Voorbereiding

Hoe ging het ook al weer, dat inpakken. Meestal was Willy al ver van tevoren bezig; de tassen stonden ruim een week voor vertrek op de overloop. 'Wat doe jij aan?', vroeg ze dan en meestal had ik daar nog niet aan gedacht. Twee tassen - aan koffers deden we niet - ooit eens voor 5 euro per stuk gekocht. Eén tas per persoon. Van journalist Wim Dussel hadden we geleerd dat alles wat je thuislaat meegenomen is. Dussel werkte ooit bij het Dagblad, destijds nog Nieuwsblad, van het Noorden, en maakte verre reizen. Onder andere op de fiets dwars door Amerika. Het verslag van zo'n trip staat nog steeds bij mij in de boekenkast. Zijn boek 'Wat heb ik nou aan m'n fiets hangen' hebben we diverse malen gelezen. Maar ik dwaal af, ik ben aan het inpakken. Voor het eerst sinds het overlijden van Willy stap ik weer in een vliegtuig om een behoorlijk eind van huis te gaan. Alleen, dit keer. Zelf alles geregeld, omdat de reisorganisatie de accommodaties liever aan twee personen slijt was mijn inschatting.  Barst dan maar, dan zoek ik het alleen wel uit. Ten slotte heb ik dat vaker gedaan. Ach, en ik vind het nog wel leuk ook om alles zelf uit te zoeken: de vluchten, de overnachtingsadressen, de bezienswaardigheden. Wat boeken gekocht en doorgelezen, dus ik ga met een redelijk goed voorbereid gevoel op pad. Bovendien scheelt het aanzienlijk in de portemonnee, dus het loont ook nog eens. Eén ruime weekendtas als ruimbagage, een kleine rugtas, die meemag in de cabine van het KLM toestel en m'n leren handtasje die ik ooit in Berlijn heb aangeschaft. Daar moet ik het van mezelf mee doen de komende weken. Zenuwachtig? Nee, ik heb er eigenlijk best heel veel zin in.