Veerboot van Bodø naar Moskenes (Lofoten)

Vandaag vertrek ik uit Bodø. Na het ontbijt de bagage inpakken en dan loop ik rustig naar de luchthaven. De zon schijnt vanochtend en het is aangenaam wandelweer. Om elf uur ben ik in de vertrekhal van de luchthaven waar ook de autoverhuurbedrijven zitten. Mijn verhuurbedrijf, Sixt, is nog dicht. Rolluiken naar beneden. Ik ben ook aan de vroege kant. Om 11:30 uur kan ik de auto pas ophalen. Maar toch bekruipt mij een angstig gevoel. Zou het dan toch mis gaan deze keer? Geen auto, geen veerboot. Ik moet er niet aan denken. Een medewerker van Avis is zo vriendelijk om voor mij even te bellen met Sixt. De medewerker is onderweg. En inderdaad, enkele minuten later word ik geholpen door een uiterst vriendelijke jongeman. Ik krijg een lichtgroene Toyota Corolla mee. Automaat, vijf-deurs, navigatiesysteem aan boord, Bluetooth en slechts 18.000 km op de teller. Mooie kar. Ik probeer alles even uit, zet de stoel goed, draai de spiegels in de voor mij juiste stand en rijd er mee weg. Geeft ook wel weer een fijn gevoel, zo’n auto onder je kont.

Bij m’n hotel haal, ik de rest van de bagage op en dan ga ik richting de terminal voor de veerboot naar Moskenes op de Lofoten. Ik heb een gereserveerde plaats aan boord en mag in de rij ‘reserved’ gaan staan. De veerboot is er nog niet. Ik heb ruimschoots de tijd om nog iets te eten. In het halletje van de terminal zit een Thai. Dat is boffen. Ik bestel een schotel met kip, ei en gebakken rijst. Colaatje erbij, wie doet me wat. 

Even na één uur legt de veerboot aan. Het lijkt meer op een uit de kluiten gewassen veerpont en natuurlijk moet ik weer aan de doctorandus denken. Heen en weer. Ter land of ter zee, drs. P gaat mee. Om vijf over half twee vertrekt de veerboot. De kapitein zet er meteen de sokken in. Het ding wil wel varen. Vrijwel de gehele tijd blijf ik aan dek zitten. Het waait wel en de zon is inmiddels ook verdwenen achter een dik wolkendek, maar de uitzichten zijn zo indrukwekkend dat ik niet in de drukke en warme salon wil zitten. Hoewel het een kalm zeetje is, is de Atlantische deining op open zee goed merkbaar. Gelukkig is niemand zeeziek.

Als snel zie ik de Lofoten als een muur van steen uit zee oprijzen. Een grillig eilandenrijk van scherpgetande  bergen, rotskusten, fjorden, zandstrandjes en stokvisrekken. Ik ben ook op de Schotse Hebriden geweest, maar dit is andere koek. Wat een grilligheid. Ongelooflijk. Om half zes zijn we in de haven van Moskenes. Ik ben snel van boord en rijd naar mijn hotel, slechts drie kilometer van de haven. De hoofdweg heet hier de E10, een smalle tweebaansweg, waar je niet harder kan en mag dan 50 of 60 km per uur. In de dorpjes en in tunnels is de maximumsnelheid slechts 30 km per uur. Niet erg. Ik hoef niet over deze eilandengroep heen te jakkeren. Zou zonde zijn.

Mijn kamer is basic maar schoon. Een goed bed. De douchecabine is aan een renovatie toe, maar dat stond keurig vermeld bij de informatie. En het is maar voor één nacht. Morgenochtend ga ik hier weer weg.
’s Avonds rijd ik met de auto naar Å, het zuidelijke eindpunt van de E10. Ik parkeer de auto op de parkeerplaats en loop over de rotsen richting zee. Alleen het gebeuk van de golven en het gekrijs van meeuwen. Overweldigend. Ik maak wat foto’s en ook een filmpje en ga dan weer terug. Er is hier zelfs een stokvismuseum! Onderweg stop ik nog een paar maal om foto’s te nemen. Inmiddels heb ik mijn Spotify speellijsten op het systeem van de auto geïnstalleerd. Helemaal fijn!

Het is al na half tien als ik terug ben bij het hotel. Nu als de sodemieter een verslag schrijven, anders doet een deel van mijn volgers geen oog dicht vannacht. Die denken minstens dat ik van de rotsen ben gevallen. Nee, dus. Hier is jullie dagelijkse shotje!
Tot zover, tot morgen!