Het is bezig om te slaan naar winter

Steenkoud is het vanochtend. Glashelder en we zitten te blauwbekken aan het ontbijt. Een aantal van ons warmt zich aan de broodrooster en aan de warme koffie. kwart voor acht vertrekken we richting Etosha NP. In de bus wordt het gelukkig snel warmer. Ook Gerson zit dik ingepakt achter het stuur. 'Het is bezig om te slaan naar winter', zegt hij. Wat staat er vandaag op het programma? 

Over de C40 gaat het oostwaarts richting Outjo. Een bijzonder rustige geasfalteerde tweebaansweg. Nauwelijks verkeer. Wel enorme termietenheuvels aan weerskanten van de weg. Sommige van die heuvels zijn verlaten. Dat kun je zien aan de gaten die er in zitten. Slangen leggen daar graag hun eieren in en schorpioenen vinden zulke heuvels ook een fijne plek om in te bivakkeren. Dus, ga er niet in graven. 

Na ruim honderdveertig kilometer rijden komen we aan bij een splitsing met de C38, iets ten noorden van Outjo. Er staan hier wat gebouwen, en er is een grote parkeerplaats. Het is tien voor tien in de ochtend en we mogen hier weer gebruik maken van die badkamers. Het ziet er allemaal keurig verzorgd uit. Op de parkeerplaats staan zandsculpturen van olifanten. Ze zien er levensecht uit. Ik waan me in de beeldentuin in Garderen. Binnen is een restaurant, waar koffie, americano, cappuccino, espresso etc. verkrijgbaar is. En wanneer je dat wil kun je heerlijk stuk taart erbij nemen. De Lemon meringue lacht me toe, maar ik weet me te beheersen. Tot nu toe heb ik slechts één maal koffie met gebak gehad. Dat was bij Swakopmund, bij café Anton. Ik heb er gewoonweg geen tijd voor.

Er is een enorme winkel waar allerlei Africana en Namibiana te koop is. Ook leuk om even te kijken. Daarnaast  is er een heel aardige kwekerij en er is ook nog een een kapel, waar je kunt trouwen. Een prachtige huwelijkslocatie. Als je dan in je gezegende huwelijksbootje zit, kun je daarna terecht in de enorme feestzaal. De feestverlichting brandt al. De twintig minuten pauze zijn snel om en we moeten weer verder. Over de C38 richting Etosha nationaal park, wederom een topbestemming in Namibië.

Ruim een half uurtje later is onze volgende stop: het Himba dorp Omapaha, wat tweeling betekent. Paulinho is onze gids in het dorpje. De Himba is een subgroep van de Herero en ze leven nog op dezelfde manier als toen ze circa drie eeuwen geleden vanuit Angola naar dit gebied afzakten. Ze stellen het zonder westerse attributen en kunnen zelfs zonder stromend water. Koeien en geiten vertegenwoordigen de rijkdom van dit volk. 

We maken kennis met de Chief. Wij begroeten hem met ‘Morro’, hij antwoordt vervolgens met ‘Piri’, wat zoiets betekent als ‘goed, hoe gaat het met jullie’. Wij antwoorden dan met ‘Nauwa’, ‘ook goed’. De Chief zit voor zijn hut. Hij wil weten waar wij vandaan komen. Paulinho fungeert als tolk. Hij heeft drie vrouwen en drieëntwintig kinderen. Polygamie is normaal bij de Himba. Hij wil ook weten wie er bij ons getrouwd zijn en hoe lang al en hoeveel kinderen ze hebben. 
Na het gesprek met de Chief gaan we verder langs de hutten. Van de kinderen krijgen we allemaal een high five en ze willen graag een beetje met ons spelen.

De Himba dragen weinig kleren en de vrouwen smeren zich in met otjize, een mengsel van oker en dierenvet. Dat geeft hun huid een rode tint. Wassen of douchen doen de Himba nooit. Als de laag op hun huid te dik wordt, schrapen ze het er vanaf. Het is wel een effectief muggenwerend middel. Paulinho geeft uitleg over wat de vrouwen aan het doen zijn voor hun hutten. Welke sieraden ze maken en waar ze voor dienen. Ook over de haardracht vertelt hij het een en ander. Bij een andere hut zijn drie Himbajongens bezig om hun huis weer aan te smeren met koeienmest. Ze hoeven niet naar school want de meimaand is vakantiemaand in Namibië en moeder heeft ze goed aan het werk gezet. Ze zijn er zeer bedreven in. Voor een paar hutten staat een zwarte pan met maismeelpap te pruttelen, een crèmekleurige substantie. Het lijkt me bijzonder voedzaam.

Aan het eind van de rondleiding worden we uitgenodigd om nog even op de markt te komen kijken. En iets kopen natuurlijk. In een halve kring zitten mooi uitgedoste Himbameisjes op de grond. Ze hebben hun koopwaar op kleedjes op de grond uitgestald: kettinkjes, armbandjes, houten dierfiguren etc. Je moet wel onderhandelen, geeft Paulinho ons als boodschap mee. Een Himba meisje bindt een zelf gemaakt armbandje om mijn pols. Ze heeft net zo lang gezocht tot ze er één gevonden heeft die goed past. 200 Namibische dollars? 100, zeg ik. 150? We komen uit bij 120. Ik houd men om.

Na een uur vertrekken de rijke westerse toeristen weer uit het dorp. Hoe zullen deze mensen over ons denken. Twee totaal verschillende werelden.

We gaan verder en komen zo rond het middaguur bij de Omusati Lodge aan. Het ligt ongeveer op een kwartier rijden van de zuidelijke ingang van het Etosha NP. 
De lunch staat klaar en de bagage wordt wederom naar onze huisjes gebracht. Het ziet er allemaal weer keurig uit.

‘s Middags staat er nog een tour door het nationale park gepland. We gaan met Gerson in onze eigen bus. We zien veel springbokken, zebra’s, gnoes, en zelfs een zwarte neushoorn en een paar olifanten. Die laatste wel op een flinke afstand. Ook zitten hier veel bijzondere vogels, veel gieren, haviken, grote trap, secretarisvogels. Door mijn verrekijker kan ik de dieren heel dichtbij halen. 

Om kwart voor zeven ‘s avonds gaan de hekken van het park dicht. Iedereen moet er dan uit zijn. ‘s Morgens bij zonsopkomst gaan ze weer open. 

Na het avondeten gaat iedereen naar zijn of haar huisje. Morgenochtend is het ontbijt om zes uur. We vertrekken om half zeven voor de dagtour in een open jeep en we moeten ons goed aankleden, want zoals gezegd ‘het is bezig om te slaan naar winter.

Tot zover, tot morgen!