Van Lødingen naar Bjerkvik, Noorwegen

De Lofoten heb ik inmiddels definitief achter me gelaten. Vandaag rijd ik verder naar het oosten over de E10. 112 kilometer naar Bjerkvik, een klein plaatsje met ongeveer 1100 inwoners, net boven de stad Narvik. Het belooft weer een prachtige dag te worden met veel zon en temperaturen van 25, 26 graden. 
Na een uitgebreid ontbijt en een heerlijke cappuccino buiten op het terras aan het water, verlaat ik het Lødingen Brygge Hotel. Ik vond het een zeer aangenaam verblijf hier. Had ik echt even nodig.

Tegen half elf in de ochtend start ik de motor van mijn Toyota Corolla Cross met een druk op de knop, tik het adres in van mijn volgende hotel, Trollvikveien 18 in Bjerkvik, zet een playlist met muziek van Mark Knopfler aan en verlaat Lødingen. Twee uurtjes rijden ongeveer. Het wordt eentonig, maar de route is weer schitterend. De E10 slingert langs enorm diepe fjorden, de vergezichten zijn adembenemend. Het is absoluut niet druk op de weg en soms heb ik het idee dat ik de enige automobilist ben. Op sommige plekken wordt aan de weg gewerkt en mag je niet harder dan 50 km per uur. Op andere stukken is de maximumsnelheid weer 80 km per uur. In de buurt van plaatsjes weer 60 en 50. Iedereen houdt zich eraan. Prettig rijden.

Bij de Tjeldsundbrug stop ik even voor een foto. Het is een verkeersbrug in de E10 die Hinnøya met het vasteland verbindt. Deze hangbrug werd op 22 oktober 1967 geopend door Koning Olav V. Het bouwwerk heeft een totale lengte van 1007 meter met in totaal 32 overspanningen. De grootste overspanning is 290 meter. De doorvaarthoogte bedraagt 41 meter. Ik rijd er vlot overheen. 

De vergezichten worden wijdser nu ik meer landinwaarts kom. Op sommige stukken zit er niemand voor of achter me, geen tegemoetkomend verkeer zelfs, en op die momenten waan ik me alleen in dit overweldigende landschap. En dan dit fantastische weer erbij. Ongelooflijk! 

Vijf kilometer voor Bjerkvik draai ik een grote rustplaats op de Herjangsfjellet op. Er staat hier een monument. Een plaquette, oftewel een plakkwuette, zoals Kees van Kooten als één van zijn types (als colporteur) altijd zei. Het is één van de zes gedenktekens die het Noorse leger heeft opgericht ter nagedachtenis aan de gevechten in de regio Narvik in april, mei en juni 1940. Op het monument is te lezen hoe de geallieerden, bestaande uit troepen uit Frankrijk, Polen, Groot-Brittannië en Noorwegen, nazi-Duitsland de eerste nederlagen van de Tweede Wereldoorlog toebrachten. Interessant verhaal waar ik niets van af wist. Om Bjerkvik is bijvoorbeeld hard gevochten. Het is ingenomen door de Duitsers en daarna weer heroverd door de geallieerden. Bij die herovering is het door één Brits slagschip, twee Britse kruisers en vijf torpedobootjagers totaal kapotgeschoten. 18 burgers, waaronder een jochie van 5, lieten daarbij het leven. Een veel groter aantal raakte gewond. Duitse bommenwerpers maakten het karwei nog eens af. Twee bataljons van het Franse Vreemdelingenlegioen voerden een landingspoging uit bij Bjerkvik en het plaatsje werd heroverd, zij het met zeer zware verliezen.

Ook Narvik werd uiteindelijk op 27 en 28 mei 1940 op de Duitsers heroverd. Echter, vanwege het verloop van de strijd op de rest van het continent, zagen de geallieerden zich genoodzaakt hun troepen terug te trekken. Dat gebeurde op 6,7 en 8 juni 1940 vanuit Ankenes. De Noorse troepen die vanuit de bergen op de grens met Zweden doorvochten, ontvingen het schokkende bericht van demobilisatie op 8 juni 1940. De koning, de kroonprins en de Noorse regering waren op 7 juni vanuit Tromsø naar Groot-Brittannië ‘uitgeweken’.

Een dramatisch verhaal. Ik moet denken aan de opmerking van William Hakvaag, o.a. oprichter van het oorlogsmuseum in Svolvær: ‘Ze hadden hem gewoon tot de kunstacademie moeten toelaten, dan was al die ellende ons bespaard gebleven.’

Om vijf over half één arriveer ik al bij het hotel, een grijs rechthoekig gebouw aan de E10. Het ziet er in eerste instantie een beetje gedateerd uit, maar als ik binnenkom blijkt dat ik het mis heb. Het hotel is volledig gerenoveerd, heeft zelfs airco, en dat boven de poolcirkel! Een allervriendelijkste juffrouw staat mij te woord en ik krijg een kamer op de tweede verdieping met uitzicht op de fjord. Keurige, schone kamer. Regendouche. Perfect. ‘s Middags loop ik langs het strandje, waar het best druk is. Kinderen spelen in het water. Ongewone taferelen voor deze contreien. Ik loop wat rond, zoek de afslag naar de E6 - die weg moet ik morgen hebben - en loop de heuvel op naar het spierwitte kerkje. Ook hier een monument voor de in 1940 gesneuvelde Franse soldaten. 
Ik ga een tijdje op een bankje in de schaduw zitten en geniet van het uitzicht. 

Wanneer ik terugloop naar het hotel stuit ik op een groot gezelschap. Het zijn Nederlanders en ze moeten allemaal weer in de bus. De bus van Bolderman.  
Ga lekker met de bus,
Ga lekker met de bus,
Ga lekker met de bus, 
t Is zo heerlijk knus,
denk ik, en het liedje zit weer in m’n hoofd.

Wanneer ik in het hotel ben, ga ik in de airconditioned lobby zitten met een lekker tapbiertje erbij en ik schrijf wat aan mijn verslag. 

Even na zessen loop ik naar een restaurantje op 50 meter van het hotel. De kleine keuken heet het. Het blijkt een fastfoodrestaurant en het is er best druk. Ik heb geen trek in een hamburger met friet, maar ze hebben ook pizza’s. Laat ik die eens nemen. Een pizza peperoni. Het duurt even voordat-ie klaar is, maar als mijn pager afgaat, zie ik wat ik besteld heb. Mijn pizza heeft een doorsnede van 50 centimeter! Allemachtig, dit had ik niet verwacht. Amerikaans formaat. Het wagenwiel is netjes in acht stukken verdeeld. Die krijg ik van je lang zal ze leven niet op. Ik neem hem mee naar buiten en ga lekker in het zonnetje zitten. De pizza smaakt trouwens voortreffelijk en m’n colaatje ook, maar als ik vier slices op heb, geloof ik het wel. De rest pak ik in in het onderliggende bakpapier. Uiteindelijk belandt het in de vuilnisbak. Jammer, maar helaas. Gelukkig heb ik de foto nog.

Ik loop terug en ga nog een tijdje tegenover het hotel aan het water zitten om te genieten van het uitzicht. Avondzonlicht op de bergen en ik zie Narvik in de verte liggen. Wonderschoon. Dit uitzicht vind ik zelfs nog mooier dan het uitzicht van gisteren. Vanavond nog maar een tijdje van genieten, want morgen moet ik weer verder en zit ik in Tromsø.

Tot zover, tot morgen!