Oslo

In het vliegtuig viel het me al op: de ruimte hier in Noorwegen. Af en toe een huis of een groepje huizen. En verder is het leeg. Hier en daar ligt nog sneeuw en verder kleurt het land lichtbruin. Blad zit er nog niet aan de bomen. Kan ook nog niet. De lente is officieel nog niet eens begonnen. In de trein valt het me weer op. Het glooiende landschap is voornamelijk leeg.  
Met de openbaar vervoermaatschappij ‘Vy’ reis ik snel en comfortabel in 23 minuten vanaf de luchthaven  Gardermoen naar het centrum van Oslo. De naam ‘Vy’ is afgeleid van het Franse ‘vue’, dat weer afgeleid is van het werkwoord ‘voir’ dat, vertaald in het Nederlands, ‘zien’ betekent. In het Noors heeft het een soortgelijke betekenis: een visie, een perspectief, zicht op iets hebben. Deze naam zou associaties teweeg kunnen brengen met de basisprincipes van het reizen: nieuwe dingen zien, met andere visies in aanraking komen, je horizon verbreden. Allemaal waar, maar volgens mij moeten de marketing mensen van de vervoersmaatschappij wel een flinke hoeveel aquavit door hun keelgat hebben gegoten alvorens ze deze tweelettercombinatie eruit hebben weten te persen. Maar goed, ‘s lands wijs, ‘s lands eer. En de trein rijdt stipt op tijd, is brandschoon en een vriendelijke en behulpzame conducteur controleert de kaartjes.

Even na enen ben ik op het centraal station van Oslo. Veel te vroeg. Inchecktijd van het hotel is drie uur ‘s middags. Ik zie een Starbucks. Geweldig. Kleine cappuccino en een dikke plak citroencake. Het hotel is ongeveer een kwartier lopen vanaf het station. In mijn poolkleding krijg ik het behoorlijk warm. De zon schijnt volop, strakblauwe hemel en volle terrassen. Volgens de receptioniste van het hotel is dit de beste tijd om naar Oslo te komen. Ik wil haar maar al te graag geloven. Mijn kamer is basic maar keurig en ik kan er om twee uur meteen in. Even een half uurtje bijkomen en daarna op pad om de stad een beetje verkennen. 
Tegen zes uur ben ik weer op m’n hotelkamer. Het begint nu ook best koud te worden, maar dat kan ook door de vermoeidheid komen. Ik ben al vanaf vijf uur vanochtend in touw. En ik ben natuurlijk geen 24 meer!