Leknes, Lofoten

En hoe de zwoele wind de wolken waait
Tot pasgewassen luchten
Kan iets mooier dan ‘t mooi is
Kan iets groter zijn dan groot

Dit is zo mooi
’t Is om te janken zo mooi
Mooi
Om te janken zo mooi

Sinds ik op de Lofoten ben, heeft dit lied van Maarten van Roozendaal zich in m’n hoofd genesteld. God, wat is het hier mooi. Echt, om te janken zo mooi. 
Na het ontbijt ga ik naar m’n kamer en pak ik de kaart erbij. Om te beginnen wil ik naar Stamsund. Dat is vanaf Leknes zo’n 15 kilometer. Misschien dat ik daar een bakkie kan doen. Vanuit Leknes neem ik weg 815. Na een kilometer of acht stop ik meteen vanwege het prachtige uitzicht. Toch even een foto maken. Ben er nu toch.

In Stamsund is niets te beleven. Dooie boel. Er is geen dorpskern, laat staan een koffietent. Onverrichterzake neem ik dezelfde weg terug tot aan de afslag naar Valberg. Die sla ik in en dat blijkt een goede keuze. Schitterende weg. Nauwelijks verkeer, dus diverse malen stoppen om een foto te maken. Ik passeer gehuchten als Justad, Straumen, Kongsfjorden, Valberg en Skokkelvika, Het zijn slechts enkele huizen langs de weg. Ik besluit door te rijden naar Moland en laat de afslag richting Svolvaer voor wat-ie is. Daar kom ik morgen wel langs. Ik zit inmiddels weer op de E10, Kong Olavs Weg, richting Haugen. Enkele kilometers voorbij Lyngedal sla ik een smal weggetje in richting Kvalnes. Af en toe weer stoppen voor een foto. Mooi uitzicht op Vikarøya, een rots die uit zee oprijst. Prachtige weg en de zon komt er ook steeds meer bij. Wat wil je nog meer. Ik rijd het schiereiland rond en kom tenslotte weer op de E10 uit. Die koffie kan ik wel vergeten. Overigens heb ik daar ook niet zoveel trek in. 

Terug op de hotelkamer neem ik een paar uur pauze. Eigenlijk wil ik tegen vier uur nog richting Utakleiv, die prachtige strandjes aan die zonovergoten baai. Het Malibu van de Lofoten. Het is ongeveer vijftien kilometer vanuit Leknes, dus zover is het niet. Ik neem de afslag en na 8 kilometer kom ik eerst bij de strandjes van Vik en Haukland. Hier is het best druk. Veel campers die hier tegen betaling kunnen overnachten. Auto’s die overal geparkeerd staan. Ik vind een plekje en loop naar het strand van Haukland. Er zijn mensen in het water. En dat op 68° noorderbreedte. Niet veel, want het water is koud. Wel mensen op het strand en kinderen die aan het spelen zijn. Er wordt zelfs gebeachvolleybald.

Ik loop door tot het eind van het strand en ga een tijdje op een rots zitten mijmeren. Een eindje verderop zitten twee jonge vrouwen ook op een rots. Eén van hen gaat een eindje lopen. Komt even later terug en zwaait met een groene fles. Wijn, denk ik nog. Maar even later hoor ik een droge plop. Het is een fles bubbels, misschien wel echte champagne. Er worden twee glazen tevoorschijn gehaald en even later wordt er geproost. Kennelijk hebben ze iets te vieren en ik heb een vermoeden. Ze vieren elkaar. Wanneer ik even later terugloop en hen passeer, omhelzen en zoenen ze elkaar. Ze lachen naar elkaar en naar mij en ik lach terug. Mooi om te zien. Geluk. Je komt het op de meest afgelegen plekken tegen.

Ik besluit nog even door te rijden tot het einde van de wereld: Utakleiv Beach. Door een tunnel van 880 meter lang en dan nog een onverharde weg, maar dan ben je er. Betaald parkeren. Maar als eigengereide en zuinige Nederlander negeer ik het hokje met de parkeerautomaat. Het is ook een armoedig houten hok en er zit niemand in. En voor dat half uurtje dat ik hier ben. Bovendien, eind van de dag. Zo probeer ik mijn geweten te sussen. Er lopen hier schapen rond en er staan mensen te kamperen. Ik zie diverse tenten. Mooie plek. Op deze plek blijf ik ook een tijdje en laat alles goed op me inwerken. Dan loop ik terug naar de auto en rijd terug naar Leknes. In de supermarkt doe ik nog wat boodschappen en ga dan terug naar het hotel.

Voor de rest van de avond houd ik me gedeisd. Verslag schrijven en route voor morgen bepalen. Het is niet zo ver naar Svolvaer, ongeveer 60 kilometer, en over de E10 ben ik er binnen het uur. Om 17:00 uur kan ik pas terecht in het appartement of de kamer, wat het ook zijn moge, dus ik heb alle tijd.

Tot zover, tot morgen!