Alle schapies zijn in die hok

De Airbus 330 vertrekt even na tien uur s’avonds vanaf Frankfurt Airport. Vol is het toestel niet. De stoel naast mij is leeg. Negen en een half uur bedraagt de vliegtijd naar Windhoek. Slapen gaat niet echt. Boven de Sahara en Midden-Afrika is veel turbulentie. Kwart voor acht in de ochtend landt het vliegtuig op Hosea Kutoka International Airport. Een klein vliegveld 45 km buiten Windhoek. Er is nog een Airbus 330 uit München geland en er staan een paar honderd mensen voor de terminal. Die is niet berekend op zo’n toeloop. Maar de douane al helemaal niet. In de ontvangsthal is het dan ook stampvol. En er zijn maar een paar loketten open. Het lijkt erop dat het uren gaat duren voordat ik het land binnenkom. En ik had m’n visum nog wel online aangevraagd en betaalt. Dat zou het wachten enorm bekorten, volgens de reisorganisatie. In het vliegtuig moest iedereen ook nog een visumaanvraagformulier invullen. Als ik eindelijk na meer dan een uur wachten aan de beurt ben, blijkt dat ik mijn online aangevraagde visum had moeten printen. Maar ik heb hem op mijn telefoon en ben thuis niet meer in het bezit van een printer. Gelukkig heb ik m’n visumaanvraag  die ik in het vliegtuig heb ingevuld bij de hand. Dan wil de juffrouw weten in welk hotel ik de eerste nacht verblijf. De hele lijst met accomodaties heb ik thuis al ingediend en die is ook al goedgekeurd. De naam van het eerste hotel heb ik echter niet paraat. Die moet ik eerst opzoeken op de site van de reisorganisatie. En het internet op het vliegveld is dan wel gratis maar ook bijzonder traag. Kortom, ik word de rij uitgebonjourd. Moet plaatsmaken voor een andere toerist. Wanneer ik de lijst met accomodaties heb gevonden, stap ik weer naar de douanedame toe. Die helpt inmiddels iemand anders. Wachten. Uiteindelijk ben ik aan de beurt. Ze wil de lijst met accomodaties zien, mijn visum ook nog een keer. Er worden wat stempels in m’n paspoort gezet en dan ik mag het land in. Nu op zoek naar de rest van het gezelschap en de gids.

Uiteindelijk duurt het nog bijna een uur voordat iedereen van ons reisgezelschap door de douane is. Naast Fons en Els, ga ik de komende drie weken op stap met Greet, Ramona, Gerrit en zijn zoon Sander, Marius en Adinda en Patrick. En dat alles onder de deskundige begeleiding van onze gids en chauffeur Gerson Mbaire. We lopen naar zijn Mercedes bus, laden onze bagage in en nemen plaats. Gerson spreekt op onze reis Zuid-Afrikaans. Echt een heerlijk taaltje. En voor ons Nederlanders goed te verstaan. Wanneer we allemaal in de bus zitten, zegt Gerson: ‘Zo, alle schapies zijn in die hok.’ Geweldig! Hij weet veel te vertellen en heeft ook een enorme berg humor in zijn lijf. Naast Zuid-Afrikaans, spreekt hij ook Engels en het dialect Otjivambo.

Wanneer we de luchthaven verlaten, vertelt hij ons dat hij het programma omgegooid heeft. Geen excursie door de hoofdstad Windhoek. Dat bewaart hij voor de laatste reisdag. En we slapen vannacht ook niet in het hotel dat ik bij de douane heb opgegeven. Gerson heeft iets anders bedacht.
Hij rijdt ons eerst naar Kleine Kuppe, een buitenwijk van Windhoek. Er is daar een grote en spiksplinternieuwe Shopping Mall met een Spar supermarkt. Daar kunnen we even wat voor de lunch inslaan. Daarna rijden we linea recta door naar het zuiden, de Kalahari woestijn in. 

inmiddels is het schitterend weer geworden. Volop zon. Warm. De airco moet aan in de bus. Gerson vertelt intussen van alles over zijn land. Over de politieke leiders. Veel vrouwen zitten momenteel in de regering,  het onderwijs, het pensioenstelsel, de vier pijlers van de economie; mijnbouw (diamant o.a.), landbouw, toerisme en visserij.
Langs de weg zitten groepjes bavianen en we zien links en rechts van de weg, de B1, wat giraffen, springbokken en gemsbokken staan. Verder is het een gigantisch leeg landschap met af en toe wat bergketens. Namibië is elf maal zo groot als Nederland en België samen en heeft een bevolking van bijna drie miljoen inwoners. 
In het oosten ontwikkelen zich enorme wolkenpartijen. Het is een fascinerend gezicht. Het wordt trouwens ook wat stiller in het busje, want iedereen sukkelt een beetje in slaap. Kan ook bijna niet anders na zo’n doorwaakte nacht.

Tegen half vier komen we aan bij de Anib Kalahari Lodge, ons logeeradres voor de komende nacht. Het ziet er bijzonder leuk uit. De bagage wordt naar onze kamers gebracht en we krijgen een welkomstdrankje op het terras. Men is hier ook weer bijzonder vriendelijk. 
Even de boel uitpakken, het bed uitproberen en mezelf een beetje opfrissen. De meesten van onze groep zijn al vanaf gisterochtend zeven uur in touw. 

Om half vijf vertrekken we met gids John in een open terreinwagen voor een tochtje door de Kalahari woestijn. We komen allerlei dieren tegen; stokstaartjes, maraboes, struisvogels, gemsbokken, springbokken, zebra’s en giraffen. John stopt af en toe en vertelt iets over de dieren, terwijl we foto’s kunnen nemen. De beesten zijn niet echt schuw maar blijven wel op een afstandje. Het is wederom een fascinerend gezicht en dat allemaal op de eerste dag dat we in dit land zijn.
Tegen zonsondergang, rond een uur of zes ‘s avonds, rijdt John de wagen een roodbruine zandheuvel op. Er ligt een stalen plaat in het zand, maar dat blijkt een klaptafel te zijn. John klapt hem uit en trekt er een kleed overheen. Uit de terreinwagen haalt hij een paar kratten waarin in ijsblokken gekoelde drankjes zitten: diverse soorten lokaal gebrouwen bier, rode en witte wijn,  gin tonic, frisdrank. Het is tijd voor de ‘Sundowner’. Verder heeft hij een schaal met hapjes bij zich, waaronder springbokvlees. Dat lijkt op dreuge metworst oet Grunn, maar smaakt toch heel anders. Een aantal dames gaat aan de gin tonic, maar ik neem een Windhoek draught, een licht biertje met slechts 4% alcohol. Samen genieten we vanaf de zandheuvel van een spectaculaire zonsondergang. Wat een topdag!

In het donker rijden weg terug naar de lodge. Springbokken schieten in het licht van de koplampen voor de terreinwagen weg. Heel in de verte zien we het onophoudelijk weerlichten in een enorme wolkenpartij. Eenmaal bij lodge kunnen we in het restaurant nog wat eten. Het is een lopend buffet en er is geen nee te koop. Kip, lamsvlees, koedoe, impala, allerlei salades, aardappelpuree, rijst. Te veel om op te noemen. Gerson heeft voor ons een lange tafel gereserveerd en we zitten gezellig te eten en te kletsen. 
Maar iedereen is ook wel behoorlijk afgedraaid en tegen half tien zoeken we onze kamers op. Nog even kijken naar een fascinerende sterrenhemel en dan naar bed.

Morgen is het weer vroeg dag. We vertrekken om half negen. De bagage wordt bij onze kamers opgehaald en naar de bus gebracht en we kunnen vanaf zeven uur aanschuiven bij het ontbijtbuffet. 
 

Tot zover, tot morgen!