Okido? Doki ook!

Elke dag van de reis hoorden we deze woorden. Zat iedereen in de bus ‘s morgens dan deed Gerson z’n headset op en begon met ‘Okido? Doki ook!’ En wanneer we en op de plaats van bestemming waren, begon hij ook weer met deze uitdrukking om even de aandacht van iedereen te krijgen. Ook tussendoor hoorden we dit vaak van hem. De uitdrukking staat inmiddels in mijn geheugen gegrift en is onlosmakelijk verbonden geraakt met Gerson en deze reis. 
Dat geldt trouwens ook voor veel andere Zuid-Afrikaanse woorden en uitdrukkingen. De afgelopen drie weken heb ik een aantal in mijn verhalen verwerkt. 
Vandaag staat nog een tour door Windhoek op het programma en we gaan naar het Onafhankelijkheidsmuseum, een strak modern gebouw met een groot standbeeld van de ‘vader van Namibië’ ervoor, dr. Sam Nujoma, eerste president van het land. Vanaf de bovenste verdieping heb je een prachtig uitzicht over de stad, en er is daar ook een restaurant waar je een lekkere koffietje kun pak. Maar dan moet je wel met de hijsbak omhoog. Hijsbak, een lift. Prachtige term. Houden we erin.

We mogen uitslapen vanochtend, kunnen rustig ontbijten, want de bedoeling is dat we rond half elf pas vertrekken voor de stadstour. 
Wanneer ik aan de ontbijttafel verschijn, vraagt Sander of het wel goed met me gaat. Jazeker. Hoezo? Hij heeft gezien dat ik om half vier vannacht nog op mijn telefoon bezig was. Is er iets aan de hand? De anderen aan tafel zijn meteen een en al oor. Ik schiet in de lach en zeg hem dat alles oké is met me. Ik heb prima geslapen.
Het heeft allemaal te maken met de quizvraag die Gerson voor ons heeft bedacht: hoeveel kilometer hebben we in ‘ons busje’ door Namibië gereden? Degene die het aantal juiste kilometers raadt of degene die er het dichtste bij zit, heeft gewonnen. Ik ben slecht in dit soort dingen. Vergeet vrijwel onmiddellijk de vraag weer en als gevolg daarvan blijf ik ook in gebreke met het insturen van een antwoord. Dit keer wordt het de bekende uitzondering op de regel.

Tegen half vier moet ik m’n bed uit om naar het toilet te gaan. Tot zover niets bijzonders. Gebeurt elke nacht. Wanneer ik terug m’n bed inkruip, pak ik m’n telefoon om te kijken hoe laat het is. Ik zie dat er veel berichtjes in de groepsapp Namibië zijn. Al mijn reisgenoten hebben hun aantal kilometers doorgegeven. Op dat moment vind ik dat ik niet kan achterblijven. Maar ja, wat moet ik doorgeven? Ik heb geen idee en heb ook geen zin om er lang over na te denken. Ik wil verder slapen en besluit om maar wat in te vullen: vier, vijf, zes, zeven.; 4567. Zo, klaar! Licht uit. Maffen.

Mijn reisgenoten zijn gerustgesteld en we praten over het mogelijke aantal afgelegde kilometers. Alles met alles moet dat wel boven de vijfduizend uitkomen. Alleen met ons busje ergens tussen de vier- en vijfduizend. 

Even na half elf vertrekken we richting het centrum van Windhoek. Gerson parkeert de bus op een parkeerplaatsje voor de Christuskerk. Het is een iconische, historische lutherse kerk in neoromaanse en art-nouveaustijl. De kerk is ontworpen door architect Gottlieb Redecker (1871 - 1945) en gebouwd tussen 1907 en 1910. Opgetrokken uit lokaal gewonnen zandsteen deed de kerk oorspronkelijk dienst als ‘Vredeskerk’ na de conflicten met de lokale Herero- en Namabevolking. De kerk staat in het centrum van de stad, aan de Robert Mugabe Avenue, naast het parlementsgebouw (het Tintenpalast) en tegenover het Onafhankelijkheidsmuseum. Het is nog steeds een actieve kerk waar zondagochtenddiensten in het Duits worden gehouden.

Nadat we de kerk hebben bezichtigd, lopen we naar het tegenoverliggende Onafhankelijkheidsmuseum. In het museum - toegang gratis - wordt de onafhankelijkheidsstrijd van Namibië op drie verdiepingen in beeld gebracht, onder andere door veel zwart-wit foto’s. Het is een langdurige strijd geweest, eerst tegen de koloniale overheerser Duitsland en vanaf 1915 tegen buurland Zuid-Afrika, die het land vanwege haar natuurlijke rijkdommen maar wat graag als provincie erbij wilde hebben. Namibië werd in 1990 onafhankelijk en Walvisbaai pas in 1994. Het indrukwekkende museum is tot stand gekomen met behulp van Namibië’s communistische ‘vrienden’: de Sovjet-Unie, Cuba, Noord-Korea en de DDR. Dat kun je ook wel enigszins zien. De hele opzet, de realistische muurschilderingen, doen mij denken aan musea die ik in voormalige Oostblok landen heb gezien. Toch vind ik het museum alleszins de moeite waard.

Het restaurant op de bovenste verdieping laat ik echter schieten. Het gaat pas om twaalf uur open en dan moet ik nog een half uur wachten. Dat wordt me te gortig. Ik werp nog een blik in het ernaast gelegen fort, de Alte Feste. Deze vesting diende als hoofdkwartier van de keizerlijke Duitse Schutztruppe tijdens de Duitse kolonisatie van Zuidwest-Afrika. Bij militaire acties is het echter nooit betrokken geweest. Het maakt op mij een beetje een vervallen indruk.

Tegen lunchtijd stappen we weer in ons busje en rijdt Gerson ons naar The Stellenbosch Wine Bar and Bistro. Het is een geweldige locatie en bij deze kan ik je aanraden om de website en de foto’s van dit restaurant te bekijken: http://www.thestellenboschwinebar.com

Als we onze voortreffelijke lunch bijna achter onze kiezen hebben, vraagt Gerson het woord. Hij wil de uitslag van de prijsvraag bekend maken. De winnaar krijgt een mooie kaart van Namibië waarop Gerson met diverse kleurtjes de route en de overnachtingsadressen heeft aangeven. Bovendien heeft hij een persoonlijke boodschap op de kaart geschreven. En dan de uitslag. Er is iemand die de totale afstand die we met ons busje hebben gereden bijna tot op de kilometer nauwkeurig heeft geraden. Het totale aantal kilometers bedroeg 4574 kilometer. Ik zit er met mijn gok slechts zeven kilometers naast. De prijs is voor mij. Ik ben totaal verrast. Dit had ik absoluut niet verwacht, maar ik ben er wel bijzonder blij mee. Een prachtig aandenken aan een schitterende reis. Gerson en ik spreiden de kaart op tafel uit zodat de anderen er foto’s van kunnen maken.

Tijd om richting vliegveld te gaan. Nog even een korte stop bij het treinstation in Windhoek. Ook een gebouw uit de Duitse koloniale tijd, maar dan gaan we echt naar het Hosea Kutako International Airport. De 38 kilometer naar de luchthaven worden binnen en half uur afgelegd. De bagage uit de bus. Die wordt zelfs nog voor ons naar de vertrekhal gedragen. Gerson draagt mijn tas en rugzakje. 
En dan is het echt tijd om afscheid van Gerson te nemen. Allemaal krijgen we een dikke knuffel van hem en hij van ons. Een betere reisleider/chauffeur hadden we niet kunnen hebben. Grotendeels dankzij hem is deze reis een enorm succes geworden. We houden contact via de app en ik vermoed dat we elkaar nog wel eens zullen gaan zien. 

De Airbus 330 van Discovery, een dochteronderneming van Lufthansa, vertrekt om 19:30. Het toestel zit stampvol. Tien uur later landt het op Frankfurt International Airport. Vandaar moeten we met een kleiner toestel nog naar Brussel vliegen. In dit vliegtuig zitten misschien tussen de dertig en veertig personen. Na ruim een half uur vliegen komen we op Brussel Zaventem aan. Het zit erop. We nemen afscheid van elkaar en ieder gaat weer naar huis.

Het was een topreis!

Fijn, dat jullie weer meelazen!

Tot zover, tot over een paar weken, tot op Terschelling!