane, ticketcontrole, paspoortcontrole, gezichtscontrole en dan weer door de security. Dat gaat deze keer zonder oneerbaar betasten……

Dalende omzet en stijgende lasten
Knolraap en lof, schorseneren en prei
Liegen, bedriegen, oneerbaar betasten
Knolraap en lof, schorseneren en prei

Die Heinz, hij zou een moeten weten…..

De restaurantjes en koffietentjes zijn dun gezaaid bij Gate C13. Dat valt tegen. Er is wel een Lufthansa Bistro maar daar word ik geweigerd omdat ik geen business class reis. Belachelijk natuurlijk. Geld is geld en mijn geld is per definitie niet minder dan business class geld. Ik maak rechtsomkeert en scoor ergens anders wel een drankje. Voorlopig is het wachten geblazen tot mijn vlucht naar Windhoek vertrekt. Die staat gepland om 21:55 uur. 
Van mijn reisgenoten heb nog geen glimp opgevangen.
Maar terwijl ik zit te wachten, hoor ik Nederlands naast me. Fons en Els uit St. Oedenrode. We raken aan de praten. Heel leuk. Krasse knarren van 80. 

Tot zover, tot morgen.